บทที่ 3

ตอนที่ 3 : ข่าวลือ แฟนคลับ และคนที่เดินเข้ามาในวงกว้างกว่าที่ตั้งใจ

เช้าวันจันทร์

มหาวิทยาลัยไอต้าในยามเช้าคึกคักตามเคย นักศึกษาเดินขวักไขว่ระหว่างตึก เสียงพูดคุยและเสียงล้อกระเป๋าลากดังประสานกัน กลิ่นกาแฟจากร้านในโถงตึก A ลอยออกมาไกลพอที่จะชวนให้อยากแวะ

เมย์เดินเข้ามาในมหาลัยตามเวลาปกติ แว่นกรอบน้ำตาลอ่อนเกาะอยู่บนจมูกอย่างพอดี ไม่หลวม ไม่เลื่อน ต่างจากอันเก่าที่เธอคุ้นเคยมานาน

เธอดันแว่นขึ้นด้วยนิสัยเดิม แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าไม่จำเป็นต้องทำแล้ว

ชินไปเสียแล้ว...

"เมย์!"

เสียงเมเปิ้ลดังแทรกเสียงอื่นๆ รอบข้าง เธอโบกมือจากหน้าร้านกาแฟ คิรินยืนอยู่ข้างๆ ถือแก้วสองใบ

เมย์เดินเข้าไปหา รับแก้วกาแฟเย็นที่คิรินยื่นให้

"ขอบคุณนะ"

"แว่นใหม่น่ารักมากเลยนะ" คิรินพูดพร้อมยิ้มหวาน "เข้ากับหน้าเมย์มากกว่าอันเก่าเยอะเลย"

"ริวเลือกให้" เมเปิ้ลพูดแทน ทำเสียงยืดยาวที่คำว่า "ริว" จนเมย์ขำไม่ออก

"หยุดได้แล้ว"

"ฉันแค่บอกความจริง" เมเปิ้ลยักไหล่ แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนจากแกล้งทำเป็นซีเรียสขึ้นเล็กน้อย "แต่เมย์ แกเห็นยัง? กระทู้เมื่อวานอัปเดตแล้ว"

เมย์หยุดจิบกาแฟ "อัปเดตยังไง?"

เมเปิ้ลยื่นโทรศัพท์มาให้

กระทู้เดิมในเว็บบอร์ดมหาลัย ตอนนี้มีคอมเมนต์เพิ่มขึ้นกว่าสามร้อยข้อความ และมีคนโพสต์รูปเพิ่มเติม

รูปใหม่คือภาพเมย์กับริวกำลังเดินออกจากมหาลัยเมื่อวานบ่าย

ถ่ายจากระยะไกล เบลอพอที่จะไม่เห็นหน้าชัด แต่ก็ชัดพอที่จะรู้ว่าเป็นชุดนักศึกษาหญิงกับชายสูงเดินด้วยกัน

แคปชั่น: "เจอกันอีกแล้ว นี่คนเดิมเลยนะ ใครรู้จักบ้าง?"

ความคิดเห็นแบ่งออกเป็นสองฝ่ายชัดเจน

ฝ่ายแรก: "บังเอิญครั้งเดียวพอเข้าใจ แต่สองครั้งแล้วนะ" "ริวช่างใจดีจริงๆ ที่ยังไปด้วยกัน" "ใครน่ะ หน้าตาเป็นยังไง?"

ฝ่ายที่สอง: "จะไปรู้ได้ไงว่าบังเอิญหรือเปล่า อย่าตัดสินคนอื่นก่อนรู้เรื่องได้ไหม" "ริวเขาก็โต เขาเลือกเองได้"

และอีกฝ่ายที่เมย์ไม่อยากอ่าน

"แบบนี้ก็เรียกว่าอ่อยน่ะ หาเรื่องเข้าหาแล้วก็ทำเป็นบังเอิญ" "สาวไม่มีชื่อเสียงหาทางขึ้นมาโดยอาศัยริวอีกแล้ว ปกติมากเลย" "ถ้าเจอตัวจริงน่าจะถามให้ชัดเลยนะว่าเกิดอะไรขึ้น"

เมย์อ่านจบแล้วคืนโทรศัพท์ให้เมเปิ้ล

เธอหายใจเข้าออกเป็นระเบียบ

"โอเค" เธอพูดเงียบๆ

"โอเคยังไง?" คิรินถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ก็โอเคแบบ..." เมย์มองกาแฟในมือ "มันก็เป็นแค่ในชาวเน็ตนะ ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเราจริงๆ"

"ตอนนี้ยัง" เมเปิ้ลพูดตรงๆ ตามนิสัย "แต่ถ้ามีคนจำได้ว่าวันเสาร์นั้นเห็นเธออยู่ในห้องสมุด..."

"เมเปิ้ล" คิรินเรียกเบาๆ

"ฉันแค่บอกให้ระวังตัว ไม่ได้ขู่" เมเปิ้ลพูด น้ำเสียงนุ่มลง "เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่โลกออนไลน์มันไม่ได้แคร์เรื่องนั้น"

เมย์พยักหน้าเงียบๆ

ในใจรู้ดีว่าเพื่อนพูดถูก

ชั้นเรียนวิชา Applied Linguistics เช้านั้นดำเนินไปตามปกติ เมย์นั่งแถวกลาง จดโน้ตตามที่อาจารย์สอน พยายามโฟกัส

พยายามอย่างมาก

แต่สมองส่วนหนึ่งมันวนอยู่กับสิ่งที่อ่านมาตั้งแต้เช้า

"อ่อยน่ะ" "หาทางขึ้นมาโดยอาศัยริว"

เธอกัดริมฝีปากเบาๆ กดดินสอลงบนกระดาษแรงขึ้นนิดนึง

ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจอะไรเลยสักอย่าง

เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายให้คนที่ไม่รู้จักเธอเชื่อได้อย่างไร และในโลกออนไลน์ที่คนไม่มีหน้าค่าตา การอธิบายก็อาจยิ่งทำให้แย่ลงไปอีก

ชั้นเรียนเลิกสิบโมงครึ่ง

เมย์เก็บของลงกระเป๋าช้าๆ รอให้คนอื่นออกไปก่อน

แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบจากแถวหลัง ไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ก็หนีไม่พ้น

"...คนที่อยู่กับริว มิยาโมโต้น่ะ เห็นมั้ย กระทู้ในเน็ต"

"เห็น ว่าแต่เป็นใครอ่ะ?"

"ไม่รู้ แต่ดูจากรูปน่าจะเด็กมนุษย์ ชุดนักศึกษาแบบนั้น"

เมย์หยุดเก็บของ

"ถ้าเจอตัวจริงอยากถามเลยนะ ว่าแกล้งทำหรือเปล่า"

เมย์เก็บของเสร็จ ลุกขึ้น เดินออกจากห้องโดยไม่มองซ้ายมองขวา

ก้าวเท้าสม่ำเสมอ หน้าเฉย

แต่พอเดินออกมาถึงระเบียงที่โล่งกว่า เธอหยุด พิงราวระเบียง มองลงไปที่สนามหญ้าข้างล่าง

หายใจเข้าลึกๆ

โอเค มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเรา ทุกอย่างจะผ่านไป

เธอบอกตัวเองซ้ำๆ จนรู้สึกว่าพอจะเชื่อได้

แล้วโทรศัพท์ก็สั่น

ริว: "ว่างช่วงพักกลางวันไหมครับ?"

เมย์จ้องข้อความนั้น

แล้วก็มองรอบๆ ตัวโดยอัตโนมัติ ราวกับกลัวว่าจะมีใครถ่ายรูปอยู่

โอ้ พระเจ้า ฉันกลายเป็นคนระแวงไปแล้ว

เธอพิมพ์ตอบ

เมย์: "ว่างค่ะ แต่ถ้าจะเจอกันอยากบอกก่อนได้ไหมคะว่าเรื่องอะไร เพราะตอนนี้มีสถานการณ์นิดนึง"

รอสักครู่

ริว: "รู้แล้วครับ เรื่องกระทู้ นั่นแหละที่จะคุย"

พวกเขาเจอกันที่มุมสงบของโรงอาหารในตึก B ที่ค่อนข้างห่างจากโซนที่คนนั่งหนาแน่น ริวมาก่อนแล้ว นั่งรออยู่กับน้ำสองแก้ว

เมย์เดินเข้ามาพยักหน้าทักก่อนนั่ง

"ริวรู้เรื่องกระทู้แล้วเหรอคะ?"

"ภาคส่งลิงก์มาตั้งแต่เมื่อคืน" เขาพูดตรงๆ "ขอโทษครับ เป็นเพราะผม"

เมย์กะพริบตา "ริวไม่ได้ทำอะไรผิดหนิคะ"

"ผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้เมย์ถูกถ่ายรูป" ริวพูด น้ำเสียงแน่วแน่ ไม่มีข้อแก้ตัว "ถ้าผมไม่ได้พาไป เรื่องนี้ก็ไม่เกิด"

"ถ้าริวไม่พาไป แว่นเมย์ก็ยังแตกอยู่ดี" เมย์โต้กลับเงียบๆ

ริวมองเธอ

เมย์รู้สึกว่าถูกมองทะลุอยู่ครู่หนึ่ง

"แล้ว…เมย์เป็นยังไงบ้าง?" เขาถามตรง ไม่อ้อมค้อม

เมย์ถือแก้วน้ำในมือ คิดอยู่สักพัก

"ก็... ไม่ได้สบายใจร้อยเปอร์เซ็นต์" เธอยอมรับ "แต่ก็ยังโอเคนะคะ ยังไม่มีใครรู้ว่าเป็นเรา"

"ยังไม่มีใครรู้" ริวพูดซ้ำ เน้นที่คำว่า "ยัง"

เมย์พยักหน้าเงียบๆ ยอมรับว่านั่นคือความเป็นจริง

"ถ้าวันไหนมีปัญหา บอกผมได้นะครับ"

เมย์มองหน้าเขา ไม่แน่ใจว่าได้ยินถูก

"บอกริวเพื่ออะไรคะ?"

ริวไม่ตอบทันที หยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ สายตามองทางอื่นชั่วคณะ

"เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะผม… ผมก็ควรจัดการครับ"

เมย์ไม่รู้จะพูดอะไร จึงไม่พูดอะไร

ทั้งคู่นั่งเงียบอยู่สักครู่ เงียบที่ไม่ได้รู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสบายทั้งหมดเช่นกัน

"เรื่องสอนภาษาญี่ปุ่น" ริวพูดขึ้น เปลี่ยนเรื่อง "คิดออกรึยัง?"

เมย์แปลกใจที่เขายังจำ "คิดอยู่ค่ะ แต่ตารางเรียนตอนนี้ค่อนข้างแน่น"

"ไม่ต้องบ่อยครับ อาทิตย์ละครั้งก็พอ" เขาพูดเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรพิเศษ "ผมมีวิชา Japanese II ปลายเทอม ถ้ามีคนช่วยอธิบายสำนวนน่าจะดีกว่าอ่านเอง"

"ริวพูดญี่ปุ่นได้อยู่แล้ว แค่ฟังในชั้นเรียนก็น่าจะผ่านได้นะคะ" เมย์พูดตามตรง

"ผ่านกับเข้าใจลึกมันต่างกันครับ" ริวตอบ

เมย์นึกอยู่ในใจว่าเขาพูดถูก

"โอเคค่ะ ลองดูก่อนก็ได้ค่ะ อาทิตย์ละครั้ง ครั้งละชั่วโมง ถ้าตารางตรงกัน"

ริวพยักหน้า "ขอบคุณครับ"

บ่ายนั้น

เมย์เดินกลับหอพักคนเดียว ทางเดินผ่านสวนเล็กๆ ข้างตึกวิทยาศาสตร์ ร่มไม้ทำให้อากาศเย็นกว่าพื้นที่อื่น

เธอเดินช้าๆ หูฟังเสียบอยู่ แต่ไม่ได้เปิดเพลง

คิดเรื่องกระทู้อยู่ในใจ

แล้วก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังขึ้นข้างหน้า

กลุ่มสาวสี่คนเดินมาทางตรงข้าม เมย์ไม่รู้จักใคร แต่คนหนึ่งในกลุ่มหยุดก้าวอย่างเร็ว

"นั่นไม่ใช่เหรอ?"

เมย์สังเกตว่าสาวคนนั้นมองมาที่ตัวเองพร้อมกับเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูบางอย่าง

หัวใจเมย์เต้นเร็วขึ้น

อย่าเลย...

"แว่นกรอบน้ำตาล ผมทรงเดียวกัน..." สาวคนนั้นพูดเบาๆ กับเพื่อน แต่ดังพอให้เมย์ได้ยิน

เมย์เดินต่อ ทำเป็นไม่ได้ยิน

"เฮ้ย หยุดก่อน!"

เมย์หยุด

หันกลับ

สาวคนนั้นเดินเข้ามา สีหน้าไม่เป็นมิตรทั้งหมด "เธอใช่ไหม คนในรูปกับริว มิยาโมโต้?"

"ขอโทษนะคะ ไม่รู้ว่าพูดถึงใครค่ะ" เมย์ตอบเสียงเรียบ

"อย่าทำเป็นไม่รู้ได้เลย แว่นกรอบน้ำตาลแบบนี้เหมือนกันเลย" สาวคนนั้นพูดพร้อมชูโทรศัพท์มาให้ดูรูปจากกระทู้

เมย์มองรูป แล้วมองหน้าสาวคนนั้น

"ในรูปมันเบลอมากนะคะ และแว่นกรอบน้ำตาลในมหาลัยนี้มีแค่คนเดียวเหรอคะ?"

สาวคนนั้นเงียบวินาทีหนึ่ง

"แต่ว่า…"

"ถ้าไม่มีหลักฐานชัดเจน การสรุปว่าใครคือใครจากรูปเบลอๆ ก็ไม่ยุติธรรมนะคะ" เมย์พูดเสียงสงบ ไม่ก้าวร้าว ไม่สั่นด้วย ทั้งที่ข้างในรู้สึกอีกอย่าง "ขอตัวก่อนนะคะ"

เธอเดินต่อ

ก้าวสม่ำเสมอ

ไม่รีบ

จนพ้นสายตากลุ่มนั้นแล้ว เธอถึงเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบวิ่ง

เข้าหอพักขึ้นบันไดสองชั้น เปิดประตูห้อง ปิดประตู พิงอยู่กับประตูในความมืดสักครู่

แล้วก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น หัวเข่าชิดอก

ไม่ร้องไห้ แค่หายใจ

โอเค โอเค ผ่านไปแล้ว ไม่มีอะไร

มือสั่นนิดหนึ่ง เธอกำมันไว้

โทรศัพท์สั่น

เธอดูโดยอัตโนมัติ

ริว: "กลับถึงหอรึยังครับ?"

เมย์จ้องข้อความนั้นในความมืด

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถาม แต่ก็พิมพ์ตอบ

เมย์: "ถึงแล้วค่ะ"

ริว: "โอเคครับ"

แค่นั้น ไม่มีอะไรเพิ่มเติม

แต่เมย์รู้สึกว่าหน้าอกเบาลงนิดหนึ่ง โดยไม่รู้เหตุผล

เธอลุกขึ้น เปิดไฟ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนั่งที่โต๊ะ

เปิดโน้ตบุ๊ค

ไฟล์นิยายค้างอยู่ตรงหน้า

แต่คราวนี้เธอไม่ได้พิมพ์เรื่องของตัวละคร

เธอเปิดไฟล์ใหม่ แล้วพิมพ์

"วันนี้รู้สึกว่าโลกมันไม่ยุติธรรมในเรื่องเล็กๆ บางทีเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ง่ายมาก และคนที่อยู่กลางเรื่องมันไม่มีสิทธิ์อธิบายตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น"

หยุด

แล้วพิมพ์ต่อ

"แต่ก็มีคนที่แค่ถามว่า 'กลับถึงหรือยัง' แล้วมันก็รู้สึกดีขึ้นได้จริงๆ แปลกมาก"

เธอบันทึกไฟล์ ปิดโน้ตบุ๊ค

แล้วก็นอนลงบนเตียง มองเพดาน

แปลกมากจริงๆ

ฝั่งคอนโดริว

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะ เปิดอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับวิศวกรรม มือหนึ่งจดโน้ต อีกมือถือปากกา

โทรศัพท์วางอยู่ข้างๆ

ภาคเดินที่สิงอยู่ในห้องเขาเป็นประจำอยู่แล้ว ชะโงกดูหน้าจอโทรศัพท์ของริวที่เปิดค้างอยู่ที่หน้าแชทสักวินาที ก่อนที่ริวจะคว่ำโทรศัพท์ลงโดยไม่หันมามองเขา

"มึงปิดอะไรอะ?" ภาคพูดพลางไปนั่งลงโซฟา

"ไม่ได้ปิด"

"แล้วคว่ำโทรศัพท์ทำไม?"

"เพราะไม่อยากให้คนขี้เสือกอย่างมึงมองครับ" ริวพูดราบเรียบ

ภาคหัวเราะ "โอ้... กูรู้จักมึงมาสิบปี แต่ท่าทางแบบนี้…กูไม่เคยเห็น"

"ท่าทางอะไร?"

"ถามว่าคนอื่นกลับถึงบ้านถึงหรือยัง" ภาคพูด เสียงไม่ได้แกล้ง แต่สังเกตุ "มึงส่งข้อความไปหาเมย์ใช่ไหม?"

ริวไม่ตอบ

"มึง"

"อะไร"

"มึงชอบเมย์เหรอ?"

ริวหยุดจดโน้ต

ภาคมองเพื่อนสนิทในความเงียบ

"ถ้ามึงไม่ตอบ กูก็ถือว่าใช่นะ"

"กูแค่รู้สึกผิดที่ทำให้เมย์โดนกระทู้" ริวพูดเสียงเรียบ กลับไปจดโน้ต

ภาคพยักหน้าช้าๆ "โอเค"

"อย่าโอเคแบบนั้น"

"อะไรมึง? กูก็แค่ตอบโอเค แค่นั้น…" ภาคยิ้ม ล้มตัวนอน เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น

ห้องเงียบลง มีแต่เสียงปากกาขีดบนกระดาษ

ริวจดโน้ตต่อ แต่สมองส่วนหนึ่งมันไม่ได้อยู่กับหนังสือ

มันวนอยู่กับภาพสาวคนหนึ่งที่ยืนตอบสาวอีกกลุ่มอย่างสงบหน้าสวนช่วงบ่าย ซึ่งเขาเห็นโดยบังเอิญตอนเดินออกจากตึก B

เขาไม่ได้เข้าไปเพราะเมย์ดูจัดการได้เอง

แต่เขาก็ยืนดูอยู่จนเธอเดินออกมาก่อนจะหันหลังกลับ

และเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ

ทำไม?

เขาถามตัวเอง ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน

แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากหาคำตอบนั้นอย่างเร่งรีบนัก

บางเรื่องมันค่อยๆ ชัดขึ้นเองได้ โดยไม่ต้องเร่ง

สามวันต่อมา กระทู้นั้นเริ่มซาลงเพราะมีเรื่องใหม่ในมหาลัยมาแทนที่ตามวงจรปกติ

แต่ในกลุ่มแฟนคลับริวที่ไม่เป็นทางการ สถานการณ์ไม่ได้ซาตาม

ข้อความในกลุ่ม:

"หาตัวได้แล้วนะ คนในคณะมนุษย์บอกว่าน่าจะเป็นเด็กปีสามเอกภาษาญี่ปุ่น ชื่อเมย์"

"จริงเหรอ? ใครรู้จักบ้าง?"

"เห็นว่าริวพาไปซื้อแว่นด้วย เรื่องบังเอิญจริงๆ เหรอหรือว่า..."

"อย่าเพิ่งสรุปนะ แต่ก็ต้องจับตาไว้ก่อน"

"ถ้าจริงก็โอเค แต่ถ้าแกล้งทำเป็นก็อีกเรื่อง"

ข้อความเหล่านี้เมย์ไม่รู้ เพราะเธอไม่ได้อยู่ในกลุ่ม

แต่คิรินรู้ เพราะคิรินเป็นสมาชิกกลุ่มนั้นมาก่อนที่เมย์จะโดนพูดถึง

คิรินอ่านข้อความ นิ้วหยุดนิ่งอยู่บนหน้าจอ

แล้วก็ออกจากกลุ่มนั้นอย่างเงียบๆ

ก่อนโทรหาเมเปิ้ล

"เมเปิ้ล เรามีเรื่องต้องบอกเมย์"