ตอนที่ 4/1 ชอบแกล้ง

แบรนด์เฌอมาร์นี่ แบรนด์เสื้อผ้าที่เห็ดหอมเป็นคนแนะนำงานให้กับจริงใจได้ขอต่อสัญญาเมื่อเห็นว่าผลตอบรับของการลงโพรโมตเสื้อผ้าจากนางแบบคนใหม่ของแบรนด์นั้นมีผลกระแสตอบรับดีแค่ไหน

จริงใจเองก็เริ่มรักงานนี้ขึ้นมาแล้วเหมือนกัน ทีมงานในบริษัทและพี่พิ้งค์ดูแลจริงใจดีมาก ทำงานด้วยสนุก ไม่เครียด ไม่อึดอัด

“โห ไม่คิดว่าพี่พิ้งค์จะส่งเสื้อผ้ามาให้แกเยอะขนาดนี้นะเนี่ย เว่อร์มาก ใส่ได้ทั้งปีเลยมั้ง” เห็ดหอมมองดูถุงเสื้อผ้าคอลเลคชันใหม่มากมายของแบรนด์ที่ส่งมาให้จริงใจใส่รีวิว

“แกอยากได้ตัวไหนหยิบไปได้เลยนะ พี่พิ้งค์ส่งมาให้ฉันซ้ำกันหลายชุด”

“จริงอะ งั้นฉันขอกระโปรงตัวนี้นะ” เห็ดหอมว่าอย่างดีอกดีใจ

“ไอ้นี่รวยซะเปล่ายังจะมาเอาของเพื่อนอีก” สตาร์บ่นไม่จริงจังนัก เห็ดหอมที่ได้ยินก็แลบลิ้นให้แต่มือยังรื้อค้นกองเสื้อผ้าของจริงใจไม่หยุด

ตอนนี้จริงใจกลับมานอนที่คาเฟ่เหมือนเดิม เธออยู่บ้านได้ไม่เกินสองวันด้วยซ้ำ ต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมาล่ะนะ..อยู่ที่นี่เธอรู้สึกสบายใจกว่าอยู่ที่บ้านมากโข วันนี้เป็นวันหยุดและคาเฟ่ปิดด้วย เธอถึงมีเวลาอยู่กับเพื่อนโดยไม่มีคนรบกวน

“แล้วแกจะใส่ชุดพวกนี้ถ่ายลงไอจีของแกเพื่อโพรโมตให้ร้านน่ะเหรอ”

“ใช่” จริงใจตอบคำถามของต้นหยงสั้นๆ เธอรู้ว่าเพื่อนจะต้องถามถึงเรื่องนี้อยู่แล้ว

“แต่ไอจีแกร้างมากเลยนะจริงใจ แกลงรูปล่าสุดสักปีที่แล้วมั้ง” ต้นหยงขมวดคิ้ว ทำสีหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อว่าจริงใจต้องถ่ายรูปตัวเองในลุคน่ารักๆ ของแบรนด์เฌอมาร์นี่อัปลงไอจีของเธอเอง ไอจีที่มียอดผู้ติดตามต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

“แกนี่ไม่อัปเดตข่าวสารเลย ยอดฟอลโลเวอร์ยัยจริงใจแตะห้าหมื่นคนแล้วค่า จากอะไรนะ..ห้าร้อย” เห็ดหอมพูดจบก็ขำคิกคัก จริงใจไม่ได้รู้สึกโกรธเลย เธอร่วมขำไปกับเพื่อนด้วย

“พุ่งจากห้าร้อยเป็นห้าหมื่นเลยเหรอวะ สุดยอด” ต้นหยงว่าตาเป็นประกายด้วยความทึ่ง

“ฉันว่าคงตามมาจากโพสต์ที่แบรนด์ลงโปรโมตนั่นแหละ เดี๋ยวนี้จริงใจเริ่มฮ็อตแล้วนะ ฉันเห็นโพสต์เก่าๆ สักปีมะโว้ยังมีคนไปคอมเมนต์ชมว่าน่ารักเลย”

“ชมแมวน่ะเหรอ” เห็ดหอมย้อนถามสตาร์

ในไอจีของจริงใจมีรูปน้อยอยู่แล้วยังเทียบไม่ได้กับรูปของเจ้าตัวเองที่มีไม่ถึงห้ารูปด้วยซ้ำ นอกนั้นเป็นรูปแมวเสียส่วนใหญ่ รูปกาแฟและวิวคาเฟ่รองลงมา ทำตัวเป็นผู้สาวลึกลับคนหนึ่ง

“ถ้าจะลงรูปโปรโมตให้ทางร้าน เรื่องเสื้อผ้าฉันไม่กังวลเท่าไรหรอก แต่หน้าผมนี่สิ ฉันจะทำยังไงดี พวกแกก็น่าจะรู้ สกิล การแต่งหน้าทำผมของฉันเป็นศูนย์” จริงใจโอดครวญถึงปัญหาที่เห็นได้ชัด ตอนถ่ายแบบที่บริษัทแน่นอนว่ามีทีมงานคอยดูแลจัดการให้ทุกอย่าง ช่างแต่งหน้าพร้อม ช่างทำผมพร้อม แต่เมื่อจริงใจต้องโปรโมตด้วยตัวเอง เธอจะทำให้ทุกอย่างออกมาดีได้ยังไงในเมื่อหยิบจับอะไรไม่คล่องเหมือนคนอื่นเขา

“เรื่องนั้นจิ๊บจ๊อยมาก ฉันสอนแกได้น่า ของง่ายๆ แค่นี้เอง” เห็ดหอมตบบ่าเพื่อนเบาๆ อย่างให้กำลังใจ เธอกำลังจะหยิบกระโปรงมินิทรงบอลลูนสีขาวอีกสักตัวหลังจากเพิ่งหยิบสีชมพูไป สตาร์ที่เห็นเข้าพอดีก็บอกให้วางมันลงและพูดว่าถ้าเห็ดหอมอยากได้เสื้อผ้าแบรนด์นี้มากนักน่าจะลองไปสมัครเป็นนางแบบด้วยเลย

“ไม่ล่ะยะ ถ้าฉันไปรับงานแบรนด์พี่พิ้งค์เดี๋ยวก็ชวดพวกแบรนด์ใหญ่ๆ จากต่างประเทศกันพอดี ฉันต้องเน้นใช้แบรนด์เนมให้เยอะๆ เผื่อจะเตะตาแมวมองสักคน”

เพื่อนๆ ต่างมีความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน อย่างเห็ดหอมไม่จำเป็นต้องพึ่งแมวมองหรือพึ่งดวงด้วยซ้ำ แค่บอกชื่อและนามสกุลก็พร้อมมีคนดึงเข้าไปยืนในแสงสว่างที่สุดให้ได้เฉิดฉายสมใจอยู่แล้ว

มันคงเป็นเพราะความมุ่งมั่นทะเยอทะยานจะเดินในสายอาชีพนี้ด้วยความสามารถตัวเองแบบไม่ต้องพึ่งบารมีใคร ไม่ต้องพึ่งนามสกุลพ่วงท้าย เห็ดหอมถึงยังไม่ดังเปรี้ยงปร้างทันทีทันใดเหมือนที่ใจปรารถนา

จริงใจปล่อยให้เพื่อนคุยกันต่อ เธอเดินออกไปรับสายยายที่โทรเข้ามาแต่หัววัน แต่ในเวลาต่อมา ใบหน้ายิ้มแย้มก็ถูกลบเลือนออกไปอย่างรวดเร็ว

(หนูไม่ว่างเหรอลูกถึงไม่ลงมาพร้อมน้อง)

ยายบอกว่าฝาแฝดกลับบ้านต่างจังหวัดแล้ว และเมื่อไม่เห็นจริงใจกลับไปด้วยก็โทรมาหาทันที แต่จริงใจจะบอกยายได้อย่างไรว่าแท้จริงแล้วเหตุผลที่เธอไม่ลงไปพร้อมน้องมันก็เป็นเพราะเธอไม่รู้เลย พวกเขาจะเดินทางกันวันไหน..

ตอนจริงใจชวนกลับบ้านพร้อมกันก็แค่บอกว่าขอคิดดูก่อน ต่อมาก็ชิ่งกลับไปกันสองคน ถ้าไม่อยากกลับพร้อมพี่สาวอย่างเธอก็น่าจะบอกกันสักคำ ไม่ใช่ปล่อยให้มีความหวังรอเก้ออยู่แบบนี้

“หนูติดธุระนิดหน่อยน่ะค่ะยาย เสร็จแล้วหนูจะรีบตามลงไปเลยค่ะ ยายรอหนูหน่อยนะคะ”

(รีบๆ ลงมาหายายนะลูก ยายคิดถึง หนูลงมาก่อนวันเกิดได้ยิ่งดี ยายจะได้ทำกับข้าวที่หนูชอบให้ด้วย)

“ได้ค่ะยาย หนูรักยายนะคะ” ครั้นวางสายยายแล้ว ความรู้สึกของจริงใจไม่ได้ดีขึ้นเลย หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหลังร้าน สายตาเหม่อมองท้องฟ้าสดใสที่ช่างแตกต่างจากก้อนเมฆดำทะมึนในใจของเธอ

เพื่อนสามคนสังเกตเห็นว่าจริงใจออกไปคุยโทรศัพท์นานจึงตามออกมาดูเงียบๆ ก่อนจะเห็นอย่างที่กำลังเห็นในตอนนี้

“เป็นอะไร มานั่งซึมทำไมข้างนอกเนี่ย” เสียงอ่อนโยนเจือความเป็นห่วงของสตาร์เอ่ยถาม มือเรียวขาวลูบหัวจริงใจเบาๆ ทำคนตัวเล็กแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“เกิดอะไรขึ้นเล่าให้พวกฉันฟังได้นะ” ต้นหยงเองก็ไม่สบายใจเลยที่เห็นจริงใจนิ่งซึมไปแบบนี้

“มีอะไรไหนเล่าให้พวกเราฟังซิ แกไม่จำเป็นต้องเก็บไว้คนเดียวหรอกนะ ระบายมันออกมา” เห็ดหอมนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือเล็กจับมือบอบบางของเพื่อนสาวเอาไว้และบีบเบาๆ ให้กำลังใจ

จริงใจตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟัง และเมื่อเล่าจบเธอก็ต้องทนฟังคำวิพากวิจารณ์เกี่ยวกับนิสัยน้องฝาแฝดอย่างตรงไปตรงมาของเพื่อนๆ

“สองคนนั้นใจร้ายกับแกจริงๆ ไม่เคยถนอมความรู้สึกแกเลย ฉันไม่อยากอารมณ์เสียแล้วก็ไม่อยากพูดแย่ๆ ถึงน้องแกเลยนะจริงใจ แต่ดูแต่ล่ะอย่างที่น้องมันทำกับแกสิ กี่เรื่องเข้าไปแล้วล่ะ..” แม่ทูนหัวสตาร์รับไม่ได้กับเรื่องนี้ เธออารมณ์เสียทุกครั้งเมื่อรู้ว่าสาเหตุเซื่องซึมของจริงใจเกิดจากสองแฝด

“นั่นน่ะสิ ทะเลาะกันรอบที่แล้วฉันจำได้ไม่ลืม ยายสไบซื้อรถให้แกตอนเรียนจบ ตะวันมันคงอิจฉาแก อยากได้รถมอ ‘ไซค์คันใหม่บ้าง พอยายไม่ซื้อให้มันก็โกรธแล้วมาลงที่แก พูดแขวะนั่นนี่ มียัยจันทร์เจ้าร่วมผสมโรงไปอีก ทั้งที่มันก็น่าจะรู้นะ แกไม่เคยมีรถเป็นของตัวเองเลยสักคัน แล้วรถคันเดิมของมันก็ยังใช้ไม่ทันถึงปีด้วยซ้ำ” เห็ดหอมพ่นคำพูดระบายอารมณ์ฉุนโกรธยาวเป็นหางว่าว ดูเคร่งเครียดกว่าจริงใจเสียอีก

“น้องแกจะจงเกลียดจงชังอะไรขนาดนั้นวะ ในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว โตขึ้นแทนที่ความคิดจะโตตามไปด้วย..แต่นี่เห็นเลยว่าไม่ เฮ้อ! ฉันล่ะโกรธแทนแกจริงๆ” ต้นหยงขมวดคิ้วยุ่ง สีหน้าไม่พอใจออกชัดก่อนจริงใจจะทันเล่าจบด้วยซ้ำ

หญิงสาวน้ำตาคลอ ความอดทนทำงานแข่งกับความขี้แยในจิตใจอย่างหนัก คำพูดของเพื่อนไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเท่าไรเลย แต่อย่างน้อยทุกคนก็เป็นห่วงเธอ แคร์ความรู้สึกเธอมากกว่าน้องในสายเลือดเดียวกันเสียอีก

“พวกเราไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยังไงสองคนนั้นก็เป็นน้องของจริงใจ พี่มันคงไม่ได้รู้สึกดีนักหรอกที่เรากำลังว่าน้องมันอย่างตรงไปตรงมาเนี่ย” คำพูดคำจาห้วนๆ และสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยของเห็ดหอมมองร่างอรชรของเพื่อนสาว จริงใจทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นด้วยสายตาที่เห็นแล้วชวนสังเวช

“แล้วตกลงแกจะเอาไงต่อ ยังจะกลับบ้านต่างจังหวัดอีกหรือเปล่า”

“กลับสิ” คนตัวเล็กตอบสตาร์ในทันที “ฉันไม่ได้เจอหน้ายายหลายเดือนแล้ว วันเกิดปีนี้ฉันก็ตั้งใจจะลงไปทำบุญกับยายด้วย แต่ก็แค่..”

“แต่ก็แค่แกไม่อยากเจอน้องๆ เพราะกลัวจะต้องเจอคำพูดกระแนะกระแหนอะไรอีกใช่ปะ” เห็ดหอมดักทางอย่างรู้ทัน

“อือ แต่หลักๆ กลัวมีปัญหาเรื่องอื่นตามมาอีกมากกว่า”

“ปัญหามันจะไม่เกิดหรือเกิดน้อยลงถ้าแกไม่ทำตัวเป็นพี่ที่ยอมให้น้องข่มจนไม่เห็นหัว”