บทที่ 2

ตอนที่ 2 : เบอร์โทร แว่นใหม่ และคนที่ไม่ควรจำ

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นตอนสี่ทุ่มครึ่ง

เมย์กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงในหอพัก หนังสือภาษาญี่ปุ่นเปิดค้างอยู่ตรงหน้า ดินสอหนีบอยู่ที่หู แต่สายตาไม่ได้จ้องที่บรรทัดไหนจริงๆ สักพักใหญ่แล้ว

เพราะสมองมันวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ในห้องสมุดตลอดช่วงบ่าย

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่ทันคิด

แล้วก็แข็งทื่อ

ข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก: "สวัสดีครับ ริวครับ ขอโทษที่ทำแว่นแตก พรุ่งนี้ว่างไหมครับ? จะพาไปเลือกแว่นใหม่"

เมย์อ่านซ้ำสามรอบ

แล้วก็ลุกขึ้นนั่งกระแทกหัวกับหัวเตียงเบาๆ

"โอ้โห เขาจำได้จริงๆ ด้วย..."

เธอกำลังจะพิมพ์ตอบว่า "ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ไม่ต้องเสียเวลา" ตามที่คิดไว้ แต่นิ้วก็หยุดนิ่ง

ประตูห้องเปิดพรวดพราด

“เมเปิ้ล” พิชชา สุขเจริญ เดินเข้ามาพร้อมถุงข้าวเย็นในมือหนึ่ง โทรศัพท์อีกมือหนึ่ง หน้าตาตื่นเต้นผิดปกติ

"เมย์ๆๆ! เห็นข่าวยัง?!"

เมย์กะพริบตา "ข่าวอะไร?"

"มีคนถ่ายคลิปตอนที่นายริว มิยาโมโต้ ช่วยแบกใครไม่รู้ในห้องสมุดช่วงบ่าย!" เมเปิ้ลเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โยนถุงข้าวลงบนโต๊ะแล้วยื่นโทรศัพท์ให้ดู "อยู่ในกระทู้มหาลัยเลย ไวรัลแล้ว!"

เมย์รับโทรศัพท์มา

แล้วเลือดก็ขึ้นหน้าทันที

ในโพสต์มีรูปภาพเบลอๆ สองสามรูป ถ่ายจากมุมไกลระหว่างชั้นหนังสือ รูปแรกเป็นร่างเล็กๆ กำลังเขย่งหยิบหนังสือ รูปที่สองเป็นภาพสองคนนอนอยู่บนพื้น และรูปที่สาม...

รูปที่สามเป็นภาพริวกำลังยื่นมือช่วยคนคนหนึ่งลุกขึ้น ใบหน้าของเขาชัดเจน แต่ของฝ่ายหญิงเบลอพอดี

แคปชั่น: "ริว มิยาโมโต้ กำลังช่วยใครในห้องสมุด ใครรู้จักสาวคนนี้บ้าง? 👀"

ความคิดเห็นใต้โพสต์มีหลายร้อยข้อความแล้ว

"ใครน่ะ ดูเหมือนแกล้งทำเป็นล้มเลยนะ 😂"

"ไม่มีใครทำตัวแบบนั้นได้เนียนขนาดนี้หรอก จริงๆ บังเอิญแน่ๆ"

"ริวช่างใจดีจริง ช่วยทุกคนเลย"

"แต่ดูชัดๆ รูปที่สองนะ ทำไมล้มทับกันอ่ะ 🙄"...

เมเปิ้ลมองเมย์ด้วยตาที่เปิดกว้างราวกับจะหลุด

"...นั่นแกใช่ไหม?"

เมย์นิ่ง

"เมย์"

"...บังเอิญจริงๆ นะ"

"โอ้โห!" เมเปิ้ลกรี๊ดเบาๆ แล้วรีบกดปิดปากตัวเอง "แกล้มทับริว มิยาโมโต้?!

"ไม่ได้ตั้งใจ!" เมย์รีบแก้ตัว วางโทรศัพท์คืน ขนลุกเล็กน้อย

"แค่หยิบหนังสือแล้วเสียหลัก เขาวิ่งเข้ามาช่วยแต่ไม่ทัน ก็เลย…"

"แล้วแว่นแกหายไปไหน?" เมเปิ้ลมองหน้าเมย์อย่างพิเคราะห์

"แกไม่มีแว่นนะตอนนี้"

เมย์กระพริบตา ยกมือจับสันจมูก แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าแว่นอยู่ในกระเป๋า หักอยู่ชิ้นนึง

"...แตก"

เมเปิ้ลอ้าปาก

"ริวทับแตก ก็เลยบอกว่าจะซื้อใหม่ให้" เมย์รีบพูดก่อนที่เพื่อนจะตีความผิด

"เมื่อกี้เขาเพิ่งส่งข้อความมาว่าพรุ่งนี้จะพาไปเลือก"

เมเปิ้ลแข็งทื่อ

แล้วก็หันไปหยิบโทรศัพท์ของเมย์ขึ้นมาอ่าน

"'จะพาไปเลือกแว่นใหม่..." เธออ่านออกเสียง น้ำเสียงช้าลงทุกคำ แล้วก็วางโทรศัพท์ลง หันมามองเมย์ด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก

"เมย์"

"อะไร"

"นี่คือฉากเปิดนิยายที่แกเขียนอยู่หรือเปล่า?"

เมย์เอาหมอนมาปิดหน้า

"แกอย่าบอกใครนะ…เมเปิ้ล"

(คอนโดหน้ามหาลัย)

ริวนอนเหยียดยาวบนดซฟา มือหนึ่งวางบนหน้าอก สายตาจ้องเพดาน

โทรศัพท์วางอยู่ข้างๆ เขาเพิ่งส่งข้อความหาเมย์ไปแล้ว แต่ยังไม่มีการตอบกลับ

เขาไม่ได้รอด้วยความใจจดใจจ่อ แค่รอเฉยๆ

ในห้องคอนโดขนาด 50 ตารางเมตร ห้องแต่ละห้องมีแยกสัดส่วนอย่างชัดเจน และมีพื้นที่ใช้สอยไม่มากไปและไม่น้อยไป เหมาะสมกับราคาคอนโดหน้ามหาวิทลัยอินเตอร์ชื่อดัง ภาค ที่นั่งกินขนมปังชิ้นใหญ่ในมือ ถามแฝดคนน้อง ภูมิ ที่นั่งจดจ่ออยู่กับโน้ตบุ๊คตัวเอง สองคนพี่น้องฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันเกือบทุกอย่าง ยกเว้นนิสัยที่ตรงข้ามกันราวฟ้ากับดิน

“ภาค” อารมณ์ดีตลอดเวลา ยิ้มเก่ง พูดเก่ง รู้จักคนทั่วมหาลัย

“ภูมิ” เงียบ ก้มหน้าหน้าจอ แทบไม่คุยกับใครนอกจากพี่ชายและริว

"ริว...มึงเห็นกระทู้ยัง? มีคนถ่ายรูปมึงในห้องสมุด" ภาคเอ่ยถามเพื่อนอย่างลองเชิง

"เห็นแล้ว"

"แล้วทำไมไม่บอกว่าไปทำอะไรมา?" ภาคกัดขนมปัง พลางเพ่งมองเพื่อนดูพิรุจ "ใครน่ะ สาวคนนั้น?"

"นักศึกษาปีสาม ชื่อเมย์"

ภูมิหูผึ่งเล็กน้อยจากหลังจอคอมแล้วก็กลับไปพิมพ์ต่อ

"รู้จักกันก่อนเหรอ?" ภาคถาม

"เพิ่งเจอ" ริวตอบสั้น "แว่นแตก กูบอกเขาไปว่าจะซื้อใหม่ให้"

ภาคเคี้ยวขนมปังช้าลง

"แค่นั้นเหรอ?"

"แค่นั้น"

"ริว มึง..." ภาคถอนหายใจอย่างทำท่า "ผู้หญิงคนล้มทับมึง แล้วมึงบอกว่า 'แค่นั้น'? ถ้าเป็นกูนะ…"

"ถ้าเป็นมึง ก็คงได้เบอร์เธอ เบอร์เพื่อนเธอ และชื่อแฟนเก่าเธอไปแล้ว" ริวพูดตัด ไม่มีอารมณ์

ภูมิหัวเราะเบาๆ หลังจอ

"เฮ้ย!" ภาคประท้วง แต่ก็ยิ้ม "มึงเดาไม่ผิดเลยนะ ฮ่าๆ"

ขณะนั้นโทรศัพท์ริวก็สั่น เขาหยิบขึ้นมาดู

เมย์: "ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง แต่ไม่ต้องพาไปเองก็ได้ค่ะ โอนเงินมาได้เลยถ้าสะดวก ไม่อยากรบกวนเวลาค่ะ"

ริวอ่าน…แล้วก็พิมพ์ตอบ

ริว: "ผมจะพาไปเองครับ พรุ่งนี้บ่ายโมงว่างไหม?"

เมย์: "...ว่างค่ะ แต่จริงๆ ไม่ต้อง…"

ริว: "นัดหน้าตึก A นะครับ"

ข้อความสั้นนั้นส่งออกไปก่อนที่เธอจะทักท้วงต่อได้

แล้วริวก็วางโทรศัพท์ลง จ้องเพดานต่อ

"ได้เรื่องอะไรหรือเปล่า?" ภาคถามขึ้นเหมือนรู้สึกได้

"นัดพาไปซื้อแว่น"

ภาคเงียบ แล้วก็ส่งเสียงแปลกๆ คลั้นในลำคอ

"ริว... มึงแค่ 'ซื้อแว่น' จริงๆ เหรอ?"

ริวไม่ตอบ

ซึ่งสำหรับภาค นั่นคือคำตอบที่น่าสนใจกว่าคำพูดใดๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น กระทู้เรื่องนั้นยังไม่สงบ

เมย์นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟในมหาลัยกับเมเปิ้ลและคิริน ทั้งสามล้อมโทรศัพท์อยู่ตรงกลางโต๊ะ

“คิริน” กิรณา ชลธาร สาวหวานผมยาว ขมวดคิ้วอย่างเป็นห่วงขณะอ่านคอมเมนต์

"บางคนคิดว่าเธอจงใจนะเมย์" เธอพูดเบาๆ "แต่ก็มีเยอะที่บอกว่าบังเอิญแน่ๆ"

"บังเอิญจริงๆ นะ" เมย์บอกอีกครั้ง เสียงหม่นนิดหนึ่ง

"เราเชื่อ" คิรินพยักหน้าอย่างมั่นคง "แต่แฟนคลับริวบางส่วนดู... ไม่ค่อยดีนะ"

เมเปิ้ลเลื่อนนิ้วดูคอมเมนต์ หน้าเริ่มยู่ยี่

"บางคนตามหาว่าแกเป็นใครนะ มีคนโพสต์ถามในกลุ่มนักศึกษาคณะมนุษย์ด้วย"

เมย์รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนเล็กน้อย แต่พยายามไม่แสดงออก

"แว่นเมย์ก็แตกแล้ว ตอนนี้ใส่อะไรอยู่?" คิรินถาม

"แว่นสำรองที่เก็บไว้นานมากแล้ว ทรงมันเก่ามากและค่อนข้างหลวม" เมย์ดันแว่นขึ้นสันจมูก ยืนยันสิ่งที่พูด แว่นก็เลื่อนลงมาอีกทันที "ริวบอกว่าจะพาไปซื้อใหม่บ่ายนี้"

คิรินหยุดจิบกาแฟ

เมเปิ้ลวางโทรศัพท์ลง

ทั้งคู่มองเมย์พร้อมกัน

"...พาไปเองเลยเหรอ?" คิรินพูดเบาๆ แก้มชมพูแทนเมย์

"บอกแล้วว่าไม่ต้อง แต่เขาดูจะไม่ยอมรับคำปฏิเสธ" เมย์พูดพลางดันแว่นขึ้นอีกที

เมเปิ้ลจ้องเพื่อนอยู่นาน

"เมย์"

"อะไร"

"แกคิดไหมว่าตอนนี้ชีวิตแกกำลังเหมือนนิยายที่แกชอบอ่านอยู่?"

เมย์จิบกาแฟยาวๆ โดยไม่ตอบ

บ่ายโมงตรง

เมย์ยืนอยู่หน้าตึก A แว่นสำรองทรงกลมๆ เก่าๆ เกาะอยู่บนจมูก กระเป๋าผ้าสะพายไหล่ ใส่ชุดนักศึกษาตามปกติ

เธอรอได้สองนาที

แล้วก็ได้ยินเสียงทักจากด้านหลัง

"สวัสดีครับ"

เธอหันกลับไป

ริวยืนอยู่ข้างหลังในเสื้อยืดสีขาวแขนสั้น กางเกงยีนส์สีเข้ม กระเป๋าเป้สะพายหลัง ผมดำหนาเล็กน้อยที่ขมับ ไม่ได้แต่งตัวหรูหราอะไร แต่ก็ดูดีกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดในแบบที่ไม่ต้องพยายาม

เมย์รู้สึกว่าตัวเองเหมือนหลอดสีเทาอยู่ข้างสีทอง

"สวัสดีค่ะ" เธอตอบ

ริวมองแว่นเธออยู่ครู่หนึ่ง

"ทรงนั้นเก่ามากเลยนะครับ"

"...ค่ะ"

"ไปกันเลยไหมครับ?" เขาพูดตรงๆ ไม่มีคำนำไม่จำเป็น แล้วก็เดินออกไปด้านหน้า

เมย์รีบตามขึ้นมา ก้าวสั้นๆ ของเธอสู้ก้าวยาวๆ ของเขาไม่ได้ ต้องรีบเดินเร็วกว่าปกติเล็กน้อย

ริวมองลงมาข้างๆ แล้วก็ชะลอก้าวลงโดยไม่ได้พูดอะไร

เมย์สังเกตเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

ทั้งคู่เดินออกจากมหาลัยไปยังย่านร้านค้าด้านนอก เส้นทางสิบนาทีที่เงียบอยู่ส่วนหนึ่ง แต่ไม่ได้อึดอัดอย่างที่เมย์กังวลไว้

"เรียนคณะไหนครับ?" ริวถามขึ้นก่อน

"มนุษยศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่นค่ะ ปีสาม"

ริวเหลือบมองเธอสักครู่ "พอดีดลย ผมเรียนภาษาญี่ปุ่นเป็นวิชาเลือกอยู่"

เมย์กะพริบตา "อ้อ ริวพูดญี่ปุ่นได้อยู่แล้วไหมคะ? เพราะ..."

"เพราะพ่อเป็นคนญี่ปุ่น?" ริวพูดต่อให้ น้ำเสียงไม่ได้รู้สึกอะไร "พูดได้ครับ แต่สำนวนวิชาการมันต่างกัน อาจารย์ให้เรียนเพื่อเอาเกรด"

"อ่อ..." เมย์พยักหน้า แล้วก็คิดอะไรขึ้นมา "ริวเรียนวิศวะโรโบติกส์ใช่ไหมคะ?"

ริวเหลือบมองเธอ "รู้ได้ยังไงครับ?"

เมย์แข็งทื่อ "ใน... ในมหาลัยเขาคุยกันค่ะ" เธอตอบอย่างรวดเร็ว ไม่บอกว่าเมเปิ้ลอธิบายประวัติย่อของริวให้ฟังเมื่อคืน

ริวพยักหน้า ดูเหมือนไม่ได้ต่อคำถาม

"ภาษาญี่ปุ่นเอกไหนดีกว่าที่ผมควรจะรู้ครับ?" เขาถามแทน

เมย์แปลกใจที่เขาถามจริงๆ ไม่ใช่แค่ถามเพื่อให้มีบทสนทนา

"ขึ้นอยู่กับว่าจะใช้ทำอะไรค่ะ ถ้าใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไปคือ conversational Japanese ถ้าใช้ในงานวิชาการหรือธุรกิจก็จะเป็นคนละสำนวนกัน"

"ผมอาจจะต้องทำงานกับบริษัทพ่อในอนาคต" ริวพูดเงียบๆ "น่าจะต้องการทั้งสองแบบ"

"งั้นเรียนทั้งคู่เลยได้ค่ะ ถ้าพื้นฐานดีอยู่แล้ว ไม่น่าจะยาก"

ริวมองหน้าหน้าเธอ

"เมย์สอนได้ไหมครับ?"

เมย์สะดุ้ง "สอน?"

"ถ้าสะดวก" เขาพูดเร็ว น้ำเสียงราบเรียบ "ผมจ่ายค่าสอนให้ ไม่ใช่ขอแบบเปล่าๆ"

นี่เขาจริงจังนะ... เมย์คิด

"ขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ?" เธอตอบในที่สุด

ริวพยักหน้า "ได้ครับ ไม่รีบ"

ร้านแว่นตาขนาดกลางในย่านนั้นเงียบสบาย พนักงานเข้ามาทักทายแต่ก็ถอยออกไปเมื่อเห็นว่าทั้งคู่ดูอยู่เองได้

เมย์หยิบแว่นทรงต่างๆ มาลองดู ส่วนริวยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว มือในกระเป๋ากางเกง

"ทรงนี้เป็นยังไงคะ?" เมย์หันมาถาม ถือแว่นทรงกลมขนาดเล็กขึ้น

ริวมองเธอสักครู่

"ไม่เหมาะครับ"

"ทรงนี้ล่ะ?" เธอเปลี่ยนเป็นทรงรี

"ก็ได้ครับ แต่ไม่โดดเด่น"

เมย์วางลง หยิบอันอื่นขึ้นมา ทรงสี่เหลี่ยมเล็กกว่าอันเดิม กรอบสีน้ำตาลอ่อน

ริวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

"อันนั้น" เขาพูด

เมย์มองกระจก

กรอบน้ำตาลอ่อนเบาๆ เข้ากับใบหน้าเธอโดยไม่ตั้งใจ ไม่หนักไม่โดดเด่นจนเกินไป ทำให้ดวงตาโตของเธอดูชัดขึ้นกว่าเดิม

"ดีจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามไม่มั่นใจ

"ดีครับ"

เมย์มองกระจกอีกครั้ง หัวใจเต้นเพิ่มโดยไม่มีเหตุผล

ขากลับมหาลัย ท้องฟ้าเริ่มส้มอมทองแบบช่วงเย็น เมย์ใส่แว่นใหม่มาตลอดทาง รู้สึกว่าตัวเองพิลึกอยู่นิดนึง

"ขอบคุณนะคะ" เธอพูดเมื่อถึงหน้าประตูมหาลัย "สำหรับแว่นด้วยและที่พาไปด้วยค่ะ"

ริวพยักหน้า มองเธออยู่ครู่ด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

"ไม่ต้องขอบคุณครับ ผมเป็นต้นเหตุเอง"

เมย์ยิ้มเบาๆ

มันเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่แสดงออกมาโดยไม่ทันคิด ริ้วรอยเล็กน้อยที่มุมปาก กับดวงตาที่หยีลงนิดหนึ่ง

ริวมองรอยยิ้มนั้น

แล้วก็รู้สึกอะไรบางอย่างในหน้าอก ที่เขาบอกตัวเองได้แค่ว่า ยังไม่รู้ว่าคืออะไร

"แล้วเรื่องสอนภาษา… ค่อยตอบก็ได้นะครับ" เขาพูดแทน

เมย์พยักหน้า "ค่ะ"

"ไปก่อนนะครับ"

เขาเดินกลับไปยังคอนโหหน้ามหาลัย

เมย์ยืนอยู่ตรงนั้นสักครู่ มองตามจนร่างสูงนั้นหายลับ

แล้วก็ดันแว่นใหม่ขึ้นสันจมูก

กรอบน้ำตาลอ่อน บางเบา

เธอยิ้มคนเดียวเล็กน้อย

แล้วก็รีบเดินกลับหอ ก้าวเร็วขึ้นกว่าปกติ

เพราะถ้าเดินช้า เธอกลัวว่าความคิดในหัวมันจะวนมากจนเดินไม่ถูกทาง

คืนนั้นเมย์เปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมา

ไฟล์นิยายโรแมนติกที่เธอเขียนค้างอยู่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เธอนั่งมองมันนานสักครู่

แล้วก็เริ่มพิมพ์

"เขายืนรอเธออยู่ตรงนั้น เหมือนเวลาไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขา แต่สำหรับเธอ ทุกวินาทีที่เดินอยู่ข้างเขา มันนานพอที่จะจำได้นานกว่านั้นมาก..."

เมย์หยุดพิมพ์

มองสิ่งที่เขียนไป

แล้วก็ถามตัวเองว่า ตอนนี้เธอกำลังเขียนนิยาย หรือกำลังเขียนบันทึกส่วนตัว

คำตอบที่ได้ทำให้เธอปิดโน้ตบุ๊คอย่างรวดเร็ว

แล้วนอนกลิ้งไปมาบนเตียงคนเดียวจนหลับไปเอง