บทที่ 1 : ความเมาเป็นเหตุ(1)

กริ๊ง~ กริ๊ง~ เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“เจ้าขา รับโทรศัพท์ให้พี่หน่อย” เสียงของปารณีดังมาจากหน้าประตูแผนกการตลาด ชุติมณณ์รีบละมือจากงานแล้ววิ่งไปที่โต๊ะหัวหน้างานของตน เธอรับสายอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะ ดิฉันชุติมณณ์ รับสายแทนหัวหน้าฝ่ายการตลาดค่ะ”

“สวัสดีค่ะ ดิฉันอัมพรจากแผนกบริหาร รบกวนให้การตลาดส่งคนขึ้นมาเอารายงานกลับไปด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ พี่อัมพร เจ้าขาจะรีบขึ้นไปเอาแฟ้มค่ะ” เมื่อรู้ว่าปลายสายคือพี่อัมพร เลขาท่านรองประธาน ชุติมณณ์ก็อาสาขึ้นไปเองโดยไม่รอให้ใครสั่ง เธอรีบจรลีไปยังชั้นสิบสี่ ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคารที่เป็นชั้นของผู้บริหาร

ก่อนออกไป เธอหันไปบอกหัวหน้าตนเองสักนิด “พี่ปลา เจ้าขาขึ้นไปเอาแฟ้มที่ชั้นสิบสี่นะคะ”

ปารณีที่ยังยุ่งอยู่กับงานเปิดตัวสินค้าใหม่ โบกมือไล่ให้ชุติมณณ์รีบไป ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวอยากขึ้นไปชั้นสิบสี่มากแค่ไหน

ชุติมณณ์เดินออกจากแผนกไปยังลิฟต์พนักงาน ริมฝีปากเล็กฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันสังเกตว่ามีชายหนุ่มในเสื้อฮู้ดสีดำยืนอยู่มุมลิฟต์

ดวงตาคมภายใต้แว่นกันแดดมองดูพนักงานสาวที่เข้ามา แม้จะเห็นหน้าเธอแค่แวบเดียวตอนก้าวเข้ามาก่อนจะหมุนตัวหันออก แต่แก้มยุ้ยๆ ของเธอก็ดึงดูดสายตาเขาได้ดีเหลือเกิน ใบหน้าน่ารักและเสียงเล็กๆ ที่ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ช่างเข้ากันดีกับตัวเล็กๆ ของเธอ

ปรเมศก์ยืนฟังเธอฮัมเพลงด้วยความสงสัย ว่าวันนี้บริษัทมีเรื่องอะไรดีๆ หรือไม่ พนักงานคนนี้ถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้ เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด ชุติมณณ์ก็เดินออกจากลิฟต์ทันที ไม่ทันสังเกตว่าชายอีกคนในลิฟต์ก็เดินตามออกมาด้วย

เธอเดินมาจนถึงแผนกบริหารของท่านรองประธาน ข้างหน้าทางเข้าเป็นกระจกใส ด้านในมีพนักงานนั่งอยู่ห้าคน ทั้งห้าคนเป็นเลขาท่านรองประธาน รับหน้าที่ต่างกัน โดยมีอัมพรเป็นหัวหน้าควบคุม ชุติมณณ์กดออดให้คนข้างในเปิดประตูให้ ระหว่างรอ คนในห้องก็ลุกขึ้นยืนทั้งหมด

เมื่อประตูเปิด ทั้งห้าคนค้อมหัวเล็กน้อย ชุติมณณ์รีบโบกมือเอ่ยอย่างน่ารัก

“พี่ๆ ทำอะไรกันคะ”

อัมพรรีบดึงตัวเธอให้หลบมายืนข้างๆ ชุติมณณ์ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มในลิฟต์คือท่านรองประธาน

“สวัสดีค่ะ/ครับ ท่านรอง” ทุกคนทักทายปรเมศก์ ดวงตาคมของเขามองไปที่ชุติมณณ์สักครู่ ก่อนพยักหน้าให้ทุกคนทำงานตามปกติ แล้วเดินเข้าห้องทำงานไป

เมื่อเขาเดินไปแล้ว ชุติมณณ์รีบกระซิบถามอัมพรทันที

“พี่อัมพรรรร ทำไมวันนี้ท่านรองใช้ลิฟต์พนักงานล่ะคะ”

อัมพรยิ้มเอ็นดู ชุติมณณ์ที่ทุกคนในบริษัทต่างรู้ว่าเธอเป็นหัวหน้าแฟนคลับของท่านรอง อีกทั้งนิสัยน่ารักและขนาดตัวเล็กๆ แก้มยุ้ยๆ กับดวงตากลมโตของเธอ ยิ่งทำให้คนรอบข้างรู้สึกเอ็นดู

“ลิฟต์ผู้บริหารเสียน่ะสิ และท่านรองพึ่งกลับมาจากฝรั่งเศสด้วย เป็นยังไง ฟินไหม” อัมพรแซว

หลังจากที่ปรเมศก์เข้าห้องทำงานไปแล้ว เขาก็คิดว่าจะออกมาสั่งงานเล็กน้อยกับอัมพร แต่กลับได้ยินเสียงสดใส ของพนักงานสาวคนนั้นยังคงดังอยู่ด้านนอก เขาจึงตัดสินใจไม่เผยตัวออกมา ทำเพียงแอบฟังที่ประตูด้วยความสนใจ

“โธ่ พี่อัมพร เจ้าขาไม่รู้นะคะว่าคือท่านรอง ถ้ารู้นะ…” ชุติมณณ์กล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ

“จะกระโดดกอด” อัมพรแกล้งถามต่อ

“จะให้ท่านรองโดยสารลิฟต์ขึ้นมาก่อนโดยสวัสดิภาพอ่ะสิคะ”