MasukShare
บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(2)
Tanggal publikasi:
2026-05-22 11:00:28ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…
จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้
“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”
“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจ
ปรเมศก์ที่ได้ยินเสียงต้องรีบลุกขึ้นมาดู เมื่อเห็นสภาพใบหน้าของชุติมณณ์ เขารีบหยิบกุญแจรถที่ชั้นวางของ ลากแขนเล็กของเธอพาขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันที ขณะขับรถเขาเอ่ยถามเสียงเข้ม
“แพ้อะไร”
ชุติมณณ์ก้มหน้าลงแล้วอ้อมแอ้มตอบเบาๆ “กุ้งค่ะ…”
ปรเมศก์เผลอตวาดด้วยความหงุดหงิด
“กินไม่ได้ แล้วทำไมไม่บอก ปากมีไว้ทำไม”
ชุติมณณ์ที่ไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงอารมณ์เช่นนี้ สะอึกไปทันที น้ำตาคลอเบ้า เธออธิบายเสียงสั่นๆ
“เจ้าขาเห็นพี่อนงค์ซื้อของมาแล้ว เลยไม่อยากให้วุ่นวายค่ะ อีกอย่างก็คิดว่าตัวเองไม่น่าลืมยาแก้แพ้…”
ปรเมศก์เหยียบคันเร่งรถหรูให้ทะยานตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงชุติมณณ์ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อฉีดยาแก้แพ้ทันที แม้กระทั่งหมอที่ทำการรักษายังอดตำหนิไม่ได้ว่า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองแพ้กุ้งอย่างรุนแรงยังกล้ากินเข้าไป คำเตือนของหมอทำให้เธอก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด
ร่างสูงเห็นลูกแมวตัวโตของเขานั่งหูลู่คล้ายกำลังขวัญเสีย ก็อดสงสารไม่ได้ สีหน้าและท่าทีของเขาคลายลง เขาเดินไปนั่งข้างเตียงผู้ป่วย ที่หมอขอให้รอดูอาการอีกสักพัก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนลง
“แพ้อะไรอีกบ้าง”
“เยอะค่ะ…” ชุติมณณ์ตอบเสียงอ่อย
“ที่หนักๆ ก็จะมีพวกอาหารทะเล กินไม่ได้หมดเลยค่ะยกเว้นปลา แล้วก็แพ้มดตัวใหญ่ๆ แพ้หญ้า แพ้แมลงสาบ แพ้ขนแมว แพ้เกสรดอกไม้…”
ปรเมศก์ขมวดคิ้วก่อนถามเสียงขุ่น “แล้วเมื่อเช้าออกไปตัดหญ้าทำไม”
ชุติมณณ์ยิ้มเจื่อนๆ มองหน้าเจ้านายอย่างอายๆ
“ก็…เจ้าขาอยากช่วยพี่อนงค์ค่ะ อีกอย่างเจ้าขามีแมส มีแว่น… คิดว่าไม่น่าเป็นอะไร”
“แล้วเป็นยังไง นอกจากไม่ได้ช่วยแล้ว ยังวุ่นวายเพิ่มอีก” ปรเมศก์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ราวกับเหนื่อยใจ แต่ก็อดที่จะรู้สึกเอ็นดูในความมีน้ำใจและความร่าเริงสดใสของเธอไม่ได้
ขณะมองเธอที่นั่งอย่างสงบอยู่ข้างๆ เมื่อนึกถึงคำพูดของเธอเมื่อคืน เขาก็ตัดสินใจเอ่ยบางอย่างออกมา
“เจ้าขา คุณสนใจทำงานพิเศษให้ผมเพิ่มไหม” น้ำเสียงของเขาเปล่งออกมาคล้ายคนไม่มั่นใจ ซึ่งไม่ใช่สไตล์ของเจ้านายเธอเลยสักนิด
“งานพิเศษอะไรหรอคะท่านรอง” ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความสงสัย
เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยออกมา
“แสดงตัวว่าเป็นคนรักของผม ต่อหน้าคนในครอบครัวผมเท่านั้น”
ใบหน้าน่ารักนิ่งอึ้งคล้ายช็อกไปแล้วจนปรเมศก์ต้องเอ่ยเรียกสติอีกครั้ง
“ว่ายังไง สนใจไหม ค่าตอบแทนคุณเรียกมาได้เลย”
เธออยากจะบอกเขาว่า งานนี้ให้ทำฟรีเธอก็ทุ่มสุดตัว ไม่ต้องมีค่าตอบแทนก็ได้ แต่คำพูดกลับกลายเป็น
“ไม่เป็นไรค่ะท่านรอง เจ้าขายินดีช่วยเต็มที่ค่ะ”
“เอาเป็นว่า ทุกครั้งที่ต้องสวมบทบาทคนรักของผม ผมจะให้ครั้งละสามหมื่นแล้วกัน”
ชุติมณณ์พยักหน้ารัวเร็ว ไม่คิดแม้แต่จะต่อรองค่าตอบแทน ต่อให้ท่านรองจะให้สามบาทเธอก็เอา…
ปรเมศก์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ทำไมเขาจะไม่เห็นดวงตาวาววับของเธอที่จ้องกลับมาด้วยความตื่นเต้น
ลูกแมวเจ้าเล่ห์…
คล้ายมีภาพซ้อนของลูกแมวตัวโตที่กำลังส่ายหางไปมาอย่างดีใจ ราวกับกำลังได้รับของเล่นที่โปรดปราน
“เริ่มงานเมื่อไหร่คะ” ชุติมณณ์ถามด้วยความตื่นเต้น
“เย็นนี้…”
Bab terbaru
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 28 : เลื่อนตำแหน่งเป็นเมีย (1)
ปรเมศก์ชะงัก ร่างสูงก้มลงมองใบหน้าของชุติมณณ์อย่างไม่อยากเชื่อหู เธอเอ่ยคำพูดนั้นออกมาทั้งที่ยังซุกอยู่บนบ่าของเขา ดวงตากลมโตเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ฝ่ามือใหญ่จับสะโพกเล็กไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะหลุดลอยไป“ฮึก พี่เมฆ เจ้าขาเจ็บ” เธอสะอื้นเบา ๆ เขาผ่อนแรงออกจากสะโพกเล็กน้อย“อย่าเอ่ยคำนี้ออกมาง่าย ๆ” ปรเมศก์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนด้วยความโกรธและผิดหวัง เขาพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นร่างเล็กบนตักอาจจะหวาดกลัวได้ร่างเล็กหายใจสะอื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด“เพราะเจ้าขาไม่อยากเป็นภาระของพี่เมฆ… เจ้าขารู้ว่าพี่เมฆรวยมาก แต่นั่นคือเงินที่มาจากการทำงานของพี่เมฆ ไม่ควรต้องมาจ่ายไปกับหนี้สินของครอบครัวเจ้าขาแบบนี้…”ดวง
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (2)
“อืม… เจ้าขา ถ้าทำแบบนี้เดี๋ยวพี่จะทนไม่ไหวนะ” เขาครางเบา ๆ ในลำคอ ในแววตาเต็มไปด้วยความปารถนา“พอดมพี่เมฆแล้ว เจ้าขารู้สึกมีแรงขึ้นเลยค่ะ” เธอเอ่ยยิ้ม ๆเขาหัวเราะเบาๆ “เห็นพี่เป็นยาดมว่างั้น”เมื่อกลับมาถึงบ้าน ชุติมณณ์หันไปขอบคุณสุทินด้วยความซาบซึ้งใจ“วันนี้ขอบคุณมากนะคะพี่สุทิน”“ไม่เป็นอะไรครับ” สุทินยิ้มตอบอย่างเอ็นดูปรเมศก์ที่รออยู่หน้าประตู มองใบหน้าซีดเซียวและท่าทางอ่อนแรงของร่างเล็กด้วยความห่วงใย แต่ในดวงตาคมยังแฝงความสงสัยบางอย่าง เมื่อคิดถึงท่าทีของเธอในช่วงที่ผ่านมา“เจ้าขาหิวแล้ว เข้าไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเลย” เธอเอ่ยชวนเขาพลางเดินเข้าไปจับมือหนาไว้แน่น“พี่เมฆได้พักบ้างหรือยังคะ”“หลับมาบนเครื่องแล
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (1)
เวลาผ่านไปจนครบชั่วโมง เสียงโหวกเหวกจากเสี่ยย้งก็ดังลั่นจากหน้าบ้านอีกครั้ง“เห้ย! ครบชั่วโมงแล้ว พวกมึงไปพาตัวนังหนูนั่นออกมา กูเบื่อจะรออยู่ที่นี่แล้ว”ร่างเล็กกุมมือตัวเองแน่นด้วยความกังวล ระยะทางจากที่นี่ถึงบ้านของปรเมศก์ไม่มีทางไปกลับทันในหนึ่งชั่วโมง เธอได้แต่ภาวนาว่าสุทินจะหาทางช่วยเหลือทางอื่นได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ เธอคงต้องยอมไปกับเสี่ยย้งเพื่อจบปัญหาให้มารดาก่อนร่างเล็กเดินออกจากบ้านเงียบ ๆ ด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตหันมองมารดาเพียงแวบเดียวด้วยความเจ็บปวดที่ต้องเก็บซ่อนไว้หากว่าเป็นเจ้านาง แม่คงไม่มีวันปล่อยน้องไปกับเสี่ยย้งแบบนี้ใช่ไหมคะ…เธอสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจยืนหยัดอย่างเข้มแข็ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ไม่ต้องพังรั้วเข้ามาค่ะ ฉันจะออกไปกับเสี่ยย้งเอง แต่ไม่ว่าจะชดใช้เสี่ยด้วยเงิน หรือชดใช้ด้วยตัวฉัน ขอเพียงให้เสี่ยเซ็นส
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 26 : หนี้นอกระบบ
เช้าวันถัดมา…แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ชุติมณณ์ลุกขึ้นแต่เช้าและเตรียมตัวไปหามารดาด้วยความตั้งใจ เธอแต่งหน้าเบาๆ ให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ก่อนจะเก็บข้าวของแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ตั้งใจจะไม่รบกวนสุทินให้ไปส่ง แต่คนขับรถของปรเมศก์ไม่ยอมให้เธอไปคนเดียว“คุณเมฆสั่งไว้ครับ ว่าถ้าคุณเจ้าขาจะออกไปไหน ให้ผมเป็นคนขับรถไปส่งเท่านั้น”ใบหน้าน่ารักพยักหน้าอย่างจำยอม“ก็ได้ค่ะพี่สุทิน รบกวนพาเจ้าขาไปบ้านแม่หน่อยนะคะ”สุทินไปเตรียมรถตามคำสั่ง ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทาวน์เฮาส์หลังเล็กชั้นเดียว เมื่อเขาจอดรถริมถนนหน้า ซอยและเดินมาเปิดประตูให้เธอ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววกังวล“พี่สุทินรอที่รถก็ได้นะคะ”“ไม่ได้ครับ ถ้ามาที่นี่ คุณเมฆบอกไว้ว่าไม่ให้คุณเจ้าขาเข้าไปคนเดียว”ชุติมณณ์อดถอนหายใจไม่ได้กับความเป็นห่วงจนเกินเบอร์ของปรเมศก์ แต่เธอก็ยอมเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน เมื่อมาถึง สภาพรอบบ้านที่เละเทะจากการถูกรื้อค้นทำให้เธอตกใจและรีบผลักประตูเข้าไปด้านในทันที“สวัสดีค่ะแม่” เธอยกมือไหว้มารดาที่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเครียดจนเห็นได้ชัดชลดาเหลือบมองบุตรสาวเพียงแวบเดียวก่อนจะหันไปทางอื่น ชุติมณณ์เห็นท่าทีแบบนั้นก
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 25 : ติดกลิ่น
เช้าวันถัดมา…เป็นวันเสาร์ที่เธอควรจะได้พักผ่อนเต็มที่ แต่ความอ่อนเพลียยังคงเล่นงานจนร่างเล็กแทบไม่อยากขยับตัว เธอเลือกจะนอนพักอยู่บนเตียงเกือบทั้งวัน จนอนงค์ต้องคอยเข้ามาดูอาการและนำอาหารมาให้“คุณเจ้าขา พี่ว่าลองไปหาหมอดีกว่าไหมคะ” อนงค์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอยังนอนซึมอยู่แบบเดิมใบหน้าเล็กส่ายหน้าอย่างอิดโรยบนหมอน“เจ้าขาไม่อยากลุกไปไหนเลยค่ะ พี่อนงค์ยังไม่ได้ซักชุดของพี่เมฆใช่ไหมคะ”ใบหน้าของอนงค์ฉายแววแปลกใจ “ยังค่ะ แต่พี่เอาลงไปไว้ด้านล่างแล้ว”ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งทำท่าจะลงจากเตียง เธอต้องการลงไปเอาเสื้อเขามานอนกอด แต่ทันทีที่ขยับตัว เธอก็รู้สึกหน้ามืดจนเซถลา อนงค์ต้องรีบคว้าแขนเธอไว้“คุณเจ้าขาจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้เอง”เธอพูดอ้อมแอ้มอย่างเขิน ๆ “เอ่อ…เสื้อนอนพี่เมฆค
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 24 : ฟุ้งซ่าน
หลังจากได้พักในช่วงเช้าเพราะความอ่อนเพลีย ชุติมณณ์ก็ตัดสินใจไปทำงานช่วงบ่าย เธอคิดว่าอาจช่วยให้ลืมเรื่องฟุ้งซ่านได้บ้าง โดยเฉพาะวันนี้ที่เขากำลังจะไปฝรั่งเศส เมื่อไปถึงที่ทำงาน เธอก็เห็นสายตาเพื่อนร่วมงานต่างพากันมองด้วยความตกใจ โดยเฉพาะปารณี หัวหน้าของเธอ“ตายแล้วเจ้าขา ทำไมยังมาทำงานอีก อัมพรเขาลางานให้แล้วไม่ใช่เหรอ” ปารณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทางซีดเซียวของลูกน้องร่างเล็กเหนื่อยหอบเล็กน้อย เธอเองก็รู้สึกว่าร่างกายเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้ว แต่เธอคิดว่าอาการไร้เรี่ยวแรงที่เกิดขึ้นมาจากความเศร้าที่คิดว่าเขาอาจจะไปฝรั่งเศสกับใครอีกคน ใบหน้าซีดเซียวส่งยิ้มบางๆ ให้ปารณี“สวัสดีค่ะพี่ปลา นั่งพักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นแล้วค่ะ”ไปรยามองดูท่าทางของเพื่อนแล้วรีบลุกมาประคองเธอให้ไปนั่งที่โต๊ะ“แกไปหาหมอดีไหมเนี่ย” ไปรยาถามอย่างเป็นห่วงชุติมณณ์ส่ายหน้าน้อย ๆ พลางยิ้มบาง“ไม่เป็นไร นั่งพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณนะมิ้วกี้”ศรรัณย์ที่เดินกลับมาจากแผนกไอทีเห็นท่าทางเธอก็อุทานขึ้นมาอีกคน“อุ๊ยตาย ปากซีดเชียวหล่อน กินข้าวกลางวันมาหรือยังเนี่ย”เธอพยักหน้าน้อยๆ แล้วตอบเสี
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 6 : ผิดถูกไม่รู้… ขอโทษไว้ก่อน(2)
ผิดถูกไม่รู้ ขอโทษไว้ก่อนแล้วกันเรา…ปรเมศก์ขมวดคิ้วมองเธอ สายตาเข้มดุดัน “ครั้งหน้าใส่เสื้อคลุมออกไปด้วย”เธอพยักหน้าเร็ว “ค่ะ ท่านรอง”เมื่อตามอนงค์เข้าไปในครัว เธอก็โดนไล่ให้เธอไปอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวจะสาย ชุติมณณ์ก็รีบทำตามอย่างเชื่อฟ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)
รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงกา
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทนำ : จุดเริ่มต้นของความเป็นติ่ง
เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)
“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก
Anda juga akan menyukai
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา328.9K Dibacaม่านหมอก
นิยายของเนม115.5K Dibacaเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat211.1K Dibacaสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.4K Dibacaคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม190 DibacaBAD DEAL เดิมพันร้ายของนายวิศวะ
Ladyporn141 Dibacaพี่เลี้ยงซ่อนรัก
กุหลาบดิน132 Dibacaมงกุฎกล้วยไม้
ซองกาเรีย วีรกานดา85 Dibaca
