บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(2)

ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…

จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้

“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”

“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจ

ปรเมศก์ที่ได้ยินเสียงต้องรีบลุกขึ้นมาดู เมื่อเห็นสภาพใบหน้าของชุติมณณ์ เขารีบหยิบกุญแจรถที่ชั้นวางของ ลากแขนเล็กของเธอพาขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันที ขณะขับรถเขาเอ่ยถามเสียงเข้ม

“แพ้อะไร”

ชุติมณณ์ก้มหน้าลงแล้วอ้อมแอ้มตอบเบาๆ “กุ้งค่ะ…”

ปรเมศก์เผลอตวาดด้วยความหงุดหงิด

“กินไม่ได้ แล้วทำไมไม่บอก ปากมีไว้ทำไม”

ชุติมณณ์ที่ไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงอารมณ์เช่นนี้ สะอึกไปทันที น้ำตาคลอเบ้า เธออธิบายเสียงสั่นๆ

“เจ้าขาเห็นพี่อนงค์ซื้อของมาแล้ว เลยไม่อยากให้วุ่นวายค่ะ อีกอย่างก็คิดว่าตัวเองไม่น่าลืมยาแก้แพ้…”

ปรเมศก์เหยียบคันเร่งรถหรูให้ทะยานตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงชุติมณณ์ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อฉีดยาแก้แพ้ทันที แม้กระทั่งหมอที่ทำการรักษายังอดตำหนิไม่ได้ว่า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองแพ้กุ้งอย่างรุนแรงยังกล้ากินเข้าไป คำเตือนของหมอทำให้เธอก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

ร่างสูงเห็นลูกแมวตัวโตของเขานั่งหูลู่คล้ายกำลังขวัญเสีย ก็อดสงสารไม่ได้ สีหน้าและท่าทีของเขาคลายลง เขาเดินไปนั่งข้างเตียงผู้ป่วย ที่หมอขอให้รอดูอาการอีกสักพัก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนลง

“แพ้อะไรอีกบ้าง”

“เยอะค่ะ…” ชุติมณณ์ตอบเสียงอ่อย

“ที่หนักๆ ก็จะมีพวกอาหารทะเล กินไม่ได้หมดเลยค่ะยกเว้นปลา แล้วก็แพ้มดตัวใหญ่ๆ แพ้หญ้า แพ้แมลงสาบ แพ้ขนแมว แพ้เกสรดอกไม้…”

ปรเมศก์ขมวดคิ้วก่อนถามเสียงขุ่น “แล้วเมื่อเช้าออกไปตัดหญ้าทำไม”

ชุติมณณ์ยิ้มเจื่อนๆ มองหน้าเจ้านายอย่างอายๆ

“ก็…เจ้าขาอยากช่วยพี่อนงค์ค่ะ อีกอย่างเจ้าขามีแมส มีแว่น… คิดว่าไม่น่าเป็นอะไร”

“แล้วเป็นยังไง นอกจากไม่ได้ช่วยแล้ว ยังวุ่นวายเพิ่มอีก” ปรเมศก์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ราวกับเหนื่อยใจ แต่ก็อดที่จะรู้สึกเอ็นดูในความมีน้ำใจและความร่าเริงสดใสของเธอไม่ได้

ขณะมองเธอที่นั่งอย่างสงบอยู่ข้างๆ เมื่อนึกถึงคำพูดของเธอเมื่อคืน เขาก็ตัดสินใจเอ่ยบางอย่างออกมา

“เจ้าขา คุณสนใจทำงานพิเศษให้ผมเพิ่มไหม” น้ำเสียงของเขาเปล่งออกมาคล้ายคนไม่มั่นใจ ซึ่งไม่ใช่สไตล์ของเจ้านายเธอเลยสักนิด

“งานพิเศษอะไรหรอคะท่านรอง” ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความสงสัย

เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยออกมา

“แสดงตัวว่าเป็นคนรักของผม ต่อหน้าคนในครอบครัวผมเท่านั้น”

ใบหน้าน่ารักนิ่งอึ้งคล้ายช็อกไปแล้วจนปรเมศก์ต้องเอ่ยเรียกสติอีกครั้ง

“ว่ายังไง สนใจไหม ค่าตอบแทนคุณเรียกมาได้เลย”

เธออยากจะบอกเขาว่า งานนี้ให้ทำฟรีเธอก็ทุ่มสุดตัว ไม่ต้องมีค่าตอบแทนก็ได้ แต่คำพูดกลับกลายเป็น

“ไม่เป็นไรค่ะท่านรอง เจ้าขายินดีช่วยเต็มที่ค่ะ”

“เอาเป็นว่า ทุกครั้งที่ต้องสวมบทบาทคนรักของผม ผมจะให้ครั้งละสามหมื่นแล้วกัน”

ชุติมณณ์พยักหน้ารัวเร็ว ไม่คิดแม้แต่จะต่อรองค่าตอบแทน ต่อให้ท่านรองจะให้สามบาทเธอก็เอา…

ปรเมศก์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ทำไมเขาจะไม่เห็นดวงตาวาววับของเธอที่จ้องกลับมาด้วยความตื่นเต้น

ลูกแมวเจ้าเล่ห์…

คล้ายมีภาพซ้อนของลูกแมวตัวโตที่กำลังส่ายหางไปมาอย่างดีใจ ราวกับกำลังได้รับของเล่นที่โปรดปราน

“เริ่มงานเมื่อไหร่คะ” ชุติมณณ์ถามด้วยความตื่นเต้น

“เย็นนี้…”