หรือว่าฉันต้อง....

แอร์เก่าเครื่องนั้นยังคงส่งเสียงครางครืดคราดราวกับจะขาดใจพอๆ กับหัวใจของแพรไหมที่หนักอึ้ง เธอละสายตาจากคอมเมนต์ดุดันของนักอ่านเหล่านั้นแล้วตัดสินใจทำบางอย่างที่ดูบ้าบิ่นที่สุดในชีวิต

นิ้วเรียวพิมพ์หัวข้อกระทู้ลงในเว็บไซต์ชุมชนชื่อดังเพื่อขอความช่วยเหลือในการเขียนบทรัก ก่อนจะทิ้งตัวลุกไปจัดการชำระล้างร่างกายเพื่อหวังจะให้สมองปลอดโปร่งขึ้น

​หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ แพรไหมในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ย้วยๆตัวเก่าหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม เธอกดรีเฟรชหน้าจอด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาด้วยหัวใจที่จดจ่อ

แสงสว่างจากโน้ตบุ๊กสะท้อนลงบนแว่นสายตาหนาเตอะ เผยให้เห็นจำนวนคอมเมนต์มากมาย​ ที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอไล่อ่านคำแนะนำต่างๆไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับข้อความหนึ่งที่แทงใจดำเข้าอย่างจัง

​‘เป็นเพราะแฟนคุณเซ็กซ์ห่วยหรือเปล่า ถึงบรรยายออกมาได้ไร้อารมณ์ขนาดนั้น’

แพรไหมถอนหายใจออกมาเบาๆ

​“เฮ้อ...เซ็กซ์ห่วยที่ไหนล่ะ แค่เซ็กซ์สักครั้งยังไม่เคยเลยต่างหาก” เธอพึมพำตอบโต้หน้าจอเสียงแผ่ว ความอ้างว้างในวัย 27 ปีพุ่งเข้าจู่โจมจนเธอต้องขยับแว่นแก้เขิน

แพร​ไหมกวาดสายตาต่อไปจนเจออีกหนึ่งความเห็นที่ดูให้คำแนะนำที่จริงจังและราบเรียบกว่าอันอื่น

​‘คุณนักเขียนต้องนึกถึงความรู้สึกตอนมีเซ็กซ์จริงๆ ก่อนค่ะ​ และค่อยๆ เรียบเรียงมันออกมา นึกถึงสัมผัสที่ปลายนิ้ว อุณหภูมิของลมหายใจ หรือแม้แต่จังหวะหัวใจที่เต้นผิดระเบียบของทั้งตัวเองและของอีกฝ่าย สิ่งเหล่านี้​ ถ้าจินตนาการอย่างเดียวมันก็ทำให้เห็นภาพได้ยากนิดนึงค่ะ’

​“ความรู้สึกจริงๆ งั้นเหรอ...”

​เธอนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ สายตามองเหม่อไปยังถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เส้นอืดจนดูไร้ชีวิตชีวาข้างตัว หากเธอยังขังตัวเองอยู่แต่ในอพาร์ตเมนต์เก่าๆ แห่งนี้และพึ่งพาเพียงตัวอักษรที่ลอกเลียนเขามา ชีวิตนักเขียนของเธอคงอืดชืดไม่ต่างจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อยู่ข้างหน้าเธอถ้วยนี้

​“หรือว่า... เราต้องลองหาคนมาทำรู้สึกแบบนั้นสักครั้งนะ...”

​ความคิดนั้นทำให้ผิวขาวจัดของเธอเริ่มขึ้นสีระเรื่อ แพรไหมเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเปิดหน้าต่างอีกหน้าขึ้นมาเพื่อค้นหาใหม่ คราวนี้เป้าหมายของเธอไม่ใช่การหาความรู้จากกระทู้​ หรือนิยายเรื่องอื่นๆ แต่มันคือการหา ‘ประสบการณ์’ จากใครที่จะมาเป็นครูสอนบทเรียนนอกตำราสุดวาบหวิวให้กับเธอสักคน...