LOGINShare
บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(2)
publish date:
2026-05-22 11:00:28ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…
จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้
“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”
“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจ
ปรเมศก์ที่ได้ยินเสียงต้องรีบลุกขึ้นมาดู เมื่อเห็นสภาพใบหน้าของชุติมณณ์ เขารีบหยิบกุญแจรถที่ชั้นวางของ ลากแขนเล็กของเธอพาขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันที ขณะขับรถเขาเอ่ยถามเสียงเข้ม
“แพ้อะไร”
ชุติมณณ์ก้มหน้าลงแล้วอ้อมแอ้มตอบเบาๆ “กุ้งค่ะ…”
ปรเมศก์เผลอตวาดด้วยความหงุดหงิด
“กินไม่ได้ แล้วทำไมไม่บอก ปากมีไว้ทำไม”
ชุติมณณ์ที่ไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงอารมณ์เช่นนี้ สะอึกไปทันที น้ำตาคลอเบ้า เธออธิบายเสียงสั่นๆ
“เจ้าขาเห็นพี่อนงค์ซื้อของมาแล้ว เลยไม่อยากให้วุ่นวายค่ะ อีกอย่างก็คิดว่าตัวเองไม่น่าลืมยาแก้แพ้…”
ปรเมศก์เหยียบคันเร่งรถหรูให้ทะยานตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงชุติมณณ์ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อฉีดยาแก้แพ้ทันที แม้กระทั่งหมอที่ทำการรักษายังอดตำหนิไม่ได้ว่า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองแพ้กุ้งอย่างรุนแรงยังกล้ากินเข้าไป คำเตือนของหมอทำให้เธอก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด
ร่างสูงเห็นลูกแมวตัวโตของเขานั่งหูลู่คล้ายกำลังขวัญเสีย ก็อดสงสารไม่ได้ สีหน้าและท่าทีของเขาคลายลง เขาเดินไปนั่งข้างเตียงผู้ป่วย ที่หมอขอให้รอดูอาการอีกสักพัก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนลง
“แพ้อะไรอีกบ้าง”
“เยอะค่ะ…” ชุติมณณ์ตอบเสียงอ่อย
“ที่หนักๆ ก็จะมีพวกอาหารทะเล กินไม่ได้หมดเลยค่ะยกเว้นปลา แล้วก็แพ้มดตัวใหญ่ๆ แพ้หญ้า แพ้แมลงสาบ แพ้ขนแมว แพ้เกสรดอกไม้…”
ปรเมศก์ขมวดคิ้วก่อนถามเสียงขุ่น “แล้วเมื่อเช้าออกไปตัดหญ้าทำไม”
ชุติมณณ์ยิ้มเจื่อนๆ มองหน้าเจ้านายอย่างอายๆ
“ก็…เจ้าขาอยากช่วยพี่อนงค์ค่ะ อีกอย่างเจ้าขามีแมส มีแว่น… คิดว่าไม่น่าเป็นอะไร”
“แล้วเป็นยังไง นอกจากไม่ได้ช่วยแล้ว ยังวุ่นวายเพิ่มอีก” ปรเมศก์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ราวกับเหนื่อยใจ แต่ก็อดที่จะรู้สึกเอ็นดูในความมีน้ำใจและความร่าเริงสดใสของเธอไม่ได้
ขณะมองเธอที่นั่งอย่างสงบอยู่ข้างๆ เมื่อนึกถึงคำพูดของเธอเมื่อคืน เขาก็ตัดสินใจเอ่ยบางอย่างออกมา
“เจ้าขา คุณสนใจทำงานพิเศษให้ผมเพิ่มไหม” น้ำเสียงของเขาเปล่งออกมาคล้ายคนไม่มั่นใจ ซึ่งไม่ใช่สไตล์ของเจ้านายเธอเลยสักนิด
“งานพิเศษอะไรหรอคะท่านรอง” ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความสงสัย
เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยออกมา
“แสดงตัวว่าเป็นคนรักของผม ต่อหน้าคนในครอบครัวผมเท่านั้น”
ใบหน้าน่ารักนิ่งอึ้งคล้ายช็อกไปแล้วจนปรเมศก์ต้องเอ่ยเรียกสติอีกครั้ง
“ว่ายังไง สนใจไหม ค่าตอบแทนคุณเรียกมาได้เลย”
เธออยากจะบอกเขาว่า งานนี้ให้ทำฟรีเธอก็ทุ่มสุดตัว ไม่ต้องมีค่าตอบแทนก็ได้ แต่คำพูดกลับกลายเป็น
“ไม่เป็นไรค่ะท่านรอง เจ้าขายินดีช่วยเต็มที่ค่ะ”
“เอาเป็นว่า ทุกครั้งที่ต้องสวมบทบาทคนรักของผม ผมจะให้ครั้งละสามหมื่นแล้วกัน”
ชุติมณณ์พยักหน้ารัวเร็ว ไม่คิดแม้แต่จะต่อรองค่าตอบแทน ต่อให้ท่านรองจะให้สามบาทเธอก็เอา…
ปรเมศก์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ทำไมเขาจะไม่เห็นดวงตาวาววับของเธอที่จ้องกลับมาด้วยความตื่นเต้น
ลูกแมวเจ้าเล่ห์…
คล้ายมีภาพซ้อนของลูกแมวตัวโตที่กำลังส่ายหางไปมาอย่างดีใจ ราวกับกำลังได้รับของเล่นที่โปรดปราน
“เริ่มงานเมื่อไหร่คะ” ชุติมณณ์ถามด้วยความตื่นเต้น
“เย็นนี้…”
Latest chapter
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 25 : ติดกลิ่น
เช้าวันถัดมา…เป็นวันเสาร์ที่เธอควรจะได้พักผ่อนเต็มที่ แต่ความอ่อนเพลียยังคงเล่นงานจนร่างเล็กแทบไม่อยากขยับตัว เธอเลือกจะนอนพักอยู่บนเตียงเกือบทั้งวัน จนอนงค์ต้องคอยเข้ามาดูอาการและนำอาหารมาให้“คุณเจ้าขา พี่ว่าลองไปหาหมอดีกว่าไหมคะ” อนงค์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอยังนอนซึมอยู่แบบเดิมใบหน้าเล็กส่ายหน้าอย่างอิดโรยบนหมอน“เจ้าขาไม่อยากลุกไปไหนเลยค่ะ พี่อนงค์ยังไม่ได้ซักชุดของพี่เมฆใช่ไหมคะ”ใบหน้าของอนงค์ฉายแววแปลกใจ “ยังค่ะ แต่พี่เอาลงไปไว้ด้านล่างแล้ว”ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งทำท่าจะลงจากเตียง เธอต้องการลงไปเอาเสื้อเขามานอนกอด แต่ทันทีที่ขยับตัว เธอก็รู้สึกหน้ามืดจนเซถลา อนงค์ต้องรีบคว้าแขนเธอไว้“คุณเจ้าขาจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้เอง”เธอพูดอ้อมแอ้มอย่างเขิน ๆ “เอ่อ…เสื้อนอนพี่เมฆค
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 24 : ฟุ้งซ่าน
หลังจากได้พักในช่วงเช้าเพราะความอ่อนเพลีย ชุติมณณ์ก็ตัดสินใจไปทำงานช่วงบ่าย เธอคิดว่าอาจช่วยให้ลืมเรื่องฟุ้งซ่านได้บ้าง โดยเฉพาะวันนี้ที่เขากำลังจะไปฝรั่งเศส เมื่อไปถึงที่ทำงาน เธอก็เห็นสายตาเพื่อนร่วมงานต่างพากันมองด้วยความตกใจ โดยเฉพาะปารณี หัวหน้าของเธอ“ตายแล้วเจ้าขา ทำไมยังมาทำงานอีก อัมพรเขาลางานให้แล้วไม่ใช่เหรอ” ปารณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทางซีดเซียวของลูกน้องร่างเล็กเหนื่อยหอบเล็กน้อย เธอเองก็รู้สึกว่าร่างกายเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้ว แต่เธอคิดว่าอาการไร้เรี่ยวแรงที่เกิดขึ้นมาจากความเศร้าที่คิดว่าเขาอาจจะไปฝรั่งเศสกับใครอีกคน ใบหน้าซีดเซียวส่งยิ้มบางๆ ให้ปารณี“สวัสดีค่ะพี่ปลา นั่งพักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นแล้วค่ะ”ไปรยามองดูท่าทางของเพื่อนแล้วรีบลุกมาประคองเธอให้ไปนั่งที่โต๊ะ“แกไปหาหมอดีไหมเนี่ย” ไปรยาถามอย่างเป็นห่วงชุติมณณ์ส่ายหน้าน้อย ๆ พลางยิ้มบาง“ไม่เป็นไร นั่งพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณนะมิ้วกี้”ศรรัณย์ที่เดินกลับมาจากแผนกไอทีเห็นท่าทางเธอก็อุทานขึ้นมาอีกคน“อุ๊ยตาย ปากซีดเชียวหล่อน กินข้าวกลางวันมาหรือยังเนี่ย”เธอพยักหน้าน้อยๆ แล้วตอบเสี
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 23 : ทำไมถึงกินดุขนาดนี้ (NC 18+)
มือเล็กค่อยๆ ยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ดจนถึงเม็ดที่สี่ เผยให้เห็นอกอวบอิ่มดันขึ้นจนโผล่พ้นเสื้อออกมา ดวงตาคมของเขาจ้องมองด้วยความกระหาย“เจ้าขา ป้อนนมให้พี่เมฆดีไหมคะ?” เธอเอ่ยพลางยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบลำคอเขา พร้อมดึงเขาให้โน้มใบหน้าลงมาใกล้ริมฝีปากเล็กค่อยๆ ขบเม้มไปตามใบหูของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนไปตามซอกคอหอมสะอาด ลิ้นนุ่มสัมผัสอ้อยอิ่งไปทั่ว แม้แต่บริเวณลูกกระเดือกที่เคลื่อนไหวตามลมหายใจของเขาจนรู้สึกได้ ทำให้ลมหายใจเขาสะดุดวูบ เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู“พี่เมฆ… ดูดนมให้เจ้าขาหน่อยได้ไหมคะ”ประกายตาคมมืดลงด้วยแรงปรารถนาที่ชัดเจน เขาอยากได้เธอมากๆ อยากกระแทกร่างเล็กบนตักแรงๆ ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะโอบเธอเข้ามาแนบชิด คล้ายยินยอมให้เธอเป็นผู้ควบคุมทั้งหัวใจ และร่างกายของเขา“ตามคำบัญชาเมียครับ” เขากระซิบเบาๆใบหน้าคมคายโน้มลงไปแนบกับสองเ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 22 : คืนนี้ต้องทำงานไหมคะ (NC 18+
พรุ่งนี้จะเป็นวันเปิดตัวสินค้าที่พวกเธอในฝ่ายการตลาดต่างเฝ้ารอ แม้จะไม่ได้ไปหน้างาน มีเพียงฝ่ายมีเดีย ฝ่ายสถานที่ ฝ่ายบริหาร และฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับสินค้าเท่านั้นที่ต้องเตรียมพร้อม แต่ชุติมณณ์ก็ตื่นเต้นที่จะได้ชมผลงานทั้งหมดผ่านสื่อออนไลน์งานจะจัดขึ้นที่ห้องบอลรูมของห้างบีเทน ซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าของบริษัท มีแขกสำคัญ ทั้งนักข่าว ดารา และอินฟลูเอนเซอร์สายแม่และเด็กเข้าร่วมมากมายเย็นวันนี้ที่โต๊ะอาหาร…“พรุ่งนี้ไปงานเปิดตัวสินค้าด้วยกันนะครับ” ปรเมศก์เอ่ยชวนระหว่างทานมื้อเย็นชุติมณณ์นิ่งไปเล็กน้อยก่อนตอบ“อย่าเลยค่ะ เจ้าขารอชมผ่านสื่อออนไลน์ดีกว่า” ความมั่นใจที่ยังมีไม่มากพอ ทำให้เธอยังไม่กล้าก้าวออกไปเคียงข้างเขาต่อหน้าคนอื่นปรเมศก์พยักหน้าอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไร ถ้าพร้อมเมื่อไหร่บอกพี่ได้เสมอ” เขากุมมือเธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ“พรุ่งนี้เสร็จงานเปิดตัว พี่ต้องไปสนามบิน รอบหน้าไปด้วยกันนะครับ พี่ให้อัมพรเตรียมเรื่องเอกสารสำหรับเจ้าขาไว้เรียบร้อยแล้ว” ตั้งแต่มีเธออยู่เคียงข้าง เขารู้สึกว่าตัวเองพูดเยอะขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งก็แทบไม่รู้ตัวร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบรับอย่างออดอ้อ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 21 : รักเหมือนกันครับ
“เย็นนี้ไปลองชาบูร้านใหม่ที่ห้างกันเถอะ ร้านนี้กำลังฮิตอยู่เลย” ไปรยาพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่แผนกยังวุ่นวายอยู่กับงานชุติมณณ์เงยหน้าจากจอคอมฯ แวบหนึ่ง พลางพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว“เอาสิ ไม่ได้กินชาบูมานานแล้วเหมือนกัน”ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาช่วยดูแลเรื่องจัดการรายจ่ายของครอบครัว เธอก็รู้สึกเบาขึ้นมาก เหลือแค่หนี้บัตรเครดิตที่ยังผ่อนอยู่ ส่วนเงินเดือนก็สามารถใช้จ่ายและเก็บได้ตามใจบ้าง ทำให้รู้สึกสบายใจกับการออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ มากขึ้นศรรัณย์ที่ได้ยินก็หันมาร่วมวงทันที“งั้นเจ๊ขอพาพี่น๊อตไปด้วยนะ สามีสุดเลิฟของเจ๊จะได้ไปสนุกกัน” พูดไปพลางทำหน้าอินเลิฟอย่างมีความสุขเธอยิ้มรับอย่างยินดี “เอาสิคะ ไปหลายคนยิ่งสนุก”ตกเย็นหลังเลิกงาน ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ลานจอดรถ รอขึ้นรถของศรรัณย์ แต่พอเห็นว่านอกจากพี่น๊อตแล
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 20 : อยากเปย์เมียครับ
ปรเมศก์หันไปเรียกสุทินที่ยืนรออยู่ด้านนอกอย่างใจเย็น“สุทิน ขอเอกสารด้วย”ชลดา ซึ่งยืนมองสถานการณ์อยู่ใกล้ ๆ แสดงสีหน้าขุ่นเคืองและเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“เจ้าขา แฟนแกจะทำอะไร มายุ่งวุ่นวายกับบ้านเราแบบนี้ทำไม”ขณะที่เธอพยายามจะอธิบาย ปรเมศก์กลับพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ขอเวลาไม่นานครับ” เขารับเอกสารจากสุทิน และหันไปกล่าวต่อ“ขอใช้โต๊ะม้าหินหน้าบ้านสักครู่นะครับ”เขาจูงมือชุติมณณ์ไปนั่งด้วยกัน ขณะที่นพรัตน์ เจ้าของบ้านเช่าเดินตามมาด้วยท่าทีเงียบสงบ ส่วนชลดายืนมองจากระยะห่างด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่พอใจ“นี่คือโฉนดบ้านหลังนี้ครับ” นพรัตน์วางโฉนดและเอกสารอื่น ๆ ลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง ปรเมศก์ตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียด ก่อนจะหยิบเช็คมูลค่าหนึ่งล้านเก้าแสนบาทออก
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 6 : ผิดถูกไม่รู้… ขอโทษไว้ก่อน(2)
ผิดถูกไม่รู้ ขอโทษไว้ก่อนแล้วกันเรา…ปรเมศก์ขมวดคิ้วมองเธอ สายตาเข้มดุดัน “ครั้งหน้าใส่เสื้อคลุมออกไปด้วย”เธอพยักหน้าเร็ว “ค่ะ ท่านรอง”เมื่อตามอนงค์เข้าไปในครัว เธอก็โดนไล่ให้เธอไปอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวจะสาย ชุติมณณ์ก็รีบทำตามอย่างเชื่อฟ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)
รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงกา
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทนำ : จุดเริ่มต้นของความเป็นติ่ง
เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)
“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก
You May Also Like
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.4K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด159.8K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.9K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้225.2K viewsเพลิงพ่ายพิศวาส
ศรีปุรัม มณีปุรัม135 viewsร่านราคะ
ขนมหวาน40 viewsลูกค้าคนนี้ขอซ้ำ แล้วผมจะเอาให้คุ้ม
Moondaytime 615 viewsท่านประธานขา อย่าหยุดคลั่งรักฉัน
หอมกลิ่นอายฝน62 views
