ตอนที่3 เผชิญหน้าหญิงงาม

“ท่านแม่ทัพจ้าว วันนี้ข้าได้ทำเนื้อตุ๋นมาให้ เห็นว่าฮูหยินของท่านมิค่อยใส่ใจ ว่าตัวท่านชอบกินหรือดื่มสิ่งใด ข้าเลยลงมือปรุงมันด้วยตนเอง”

         แม่ทัพหนุ่มนั่งจับจ้องใบหน้างาม ของพระชายาในลู่จิ้งอ๋อง แม่ทัพหนุ่มไม่ได้แสดงท่าทีใด นอกจากการจับจ้อง

         “พระชายามิเห็นต้องลำบากเลย ตัวข้ามีบ่าวไพร่มากมาย ที่สามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ ข้ารู้สึกเกรงใจ ที่ทำให้พระชายาต้องลำบาก หากท่านอ๋องทราบเข้า จะต้องตำหนิข้าอย่างแน่นอน”

         แม่ทัพหนุ่มเอ่ยตอบโต้ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เช่นเดียวกับสีหน้าและแววตา หากนางมิใช่ภรรยาผู้อื่น สิ่งที่นางนำมาให้นั้น ย่อมล้ำค่าเสมอในความรู้สึกของเขา แต่เวลานี้นางและเขา ล้วนมีพันธะแล้วทั้งสิ้น การที่นางมาใส่ใจเขาเยี่ยงนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่มิเหมาะสม

         “ท่านอ๋องเป็นผู้เสนอให้ข้ามาด้วยตนเอง ท่านแม่ทัพมิต้องหวั่นใจไปเจ้าค่ะ”

         “เช่นนั้นข้าต้องฝากขอบคุณท่านอ๋องด้วย”

แม้สตรีตรงหน้าจะเป็นพระชายาอ๋อง แต่ก็เพียงอ๋องต่างแซ่ นับว่าทัดเทียมกับตัวเขา ที่เป็นสายเลือดครึ่งหนึ่งของราชวงศ์ ไม่ได้มีอำนาจสูงเกินเขา การสนทนาจึงไม่ต้องแบ่งชั้นสูงต่ำ

“ท่านแม่ทัพรีบกินตอนที่ยังร้อน ๆ ดีกว่านะจะได้ไม่มีกลิ่นคาวเนื้อ”

พระชายาลู่รีบตักเนื้อตุ๋นในส่งถ้วย ยื่นส่งให้แก่แม่ทัพหนุ่ม ด้วยท่าทางกระตือรือร้น มิว่าแววตาหรือรอยยิ้ม ล้วนเต็มไปด้วยความเย้ายวน และจริตจะกร้านของอิสตรี

“ขอบคุณ”

แม่ทัพหนุ่มเอ่ยออกไป ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ พร้อมยื่นมืออกไปรับถ้วยเนื้อตุ๋น ชายหนุ่มก้มมอบเนื้อในถ้วย ก่อนจะตักขึ้นมาเป่าไอร้อนเบา ๆ

“ท่านพี่”

ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เอาเข้าปาก เสียงเรียกจากหน้าประตูห้องรับแขก พลันดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน พระชายาลู่และแม่ทัพหนุ่ม หันไปมองเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพรียง

“เจ้ากลับมาแล้วหรือ”

“เจ้าค่ะ”

ถานไห่ชินเดินเข้ามาภายในห้อง สายตาที่มองตรงไปยังสามี มิได้วอกแวกไปที่ใครอื่น คงมีเพียงหางตาเท่านั้น ที่ชำเลืองมองแขกของสามี ก่อนที่เท้าบางจะหยุดลง และร่างระหงค่อย ๆ หันไปยังพระชายาลู่

“ไห่ชิน คารวะพระชายาเจ้าค่ะ”

หญิงสาวย่อกายทำความเคารพพระชายาในลู่จิ้งอ๋อง ด้วยท่วงท่าที่ไม่อ่อนไม่แข็ง คงความสง่าประหนึ่งสตรีชั้นสูง เหมือนมิใช่สตรีจากสกุลพ่อค้าสักนิด ชาติที่แล้วนางอ่อนโยน หัวอ่อนเชื่อแต่สิ่งที่ตาเห็น ชาตินี้นางจะไม่เป็นเช่นนั้นอีก

“จ้าวฮูหยิน ข้าถือวิสาสะ มาโดยมิได้นัดหมาย หวังว่าเจ้าจะมิถือสา”

“ข้าย่อมไม่อาจเอื้อม ตำหนิพระชายาเจ้าค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยจบ ก็เดินไปนั่งลงเคียงข้างสามี ตามฐานะภรรยาเจ้าของบ้าน ใบหน้าละมุนเชิดขึ้นแต่พองาม แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างสง่า ทุกท่วงท่าของนาง ทำให้แขกสาวถึงกับเม้มปากแน่น ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยน ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ส่งถึงดวงตา

“เจ้าเองก็ลองชิมดูสักหน่อยเถิด เนื้อตุ๋นนี้เป็นของชอบท่านแม่ทัพจ้าวเชียวนะ” พระชายาหันไปพยักหน้าให้สาวใช้ ตักเนื้อตุ๋นให้แก่ภรรยาเจ้าของบ้าน

“ขอบคุณเจ้าค่ะ เพียงแต่วันนี้ข้าไปไหว้พระมา ย่อมงดที่จะกินเนื้อสัตว์ใหญ่เจ้าค่ะ”

ถานไห่ชินปฏิเสธที่จะรับน้ำใจ ที่เหมือนของเหลือนั้น เพราะนางไม่ได้มีเวลามาเล่นกับเรื่องไร้สาระ ที่สตรีผู้นี้กำลังหาหนทาง ผูกมัดสามีของนางไว้ เพื่อเป็นบันไดให้ลู่จิ้งอ๋อง

“ข้ามีงานต้องสะสาง อย่างไรก็ฝากเจ้าดูแลพระชายาด้วย”

แม่ทัพหนุ่มวางถ้วยเนื้อตุ๋นลง พร้อมกับลุกขึ้น แล้วหันมาสั่งการกับภรรยา โดยไม่สนว่าแขกสาวจะรู้สึกเช่นไร เท้าหนาก้าวออกไป ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีใด

“ท่านพี่ตงเสวียน ท่านยังไม่ได้กินเนื้อตุ๋นที่ข้าทำมาให้เลยนะเจ้าคะ”

จากคราแรกที่อวิ๋นอิง วางตัวในฐานะพระชายาอ๋อง บัดนี้กลับกลายเป็นเสมือนสาวน้อย เมื่อวันวานที่ชายหนุ่มเคยหลงใหล

“ข้ามีงานต้องทำอีกมาก หากพระชายาไม่ถือสา เนื้อตุ๋นนี้ข้าจะมอบแก่คนสนิทของข้า ได้ลิ้มลองสักครั้ง”

แม่ทัพหนุ่มไม่ได้หันกลับไปมองคนด้านหลัง แต่เขาเลือกที่จะโยนภาระนั้นไปที่คนสนิท ที่ตอนนี้ยืนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ซึ่งนั่นทำให้ถานไห่ชิน ถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม กับท่าทีแปลกไปของสามี ทั้งที่เมื่อก่อนเพียงน้ำแก้วเดียว ที่ได้รับจากพระชายาลู่ เขาก้ถือว่าเป็นน้ำทิพย์ล้ำค่าเลยทีเดียว ไยวันนี้ของดีมาเยือนถึงปากจึงไม่รับเอาไว้เล่า!

“แต่เมื่อครู่ข้าถามพ่อบ้านแล้วนะเจ้าคะ ว่าท่านพี่เสวียนตง ไม่มีกิจอันใดในช่วงเวลานี้”

อวิ๋นอิง ยอมที่จะทิ้งความทะนงของตนเอง เพื่อทำให้ทุกอย่างบรรลุเป้าหมาย เพราะการที่เขาทอดทิ้งนางไปในตอนนี้ มันมิต่างอันใดกับการหักหน้านาง ต่อภรรยาของเขา

“ข้าต้องรายงานบ่าวคนหนึ่ง ถึงหน้าที่ของตนเองด้วยหรือ”

แม่ทัพหนุ่มตวัดสายตาไปที่พ่อบ้าน ซึ่งเหมือนจะต้องแบกรับทุกอย่างในตอนนี้ ก่อนที่แม่ทัพหนุ่มจะก้าวออกจากห้องไป เหลือไว้เพียงใบหน้าที่คล้ายจะร้องไห้ของแขกสาว

“พระชายาเจ้าค่ะ หากไม่รังเกียจอันใด ดื่มชากับข้าได้นะเจ้าคะ ตัวข้ามาจากบ้านนอก ย่อมไม่ค่อยสันทัดเรื่องธรรมเนียมในเมืองใหญ่เจ้าค่ะ หากพระชายาเมตตาจะชี้แนะ ข้าจะนับว่าเป็นพระคุณยิ่งนักเจ้าค่ะ”

“ข้าต้องกลับไปเตรียมมื้อค่ำ สำหรับท่านอ๋อง”

ร่างงามลุกพรวดขึ้น หลังปฏิเสธคำเชิญชวนของภรรยาเจ้าบ้าน มันเรื่องบ้าอันใดกัน ไยจ้าวตงเสวียน จึงเมินเฉยต่อนางถึงเพียงนี้ ทั้งที่เมื่อก่อน ไม่ว่านางต้องการสิ่งใด เขาจะไม่เคยปฏิเสธ ทั้งที่นางออกเรือนไปแล้ว เขาก็ยังคงใส่ใจต่อนาง ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

“เช่นนั้นไห่ชิน น้อมส่งพระชายาเจ้าค่ะ”

พระชายาลู่ถึงกับใบหน้าตึงขึ้นหลายส่วน เมื่อได้ยินคำที่ไม่คิดรั้งของถานไห่ชิน บุตรสาวพ่อค้าคนหนึ่ง กล้านักที่จะไล่นาง...

“ฮึ!”

หญิงสาวสะบัดหน้า ก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องรับแขกไปในทันที การที่จ้าวตงเสวียนไม่สนใจนาง คงเพราะสตรีชั้นต่ำผู้นี้เข้ามาขัดจังหวะสินะ เช่นนั้นข้าจะทำให้หญิงบ้านนอก ได้เรียนรู้ถึงความสูงต่ำที่แท้จริง