Accueil / โรแมนติก / บอสขา... เจ้าขามาอ่อย / บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)

Partager

บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)

Auteur: ToBeAlone
last update Date de publication: 2026-05-10 11:36:36

รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงการ ถึงที่ดินของหลังนี้จะกว้างถึงหนึ่งร้อยตารางวาก็ตาม

แม้จะเป็นแบบบ้านที่เล็กสุดในโครงการ แต่ก็ดูใหญ่โตเมื่อเทียบกับบ้านทั่วไป บ้านหลังนี้มีสี่ห้องนอนขนาดใหญ่ หนึ่งห้องสำหรับแม่บ้าน และห้องน้ำถึงหกห้อง

เธอที่ทำงานฝ่ายการตลาด เคยเห็นแปลนบ้านของโครงการนี้มาหลายครั้งจากการร่วมงานกับทีมมีเดียในการทำโฆษณา ทำให้รู้รายละเอียดของบ้านทุกแบบในโครงการเป็นอย่างดี

เมื่อรถจอดสนิทในโรงจอดรถข้างบ้าน สุทินรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านายด้วยความรวดเร็ว ชุติมณณ์ก้าวตามลงจากรถอย่างเงียบๆ ดวงตากลมโตของเธอมองปรเมศก์ด้วยท่าทีคล้ายลูกแมวที่รอคอยคำสั่งจากเจ้าของ

“เอ่อ…ให้เจ้าขานอนห้องแม่บ้า—” เธอที่กำลังจะเอ่ยขอห้องแม่บ้านให้เป็นที่นอนของตนเอง แต่เสียงทุ้มของเขาก็ดังขัดขึ้นมาก่อน

“สุทิน ไปบอกอนงค์ให้พาคุณเจ้าขาไปพักที่ห้องรับรองแขก” เขาเอ่ยเรียบๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้านไปก่อน

“คุณเจ้าขารอสักครู่นะครับ” สุทินบอก ก่อนเดินเร็วๆ ไปข้างบ้าน เธอเดาว่าเขาน่าจะไปเรียกแม่บ้านที่อยู่ในห้องพักหลังบ้าน

ไม่นาน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินตามหลังมาด้วยท่าทีคล่องแคล่ว

“สวัสดีค่ะ เดี๋ยวคุณตามมาทางนี้นะคะ” อนงค์ แม่บ้านอยู่ประจำ มาถึงก็ช่วยถือกระเป๋าใบเล็กของเธอ พาเดินนำเข้าตัวบ้าน

ภายในบ้านถูกตกแต่งอย่างดีจากนักออกแบบภายใน ทุกอย่างถูกคุมโทนด้วยสีขาว ดำ และทอง ดูหรูหราและเคร่งขรึม เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นแม้เธอจะไม่รู้จักแบรนด์ แต่ก็รู้ว่าราคาแต่ละชิ้นคงสูงจนเธอคงไม่มีปัญญาชดใช้หากทำมันเสียหาย

อนงค์เดินนำขึ้นไปที่ชั้นสอง บริเวณปีกซ้ายของบ้าน ก่อนจะผลักประตูห้องหนึ่งเข้าไป

“ห้องนี้เป็นห้องสำหรับรับรองแขกค่ะ ชุดยาสีฟัน เครื่องอาบน้ำอยู่ตรงนี้นะคะ ถ้ามีอะไรต้องการเพิ่มเติมโทรหาดิฉันได้ตลอดค่ะ” อนงค์แนะนำจุดต่างๆ ในห้องพักแขกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะขอตัวไปพักผ่อนเพราะเป็นเวลาค่อนข้างดึกแล้ว

“ขอบคุณมากนะคะพี่อนงค์” ชุติมณณ์ยกมือไหว้แม่บ้านอย่างน่ารัก

คืนนี้ทั้งคืนเธอไม่อาจข่มตาหลับได้อีกต่อไป เมื่อตอนนี้เธอได้เข้าใกล้ชายในฝันอย่างไม่คาดฝัน และไม่คิดว่าเขาจะเก็บเธอมาไว้ที่บ้านเช่นนี้ สองมือเล็กหยิบหมอนมาปิดหน้า

“กรี๊ดดดดดดดดดดด” เธอกรี๊ดเบาๆ ใส่หมอนหอมกรุ่นอีกครั้ง ชาตินี้ต่อให้ต้องตายเธอก็ตายตาหลับแล้ว

ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอได้แต่มองท่านรองจากที่ไกลๆ แต่เพราะความร่าเริงสดใสของเธอที่พอรู้ว่ามีกลุ่มแฟนคลับของท่านรองในบริษัท เธอก็ไม่รอช้าที่จะเข้าร่วมกลุ่ม ความน่ารัก น่าเอ็นดู และความมีน้ำใจของเธอทำให้ใครๆ ในบริษัทต่างเอ็นดูเธอไปตามๆ กัน

ร่างเล็กกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง สุดท้ายฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังเหลืออยู่ทำให้เธอผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

ในขณะที่ คนที่เก็บลูกแมวกลับมาอย่างไม่รู้ตัวกลับนอนไม่หลับ ปรเมศก์พยายามทำความเข้าใจกับการกระทำของตัวเอง ซึ่งเขาไม่เคยเป็นมาก่อน คนอย่างเขาทุกการกระทำล้วนออกมาจากสมอง ผ่านการไตร่ตรองอย่างดีแล้ว ไม่เคยทำอะไรตามอารมณ์จนต้องมานั่งสับสนทีหลังเช่นนี้

เช้าวันถัดมา ชุติมณณ์ตื่นตามความเคยชิน ดวงตากลมโตลืมขึ้นมาสำรวจห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อจำได้ว่าอยู่ที่ไหน เธอรีบล้างหน้าแปรงฟัน และลงมาช่วยอนงค์ แม่บ้าน เตรียมอาหารเช้า

“เช้านี้ทำเมนูอะไรหรอคะ”

“วันนี้เป็นข้าวต้มกุ้งทรงเครื่องค่ะ คุณเจ้าขา” ชุติมณณ์ช่วยอนงค์อย่างตั้งใจ แม้ว่าเธอจะแพ้กุ้งแต่ก็ไม่อยากบอกให้วุ่นวาย เพราะเห็นพี่อนงค์เตรียมของไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากเตรียมอาหารเสร็จ เธอก็ช่วยเหลืองานอื่นๆ อย่างเต็มที่

“คุณเจ้าขาไปพักผ่อนให้สบายก่อนก็ได้นะคะ วันนี้วันหยุด กว่าคุณเมฆจะลงมาก็ช่วงประมาณเก้าโมงสิบโมงนู่นค่ะ” อนงค์ที่เกรงใจชุติมณณ์ด้วยเข้าใจว่าเป็นแขกของเจ้านาย ก็ไม่อยากให้ต้องมาเหนื่อยช่วยงานบ้าน

แต่ชุติมณณ์กลับยืนยันหลายครั้งว่าตัวเธอเองก็เป็นเพียงลูกน้องกินเงินเดือนของท่านรองเช่นเดียวกัน

ปรเมศก์ตื่นเช้ากว่าปกติในวันหยุดเพราะเขานอนไม่หลับ เมื่อลงมาในเวลาแปดโมงครึ่งก็พบลูกแมวตัวโตของเขากำลังก้มๆ เงยๆ ใช้กรรไกรเล็มหญ้าช่วยแม่บ้านอย่างขะมักเขม้น เขาเดินเข้าไปหาและบอกให้อีกฝ่ายมากินข้าวเช้าด้วยกัน

“เจ้าขา มาทานข้าวเช้าก่อน”

ชุติมณณ์เดินกลับเข้ามาอย่างว่าง่าย เธอจัดการล้างไม้ล้างมือ ก่อนเข้าครัวไปชงโอวัลตินร้อนมาเพียงแก้วเดียว

ปรเมศก์กลับขมวดคิ้ว มองร่างเล็กที่ปรกติก็ตัวเบาอยู่แล้วอย่างไม่พอใจที่เธอไม่ยอมกินข้าว น้ำเสียงนิ่งเรียบในแบบของเขาเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกึ่งบังคับ

“ทำไมไม่ตักข้าวต้มมาด้วย ข้าวเช้าสำคัญต่อสมองมากแค่ไหนรู้ไหม…”

เมื่อเขาเทศน์จนชุติมณณ์ต้องทบทวนความจำว่านำยาแก้แพ้ติดมาด้วยหรือไม่ และคิดว่าไม่น่าจะลืม เธอจึงนั่งลงกินข้าวต้มกุ้งเป็นเพื่อนเจ้านายเพื่อบำรุงสมอง…

หลังจากกินไปได้เพียงครึ่งถ้วย อาการแพ้ก็เริ่มปรากฏ เธอรีบขอตัวขึ้นไปหยิบของบนห้อง พอค้นในกระเป๋ากลับพบว่าไม่ได้เอายาแก้แพ้มาด้วย

ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย (2)

    “ข่าวลืออะไรคะ”“ฉันเล่าๆ” ไปรยารีบออกตัว“เมื่อสัปดาห์ก่อนมีประชุมเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่ คนที่เข้าประชุมเขาออกมาเม้าท์กัน ว่าสินค้ามันมีปัญหาวัสดุไม่ได้คุณภาพ หน้าท่านรองนี่เหมือนมีเมฆดำปกคลุมตลอดเวลา อยู่ๆ ท่านรองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเล่ากันว่า พอดูเสร็จท่านรองก็หลุดยิ้มออกมา จากนั้นบรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไป ท่านรองให้โอกาสฝ่ายผลิตไปจัดการปัญหาโดยไม่ต่อว่าสักคำ มีคนใจกล้าถามท่านรองในที่ประชุมว่า…” ไปรยาหยุดพูดให้เรื่องราวดูน่าตื่นเต้น“ว่าอะไรแก” เธอที่ลุ้นกับเรื่องเล่า เร่งให้เพื่อนพูดต่อ“ผู้จัดการฝ่ายการผลิตที่เป็นญาติห่างๆ ของท่านรอง ถามว่า… มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ แกรู้ไหมว่าท่านรองตอบว่าอะไร”เธอพยายามนึกภาพของเขาในบรรยากาศห้องประชุม แต่ก็นึกไม่ออก เพราะไม่เคยมีโอกาสได้เข้าประชุมร่วมกับผู

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย(1)

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพัก ชุติมณณ์ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายสีหวานกำลังวิดีโอคอลกับชลดา มารดาของเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนหน้าบ้าน หลังจากเพิ่งทำกายภาพบำบัดเสร็จ ใบหน้าของชลดาเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ยังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“วันนี้แม่เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงใส ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความห่วงใย“ดีขึ้นแล้วจ้ะลูก อิงอรเขาดูแลแม่ดีมาก เจ้าขาไม่ต้องห่วง” ชลดาตอบพลางส่งยิ้มอบอุ่นนับจากวันผ่าตัดใหญ่เมื่อสองเดือนก่อน การฟื้นตัวของมารดาเธอเป็นไปได้ดีมาก อาการอ่อนแรงที่แขนขาซีกขวาค่อยๆ ดีขึ้นด้วยการทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง ปรเมศก์จัดการซื้อบ้านชั้นเดียวหลังใหม่ที่มีสนามหญ้ากว้างๆ เพื่อความสะดวกสบายในการทำกายภาพบำบัดของแม่ยายโดยเฉพาะการป่วยครั้งนี้ทำให้ชลดาเข้าใจชีวิตมากขึ้น ชั่วขณะหนึ่งก่อนที่เธอจะหมดสติ ภาพในอดีตต่างๆ ที่เคยทำร้ายบุตรสาวคนโตย้อนกลับเข้ามาคล

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 35 : รักของเรา

    “คุณเจ้าขา ระวังล้มนะคะ” เสียงเตือนของ ปัณวีร์ หรือแนน บอดี้การ์ดสาวดังขึ้นเบื้องหลังร่างเล็กชะลอเท้าลงเล็กน้อย แต่หัวใจกลับเต้นระส่ำไปไกลถึงหน้าห้องผ่าตัดแล้ว แม้จะลดความเร็วในการก้าวเดิน แต่ความกังวลในใจกลับเร่งรัดให้เธอก้าวต่อไปอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัด ดวงตาเธอก็สะดุดกับร่างของ ชิชานันท์ น้องสาวที่กำลังเดินวนไปมาด้วยท่าทีร้อนรนอยู่ที่หน้าประตู ความห่วงใยพุ่งพล่านจนชุติมณณ์ไม่อาจหยุดยั้งตัวเอง เธอเร่งวิ่งเข้าไปหาโดยลืมความเหนื่อยล้าของร่างกาย“เจ้านาง แม่เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความร้อนรน แม้จะหอบเล็กน้อยชิชานันท์หยุดเดิน มองพี่สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล แต่เธอก็ยังคงสังเกตเห็นบางอย่างในตัวพี่สาวที่ดูแปลกไป ทว่าในเวลานี้เธอไม่มีเวลามาคิดให้มากความ จึงรีบสลัดความคิดนั้นออกไป“หมอเอาเอกสารมาให้เซ็นเมื่อก

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 34 : เครื่องฟอกอากาศ

    หลังจากผ่านพ้นเรื่องราววุ่นวายที่จิรัฐติกาลพยายามก่อขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียง ชีวิตของชุติมณณ์ก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หากไม่นับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมารดาที่ยังคงห่างเหิน ราวกับมีเงามืดเล็ก ๆ คอยกดทับหัวใจ แต่เธอยังโชคดีที่มี ชิชานันท์ น้องสาวผู้เป็นเหมือนสะพานเชื่อม ส่งข่าวเกี่ยวกับมารดามาให้เธอรับรู้ แม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้เธอรู้ว่ามารดายังคงสบายดีน้องสาวของเธอโตขึ้นมากจากการต้องเผชิญปัญหาเรื่องหนี้นอกระบบ ชิชานันท์เริ่มต้นทำงานพิเศษเพื่อหาเงินด้วยตัวเอง แม้เธอจะภูมิใจในความพยายามของน้องสาว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารลึก ๆ กับความเหน็ดเหนื่อยที่ชิชานันท์ต้องเผชิญปรเมศก์กลับมองต่างออกไป เขาแนะนำให้เธอคอยดูแลน้องสาวอยู่ห่าง ๆ เพื่อให้อุปสรรคในชีวิตกลายเป็นบทเรียนสำคัญที่จะทำให้ชิชานันท์แข็งแกร่งและเติบโตขึ้นสำหรับตัวเธอเอง การลาออกจากงานประจำทำให้บทบาทในชีวิตเปลี่ยนไป เธอมี

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 33 : ปกป้องคนรัก(2)

    “ตัวก็เล็กแค่นี้ แต่ทำให้พี่หลงจนไปไหนไม่ได้แล้วครับ”ความอ่อนโยนในสายตานั้นหายไปทันทีที่เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ท่าทางเปลี่ยนกลับเป็นเยือกเย็นดุดัน เขาก้าวออกจากห้องทำงาน เตรียมไปจัดการ คนที่กล้าสร้างปัญหาให้กับความสุขสงบของคนรักห้องประชุมเล็กจิรัฐติกาลเดินไปมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย แต่เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นนอกห้อง ความวิตกในแววตาเธอเปลี่ยนเป็นพยายามสงบนิ่ง เธอพาตัวเองกลับไปนั่งอย่างสง่างามราวนางพญา เมื่อประตูถูกเปิดออกร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ตามด้วยเลขาส่วนตัวอย่างอัมพร และประจักษ์ที่เดินตามมาด้วยท่าทางเคร่งขรึม เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ ดวงตาคมไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า“คุณทำแบบนี้กับแอ๋มทำไมคะ” เสียงของจิรัฐติกาลพยายามคงความมั่นคง“ผมทำหรือ” เสียงเยือกเย็นและแววตาคมกริบของปรเมศก์ตอกกลับ จนหญ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 33 : ปกป้องคนรัก(1)

    สัมผัสอ่อนโยนที่ซุกซนแทรกผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบา ค่อย ๆ ลูบไล้ไต่จากหน้าท้องแบนราบขึ้นสู่ทรวงอกอวบอิ่ม แรงสะกิดแผ่วเบาที่ยอดอกทำให้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลในความสุขเริ่มรู้สึกตัว“อื้อ~ ทำอะไรคะ… เจ้าขาง่วง” เสียงงัวเงียดังขึ้น พร้อมการพลิกตัวหนีสัมผัสที่รุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัว“ก็นอนต่อสิครับ” เสียงทุ้มแสนอบอุ่นกระซิบชิดข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากนุ่มมือเล็กยกขึ้นดันใบหน้าของเขาออกทันที“เจ้าขายังไม่ได้แปรงฟันเลย ไม่เอาค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่นเขายิ้มขัน ก่อนกระซิบตอบเบา ๆ“สำหรับพี่… เจ้าขาหอมตลอดครับ”ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้น พร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ประดับรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่สองข้างแก้ม“พี่เมฆทำให้เจ้าขาคิดว่า ถ้าโปรโมชั่นของพี่เมฆหมด

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(2)

    ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทนำ : จุดเริ่มต้นของความเป็นติ่ง

    เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)

    “ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (1)

    ขณะอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน ปรเมศก์เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่นกับอัมพรที่เดินตามหลังมา“บอกสุทินให้เอารถมารอหน้าร้าน เดี๋ยวผมจะไปส่งพนักงานคนนี้เอง”แม้จะประหลาดใจอย่างมาก แต่อัมพรก็ยึดคติว่า เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่ยุ่งเธอจึงต่อสายหาคนขับรถทันที ไม่นานนักสุทินก็มาถึงด้วยรถ MPV หรู ที่ค่าตั

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status