ตอนที่ 2/1 ส่วนเกิน

งานในส่วนของวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น จริงใจหลบเข้ามาหลังคาเฟ่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอหลังจากร้านปิดแล้ว แต่น้ารุ้งที่ยังคงไม่กลับออกไปก็ตามมาด้วยเช่นกัน

“ไม่กลับไปนอนบ้านบ้างเหรอจริงใจ น้าเห็นเราเอาแต่ขลุกตัวอยู่ที่นี่ หรือว่าลืมทางกลับบ้านแล้ว” น้ารุ้งเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอย่างคนใจดี ร่างที่สูงกว่าจริงใจและอายุมากกว่านั่งลงบนเก้าอี้นุ่มๆ ตัวหนึ่งตรงมุมห้อง

“นอนที่คาเฟ่มันสะดวกกว่านี่คะ”

วิลาวัณย์ส่ายหัว “อย่าคิดว่าน้าไม่รู้นะว่าทำไมเราไม่อยากกลับบ้าน”

“ถ้าน้ารู้แล้วน้าจะถามหนูอีกทำไมล่ะคะ” จริงใจยู่ปากตอบ มือวุ่นวายกับการพับเสื้อผ้า

“ไอ้หลานคนนี้หัดยอกย้อน” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่วิลาวัณย์ก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

“แล้วไม่คิดจะกลับไปเยี่ยมยายที่ต่างจังหวัดหน่อยเหรอ ยายบ่นกับน้าว่าคิดถึงเรามากเลยนะ” พอน้ารุ้งพูดถึงยาย จริงใจก็อดน้ำตาคลอขึ้นมาไม่ได้ เธอเองก็คิดถึงยายมากๆ เหมือนกัน

“หนูโทรคุยกับยายเกือบทุกวันค่ะน้า ยายบ่นคิดถึงหลานทุกคนเลย หนูกะว่าจะไปหายายสิ้นเดือนนี้ค่ะ งานถ่ายแบบเสื้อผ้าเสร็จพอดี แล้วก็ถือโอกาสลางานน้าด้วยเลย”

“เอาเถอะ จะลาสักกี่วันก็ตามใจเรา แต่วันนี้น้าขออะไรอย่างหนึ่งสิ” น้ำเสียงจริงจังแบบนั้น รู้สึกไม่ชอบมาพากลเลยแฮะ

“อะไรเหรอคะ”

“บอกไว้ก่อน เรื่องนี้ยายให้น้ามาพูดกับเราเองนะ ยายอยากให้เรากลับไปนอนบ้านบ้าง ที่ยายซื้อบ้านให้เพราะอยากให้พี่น้องอยู่ด้วยกัน อยากให้เราช่วยดูแลน้อง แล้วไอ้สองแสบนั่นก็ใช่ว่าจะประพฤติตัวดีเหมือนเราซะที่ไหน ยายถึงได้เป็นห่วงไงล่ะ”

น้ารุ้งว่าเสียยืดยาว ทุกคำที่จริงใจพยักหน้ารับรู้แทบไม่เข้าสมองเธอเลย กลับกันมันยิ่งหนักอึ้งตรงอกเมื่อรู้ว่าต้องกลับไปบ้าน บ้านที่ไม่ค่อยจะต้อนรับเธอ

เมื่อเห็นหลานเงียบไป วิลาวัณย์คิดว่าหลานอาจไม่สบายใจกับคำขอของเธอ “ไม่ใช่ว่าน้าไม่อยากให้เราอยู่ที่นี่นะจริงใจ แต่…”

“หนูรู้ค่ะ”

“ถ้าเราไม่สบายใจก็ไม่ต้องกลับไปก็ได้ น้าจะบอกยายให้เอง”

“ไม่เป็นไรค่ะน้า หนูไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น ถ้าน้าบอกยาย คราวนี้คนที่ไม่สบายใจก็คงไม่ใช่หนูแล้วนะคะ” จริงใจเอ่ยยิ้มๆ แต่ในใจนั้นยิ้มไม่ออกสักนิด

เธอร่างภาพตัวเองเหยียบเท้ากลับเข้าบ้านในรอบเดือน ไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

จวนจะค่ำจริงใจถึงเก็บของทุกอย่างเสร็จ ของที่เธอจะพาติดตัวไปด้วยมีแค่ไม่กี่ชิ้น แต่ที่ใช้เวลานานขนาดนั้นเพราะมัวอ้อยอิ่งอยากถ่วงเวลา เมื่อคิดได้ว่าทำไปแล้วก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น จริงใจหยิบของทั้งหมดไปใส่ไว้ในรถยนต์ของเธอก่อนจะกลับมาล็อคร้านให้เรียบร้อย

รถคันนี้ยายซื้อให้เป็นของขวัญเรียนจบ ตอนได้มันมาก็ไม่ช่วยให้จริงใจดีใจสักเท่าไรหรอก มันทำให้เธอเจอคำบ่นแซะกระแหนะกระแหนจากคนที่มีสายเลือดเดียวกันมาเยอะแล้ว

ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง รถยนต์แล่นมาจอดสนิทหน้าบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังหนึ่ง คงไม่มีคนอยู่เพราะในบ้านไม่เปิดไฟสักดวง มีเพียงไฟอัตโนมัติข้างนอกเท่านั้นที่ส่องสว่าง จริงใจลงไปเปิดประตูรั้วก่อนจะขับรถเข้าไปจอดในโรงรถที่กว้างขวาง

ในบ้านไม่มีคนอยู่จริงๆ อย่างที่คาดเดาไว้ ทุกอย่างถูกล็อคไว้เรียบร้อย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะจริงใจมีกุญแจทุกดอกของที่นี่

หลังจากไขประตูเข้าไปและจัดการเปิดไฟจนสว่าง จริงใจมองดูรอบๆ ที่นี่ยังคงสะอาดสะอ้าน ข้าวของวางเป็นระเบียบ เธอไม่แน่ใจว่าความสะอาดทั้งหมดนี้ได้มาเพราะน้องทั้งสองคนช่วยกันดูแลรักษา หรือว่าไม่ค่อยกลับมานอนค้างที่บ้านกันแน่

แล้วข้อสงสัยก็ถูกไขกระจ่างเมื่อจริงใจจะเอาของกินที่ซื้อมาแช่ไว้ในตู้เย็น เธอก็เห็นว่าในนั้นเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์และผักผลไม้สดใหม่พอสมควร แสดงว่าน้องๆ อยู่บ้านเป็นประจำ

จริงใจเติมของที่ตัวเองซื้อมาลงไปบ้าง เธอเช็กดูความเรียบร้อยในครัว จานชามล้างไว้เป็นอย่างดี น้ำกรอกใส่ตู้เย็นเต็มหมดแล้ว ขยะก็ทิ้งเรียบร้อยไม่มีหมักหมม

จริงใจเห็นว่าไม่มีใครอยู่บ้าน เธอจึงอยากใช้โอกาสน้อยนิดนี้เข้าไปสำรวจดูความเรียบร้อยในห้องน้องทั้งสองคน จริงใจเลือกห้องแรกและโชคดีที่ห้องไม่ล็อก

ภายในห้องตกแต่งโทนสีน้ำเงินเข้มไปจนถึงสีดำ ไม่ว่าจะผ้าปูเตียง ปลอกหมอน ผ้าห่ม ผ้าม่าน และอื่นๆ เท่าที่มองเห็นในห้องเรียบร้อยอย่างน่าเหลือเชื่อ

สายตากลมสวยบังเอิญมองเห็นกรอบรูปภาพตั้งโต๊ะ มันมีแรงดึงดูดบางอย่างให้เธอเดินเข้าไปหา แต่แล้วสิ่งที่เห็นกลับตอกย้ำความรู้สึกหดหู่ของเธอให้แย่ลงไปอีก

ผู้หญิงตรงกลางคือยายของเธอเอง ซ้ายและขวาเป็นน้องฝาแฝดชายหญิง ทั้งสามส่งยิ้มให้กล้องอย่างสดใส

ถ้าจำไม่ผิดและคิดว่าไม่มีทางจำผิดแน่ๆ ..รูปภาพต้นฉบับมันมีจริงใจยืนอยู่ข้างหนึ่งใกล้ๆ น้องสาวด้วย แต่ในตอนนี้ ภาพที่เธอเห็นกลับว่างเปล่า ไม่มีเธออยู่ในเฟรม โดนลบออกไปอย่างไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร

หัวใจหญิงสาวบีบรัดแน่นกับสิ่งที่เห็น ไม่ว่าจะกี่ปีๆ พวกเขาก็ไม่เคยเห็นเธอเป็นส่วนเสี้ยวหนึ่งของครอบครัวเลย

ก่อนจะได้น้ำตาคลอ จริงใจยืนแช่อยู่ในห้องนานเท่าไรไม่รู้ กระทั่งเจ้าของห้องตัวจริงกลับมาเห็นนั่นล่ะ เธอถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว

“เข้ามาทำอะไรในห้องผม” ‘ตะวัน’ เจ้าของเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถาม ไม่พยายามปกปิดสีหน้าไม่พอใจ จ้องมองร่างเล็กของพี่สาวด้วยอารมณ์ชนิดหนึ่งจนคนโดนมองไม่กล้าสบตา

“คือพี่..พี่แค่”

“ออกไป” มือหนาเปิดประตูให้ จริงใจกลืนน้ำลายลงคอ อยากจะขอโทษที่เสียมารยาทแต่นี่คงไม่ใช่เวลาพูดมันออกมา เพราะนอกห้องเต็มไปด้วยเพื่อนของน้องชาย

“พวกมึงกลับกันไปก่อน วันนี้กูไม่สะดวกแล้ว”

“โห่ ไรวะไอ้ตะวัน กูอุตส่าห์ถ่อมาเนี่ย”

“นั่นดิ แล้วของพวกนี้จะเอาไง” จริงใจทันเห็นแว๊บหนึ่ง ของที่ว่ามีทั้งเหล้าและเบียร์เป็นลัง

“ก็ขนไปแดกที่ห้องไอ้เจก่อน วันนี้กูไม่สะดวกแล้วจริงๆ” ไม่รู้เป็นเพราะน้องเกรงใจจริงใจที่กลับมาบ้านหรือว่าอะไรกันแน่ จริงใจกำลังจะหันไปบอกให้ทุกคนตามสบายได้เลย ไม่ต้องห่วง แต่แล้วคิดว่าถ้าไม่เสนอหน้าไปยุ่งจะดีกว่า เธอกลัวโดนสวนกลับด้วยคำพูดที่ไม่อยากได้ยิน

จริงใจกลับเข้าห้องและกว่าจะออกมาอีกที เวลาก็ปาไปดึกดื่นเต็มทน หากกระเพาะไม่ร้องประท้วง เธอไม่อยากจะออกจากห้องเลย แต่ตอนนี้เธอหิวจนแทบจะกินควายได้ทั้งตัวจึงไม่มีทางเลือกอื่น

ทว่าในครัวกลับมีคนสองคนนั่งกินอาหารกันอยู่ก่อนแล้ว น้องชายและน้องสาวของเธอนั่นเอง สองสายตาเงยมองจริงใจนิดหน่อยแต่ไม่มีใครเอ่ยพูดหรือทักทายอะไร ต่างคนต่างทำเหมือนไม่เห็นจริงใจ และต่อให้จะรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง หญิงสาวก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปเหมือนกัน เปลี่ยนเป็นมุ่งหาตู้เย็นเพื่อจะเอาอาหารที่ตัวเองซื้อมาไปทานในห้องคนเดียวเงียบๆ

“ผัดไทยอันนี้อร่อยอะ แกไปซื้อมาจากร้านไหน”

“อะไร ใครซื้อ”

“เอ้า แกไม่ได้ซื้อมาเหรอ”

“เออ แล้วอย่าบอกนะว่าหอยทอดอันนี้แกก็ไม่ได้ซื้อเหมือนกัน”

“ฉันไม่ได้ซื้อ”

สิ่งที่น้องพูดทำให้จริงใจรู้แล้วว่ากล่องผัดไทยร้านดังกับหอยทอดเจ้าอร่อยที่เธอให้สตาร์โทรไปจองคิวสั่งไว้มันหายไปไหน

“พี่เป็นคนซื้อมาเอง” และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้คำตอบก่อนจริงใจจะพูดอยู่แล้ว สายตาสองคู่ถึงได้สบมองกันอย่างมีความหมาย

“ขอโทษ ไม่รู้ว่าของเธอ ทั้งหมดเท่าไรล่ะ เดี๋ยวจ่ายให้” ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงตะวันทุกอย่างจนดูเหมือนตะวันเวอร์ชันใส่วิกผมปลอมคือน้องสาวฝาแฝดชื่อ ‘จันทร์เจ้า’

ไม่ว่าแค่นั้นแต่เตรียมหยิบโทรศัพท์มือถือสแกนจ่ายเงินให้เลย

จริงใจที่เคยชินกับท่าทีของน้องสาวรวมไปถึงการแทนตัวเองอย่างไม่มีความเคารพ เหมือนไม่ใช่พี่น้องกัน ถึงอย่างไรในกรณีนี้ก็ยังคงอดน้อยใจเล็กๆ ไม่ได้อยู่ดี

ขนาดแค่ของกิน น้องยังขีดเส้นแบ่งกับเธออย่างชัดเจน

“ไม่ต้องหรอก กินไปแล้วก็กินไปเถอะ พี่ก็ตั้งใจซื้อมาให้พวกเรานั่นแหละ”

ตะวันและจันทร์เจ้าไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณพี่สาว แต่กลับทำในสิ่งตรงกันข้ามเมื่อพี่เอ่ยบอกว่ายังมีขนมในตู้เย็นเหลืออีกเยอะ ให้เอาไปกินได้เลย

“อิ่มแล้วว่ะ ตะวันไปเล่นเกมกันเหอะ”

“อืม ส่งจานมาดิเดี๋ยวล้างให้”

“ขอบใจจ้าพี่ชาย”

“ขนลุกไอ้จันทร์”

สองแฝดไม่ได้สนใจเลยว่ามีอีกหนึ่งชีวิตหายใจร่วมกันในบ้านหลังนี้ เมื่อตะวันล้างจานไม่กี่ใบเสร็จแล้วทั้งสองชักชวนกันออกไปเล่นเกมหน้าทีวี ทิ้งให้จริงใจยืนเคว้งอยู่คนเดียว