ตอนที่3 ไม่ฝืนชะตา

เมืองหลวง ณ จวนสกุลจ้าว

         ภายในเรือนหลัก ทุกคนในครอบครัว ต่างมานั่งรวมตัวกัน เพื่อหารือในเรื่องสำคัญ จ้าวฮูหยินมองไปที่บุตรชายคนโต ซึ่งนั่งนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับบุตรชายโดยตรง

         “แม้ว่าบุตรสาวสกุลถาน มิได้งดงามเป็นอันดับหนึ่ง แต่นางก็หาได้ด้อยไปกว่าสตรีใด ย่อมเป็นความเหมาะสมยิ่งนัก ที่จะเป็นสะใภ้เอกสกุลจ้าว”

         จ้าวฮูหยินเอ่ยออกมาในทีสุด เมื่อทั้งสามีและบุตรชาย ต่างพากันเงียบงัน นางรู้ดีว่าเรื่องนี้ยากนักจะหาทางหลีกเลี่ยงได้ ด้วยพระบัญชาของฝ่าบาท จะมีผู้ใดอาจหาญไม่ทำตามได้ มันคอการคานอำนาจในหลายสกุล

         “ในเมื่อนางคิดว่าตัวเองคู่ควร ข้ามีหรือจะขัดข้อง”

         แม่ทัพหนุ่มตอบรับ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าแววตานั้นมันกลับวาวโรจน์ไปด้วยความไม่ชอบใจ เรื่องนี้แพร่ไปทั่วมืองหลวง ราวกับไฟลามทุ่ง ทั้งที่สองสกุล ยังไม่ได้ข้อตกลงแม้แต่น้อย ว่ายินดีที่จะทำตามพระประสงค์หรือไม่

         “คงไม่เกินสามวัน เราจะได้คำตอบจากสกุลถาน แต่ในเมื่อเจ้าตกลงเช่นนี้แล้ว แม่จะจัดเตรียมไปสู่ขอนางให้ถูกต้องด้วยตนเอง”

         ทุกคำของจ้าวฮูหยินมิใช่คำพูดทั่ว ๆ ไป แต่มันคือคำสั่งเยี่ยงสตรีจากราชวงศ์ ทีไม่ชื่นชอบการถูกขัดใจ เรื่องการแต่งงานนั้นนับว่าเป้นเรื่องใหญ่ แต่ครั้งนั้นคือบุตรชายของนาง ที่ต้องแบกรับการคานซึ่งอำนาจ และภาระหน้าที่ของแม่ทัพรักษาการในเมืองหลวง ภรรยาที่จะได้มามิใช่บุตรสาวขุนนาง อาจดูธรรมดาไม่น่ามีสิ่งใดควรกังวล แต่สกุลถานนั้นนอกจากจะร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งในแผ่นดินแล้ว ยังมีเครือข่ายทางการค้ากับทุกชนชั้นในหลายแคว้น เรียกว่าอำนาจนั้นไม่น้อยเลย การผูกสัมพันธ์ย่อมมองข้าม ความรู้สึกของถานไห่ชินไม่ได้ สตรียามชิงชังมันน่ากลัวกว่าคมดาบเสียอีก

         “ตามที่ท่านแม่เห็นสมควรขอรับ”

         แม่ทัพหนุ่มตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม เขาไม่ได้เขลาในเรื่องเหล่านี้ แต่ที่เขากังกังวล คือสตรีที่เขาหมายปอง นางจะรู้สึกเช่นไร ในเมื่ออยู่ ๆ เขาต้องรับสตรีอื่นมาเป็นภรรยา ทั้งที่ตัวเขาเฝ้าหมายปองนางมานานปี

         “เจ้าควรรู้เอาไว้ ว่าใครที่คู่ควรต่อเจ้าในตอนนี้ บางสิ่งอย่าง เราอาจมองได้ แต่มิอาจกำหนดได้ดั่งใจ”

         จ้าวฮูหยินเตือนสติบุตรชาย เมื่อเห็นแววตาของบุตรชาย มันหาได้เยือกเย็นอย่างใหน้าของเขา นางเข้าใจคำว่าความรู้สึกรักนั้นของหนุ่มสาวดี แต่เมื่อเกิดในสกุลชั้นสูง ความรักมิใช่สิ่งที่จะเลือกได้ตามใจชอบ มิเว้นแม้แต่ฮ่องเต้เองก็เช่นกัน

         “แล้วท่านแม่เล่าขอรับ ได้เลือกตามแต่ใจต้องการหรือไม่ขอรับ”

         เป็นคำถามที่ทำให้สามีภรรยาจ้าว หันสบตากันนิ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองบุตรชายด้วยความรู้สึกเห็นใจ

         “เจ้าไม่ควรยอกย้อนตงเสวียน เรื่องของพ่อแม่นั้น มันต้องใช้เวลาไม่น้อยเช่นกัน กว่าที่จะพาครอบครัวอยู่มาได้อย่างสงบ”

         ใต้เท้าจ้าวเอ่ยขึ้นมาบ้าง หลังจากที่เงียบมานาน เขากับบุตรชายนั้นามีความต่างกันอยู่มาก เพราะตัวเขากับภรรยา ในสายตาของคนทั่ว ๆ ไป คือคนที่ไม่ลงรอยต่อกัน แต่นั่นคือหน้ากากที่เขาและนางเลือกจะสวม เพื่อจะได้สมหวังในการครองคู่ แต่บุตรชายนั้นต่างออกไป

         “ข้าคงทำใจให้เป็นมิตร กับสตรีที่ไม่คุ้นเคย ได้หรอกขอรับ”

         แม่ทัพหนุ่มเอ่ยกับบิดา ก่อนจะหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ เขาไม่รู้ว่าเพราะสิ่งใดคนที่ไม่ลงรอยกัน มาตลอดเช่นบิดามารดา ไยจึงยังอยู่ร่วมห้องกัน ราวกับคนรักที่มิอาจแยกจากได้

         “ทุกอย่างล้วนต้องใช้เวลา ความเหมาะสมและหน้าที่ ย่อมมาก่อนหัวใจเสมอ เรื่องแค่นี้เจ้ายังต้องให้ข้าสอนอีกหรือ”

         แม้จะเห็นใจบุตรชายอยู่ไม่น้อย แต่เรื่องนี้ก็นับว่าเป็นสิ่งที่เขาเอง ยากจะช่วยเหลือได้มากไปกว่าไกล่เกลี่ย ให้บุตรชายทำใจยอมรับ ในตัวสะใภ้เท่านั้น อำนาจมันน่าหวาดหวั่น การจะกำจัดสนกุลถานไปเสียให้พ้นแผ่นดิน ก็มิต่างกับนำภัยมาสู่แคว้น เพราะถานฮูหยินมีสายเลือดของแคว้นที่กุมอำนาจในห้าแคว้น คิดทำสิ่งใดย่อมต้องรอบคอบให้มาก

         เช่นเดียวกับสกุลจ้าวของเขา ที่มีองค์หญิงสามมาเป็นฮูหยิน จะทำสิ่งใดล้วนถูกจับตามอง มันคือการคานซึ่งอำนาจในแผ่นดิน ในเมื่อเลือกเกิดไม่ได้ ก็จำต้องยอมรับต่อสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น หลีกหนีไปก็ใช่ว่าคนข้างหลังจะรอดชีวิต

         “ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”

         แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นยืนตัวตรง ก่อนจะหมุนกายก้าวออกไป ด้วยความรู้สึกรวดร้าว เขาไม่ต้องการให้คนที่รัก ต้องเจ็บปวดต่อเรื่องนี้เลย แม้ว่านางจะยังไม่ตอบรับเป็นคนรักของเขา แต่นางก็คือหญิงเดียวในใจ ที่เขาจะมอบทั้งใจให้แก่นางไปจนชั่วชีวิต จะมีกี่ร้อยพันสตรี สำหรับเขาก็เป็นได้เพียงฝุ่นผงเท่านั้น ไม่อาจครอบครองหัวใจของเขาได้

         สองสามีภรรยา ทำได้เพียงถอดถอนหายใจ เมื่อนึกถึงความรู้สึกของคู่หนุ่มสาว ที่ต้องแต่งงานกัน โดยไม่มีความรู้สึกใดต่อกันเลย แต่หญิงสาวที่บุตรชายหมายตา ก็เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง แน่นอนว่ายากนักที่จะหลุดมาถึงมือบุตรชาย ต่อให้ทั้งคู่รักกันเพียงใดก็ตาม

         “ปล่อยให้โชคชะตาของพวกเขา เป็นตัวกำหนด เราจะยุ่งย่ามมากนักก็คงมิเหมาะนัก”

         ใต้เท้าจ้าวเอ่ยกับภรรยา ก่อนจะเอื้อมมือไปวางบนมือนิ่มของนาง แล้วบีบเบา ๆ อย่างปลอบโยนนาง ในฐานะพ่อแม่ ยามเห็นลูก ๆ ทุกข์ใจ ย่อมรู้สึกไม่ดีเท่าใดนัก