Share

31

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-13 21:51:03

“น้องวี... หยุดด่าพี่เป็นภาษาอีสานเถอะนะครับ พี่ฟังไม่รู้เรื่อง”

“ขี้ตั๊วะ...”

แล้วเขาก็โกหกเธออีกว่าจะไม่ทิ้งกัน ไม่ใช่เรื่องฟังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“พี่... ว่าวอีสานบ่ได้... อย่าร้องไห้เลยนะครับ... จะเป็นตาซังคัก ๆ”

ร้องไห้แล้วน่าเกลียด! คำปลอบนั้นทำให้เธอให้เลิกส่งเสียงกระซิกตามลำพังบนที่นอน วีณาไม่อยากตาบวมเป่งในภายหลัง เธอปาดน้ำตาบนแก้มจนเกลี้ยงเกลา คนข้างหลังก็เอื้อมมือมาแตะบนหัวไหล่

“ปี้... คิดฮอตน้องหลายเด้อ”

“บ้า... พูดไรเล่า อันนั้นมันภาษาเหนือ”

ภาคินพูดผิดพูดถูกมั่วไปหมด ทว่าเขาก็ทำให้เธอเลิกขี้แงเป็นเด็กได้สำเร็จ

วีณาคงโกรธหน้ามืดตามัวเสียจนลืมถอดส้นสูงสองนิ้ว กระโดดขึ้นที่นอนโดยไม่เกรงใจเจ้าของ บัตเลอร์ประจำตัวจึงลุกขึ้นก้าวช้า ๆ ไปที่ปลายเตียง จับสายเส้นเล็กตรงข้อเท้าเพื่อปลดมันออกจากปลายเท้านุ่มแผ่วเบา เขาวางมันลงบนพื้นไมปาเก้เย็นเฉียบ ใส่สลีปเปอร์ให้เธอแทนก่อนกลับไปนั่งข้าง ๆ กัน

หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวกับวงหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มอ่อน สบมองมาทางเธอด้วยแววตาอ่อนโยน

“ดีกับพี่ภามนะครับ พี่บอกเลิกน้องเขาไปแล้ว พี่จะไม่มีแฟนอีกสักคนเดียว...”

ไม่รู้ว่ารับปากไปอย่างนั้นหรือเปล่า หญิงสาวลุกจากที่นอนกลอกตาไปมาอย่างไม่เชื่อใจเขาเสียทีเดียว

“อืม...จ่ายค่าเสียหายให้นางไปด้วยละกัน...”

“ครับ พี่จัดการให้นะ”

“เลขที่บัญชี...”

“ไม่ต้องครับ พี่จัดการเอง”

ภาคินแสดงความรับผิดชอบอย่างผู้ชายคนหนึ่งแม้รู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ทำตัวดีนัก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปบอกพร้อมโอนเงินก้อนให้หญิงสาวเงียบ ๆ เพื่อตัดปัญหา ซึ่งปลายสายไม่ได้เรื่องมากอีก อันเนื่องมาจากจำนวนเงินหลักหมื่น!

ค่าเสียหาย... ในคำบอกเลิกนั้นเขาคิดว่ามันคงจบได้ด้วยดี กระทั่งกลับไปให้ความสนใจกับหญิงสาวที่กำลังกดมือถือยิก ๆ พอกัน

บรรยากาศอึมครึมของเธอและเขากลับมาดีกว่าเก่าก่อน ใต้ขอบตาบวมช้ำลอบมองเขานั่งพิงแผ่นหลังไว้กับหัวเตียง มือหนาอุ่นยกขึ้นปาดแก้มเกลี้ยงเกลาแม้ว่าน้ำตาเหล่านั้นจะแห้งเหือดไปแล้ว

“อาทิตย์หน้าพี่จะพาไปหาคุณยายจัน พาไปหาคุณแม่นะ ดีไหม?”

“จริงหรือคะ? สัญญานะ” ใบหน้าหวานปรากฏรอยยิ้มกว้างอย่างจริงใจ ชายหนุ่มพยักหน้า

“อื้ม... สัญญา”

นาน ๆ ครั้งที่เขาจะต้องเสี่ยงตายพาคุณหนูไปพบแม่ ซึ่งอนันต์ไม่อนุญาตให้เธอติดต่อ ตั้งแต่ได้สิทธิปกครองบุตรสาวพร้อมคำสั่งศาลหนึ่งใบ ห้ามมิให้มารดาเข้าใกล้บุตรอีกเพราะพฤติกรรมไม่ดีในเชิงชู้สาว

แม่ยังไงก็คือแม่... ถึงแม่ไม่ดีอย่างไรเสียวีณายังอยากเจอแม่ในบางครั้ง

“ขอบคุณนะคะพี่ภาม วีไม่โกรธพี่แล้วก็ได้” แต่ท่าทีเชิดหยิ่งของเธอดูยังงอนเขาอยู่ กระทั่งวงหน้าหล่อเหลาโน้มลงมากระซิบบอก

“พี่เอาใจวีอยู่แล้วรู้มั้ย เราดีกันแล้ววีอยากไปไหน ทำอะไร ให้พี่พาไปนะครับ”

โลกสีทะมึนมืดมิดได้รับการเติมเต็มเพราะถ้อยคำเพียงเท่านั้น

“พี่ภามรักน้องวีนะ...”

“ค่ะ... วีก็รักพี่... วีรักพี่ภามที่สุด” รอยยิ้มปรากฏบนวงหน้าหวานงาม แววตาคู่สวยระรื่นสบดวงตาคประกายกล้าด้วยจิตใจเป็นสุข  ก่อนที่เธอจะเอนศีรษะลงพิงบนหัวไหล่ของชายผู้แสนอบอุ่นอ่อนโยนด้วยความหวังว่าเขาจะไม่ทรยศกันอีก

------------

ผู้ชายกับผู้หญิงนอนด้วยกันไม่ได้ โตแล้วห้ามมานอนเตียงเดียวกับพี่ภีมพี่ภาม! ครั้งสุดท้ายที่พ่อดุเธอตอนสิบสองขวบ เธอไม่เคยเข้าใจเหตุผลของพ่อเพราะพ่อก็นอนกับสาว ๆ อยู่เป็นประจำ

วีณารู้สึกตัวตื่นได้สักพัก ขณะซุกซบแก้มร้อนผ่าวบนเสื้อเชิ้ตสีเข้มยับทิ้งรอยไว้บนใบหน้าอย่างเป็นสุข ค่ำคืนนี้เขาปล่อยให้ซุกซบกอดนอนอย่างไม่ปริปากบ่น กระทั่งเหลือบตามองนาฬิกาตีบอกเวลาตีสองกว่า

“ตื่นแล้วก็ลุกนะครับ พี่จะไปนอนห้องพี่”

“วียังง่วงอยู่เลย ขอนอนต่ออีกนิดนะคะ” เธองัวเงียบอก มือเรียววางพักบนแผงอกกว้างใต้เสื้อเชิ้ตสีกรมท่าอย่างสบาย

ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจหนักเพราะอาการหายใจไม่ทั่วท้อง เพียงหน้าอกอวบอัดในเดรสตัวสวยพยายามบดเบียดเขาอยู่ตลอดเวลาเหมือนเป็นหมอนข้างใบโปรด แม่สาวนุ่มนิ่มกลิ่นหอมซุกแล้วซุกอีกถูนมไปมา มือไม่รักดีเกิดสั่น! แม้ว่าเขายังคงกอดเธอไว้ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกแสนหวงแหน

“มันไม่เหมาะสมครับ คุณอาเคยบอกแล้วว่าไม่ให้วีมานอนกับพวกพี่”

“วีไม่อยากให้พี่ไป ตัวพี่ภามอุ่นมากเลยค่ะ วีกำลังมีความสุขเห็นไหม?”

ภาคินรู้ดีว่าแม่สาวน้อยไม่ได้หมายความแค่อุ่น ในความเป็นคนตรงของเธอ ตั้งแต่หัวค่ำมาแกล้งทำตาปรือ ๆ กอดเขาแน่นเหมือนจะสิงไปทั้งร่าง ธรรมดาของคนเคยขยันทำการบ้านวันเว้นวันอย่างหนักหน่วงยากจะข่มตาหลับ

“เรากับภีมคบกัน... พี่เกรงใจเหมือนกัน มานอนกกแฟนชาวบ้าน”

“ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ วียังเหมือนเดิม วีรักพวกพี่สองคนเหมือนเดิม” วงหน้าหวานเชยมองเขาด้วยสีหน้าใสซื่อ ทว่าแววตาซุกซนอย่างสาวใจกล้าผิดจากคนเดิม

“ลุกเถอะครับ” เขาบอกแล้วยอมปล่อยเอวบางอย่างเสียอกเสียดาย อีกคนก็กอดหมับด้วยแววตาประกายมาดมั่น

“ไม่ลุกค่ะ”

เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องนุ่งมาตั้งแต่นานแล้ว และเธอรู้... ภาคินถอนหายใจหนัก

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   41

    ภากรไม่ว่าอย่างไรก็รัก ต่อให้เธอมีความคิดอยากนอนกับผู้ชายสองคนพร้อมกัน! เธอกอดเขาขอโทษเขาที่มีความคิดแบบนั้น และเธอรักภาคินมากแค่ไหน ก่อนขยับไปกอดแฝดคนน้องด้วยท่าทางเหมือนแมวอ้อน“นี่... น้องวีไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะครับ พี่ไม่โกรธอะไรมันแล้ว เรากลับไปนอนห้องเราเถอะนะ”ถ้าเธออยู่ต่อก็คงทนไม่ไหวแน่ ตาคมจรดมองอกอวบอัด ลอบกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก แต่ไม่วายว่าประสาเขาที่เคยเห็นเธอเป็นเด็กสาวตัวน้อย“ใครสั่งชุดนี้มา มันน่าตีนักนะ ไอ้ภีมใช่ไหม?”“วีซื้อมาเอง... อย่าเห็นวีเป็นเด็กเล็ก ๆ สิคะพี่ภาม”วีณาไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ภาคินรับรู้ความจริงนั้นเมื่อเธอผละจากอกของเขาเพื่อไปหาอีกคน คืบคลานไปอย่างเสือสาว ส่ายก้นงอนขึ้นสูงแต่ก้มตัวและใบหน้าลง เธอรู้หน้าที่ของตัวเองเมื่อก้มหน้าลงงับอาวุธร้ายผ่านกางเกงนอนลายสก็อตสีน้ำเงินเข้ม ร่างกำยำสะดุ้งเฮือกชนหัวคิ้วเข้าหากัน “น้องวี... อู้ยย อาาาส์... ซนอีกแล้วนะเรา...”โพรงปากนุ่มแทบทำให้ภากรสิ้นสติ ยิ่งเธอไม่ใช่คนชอบรีรออะไรมาก มือล้วงเข้าไปจับตัวการได้ก็เอาออกมาลิ้มเลียจากโคนถึงปลายหัวบานฉ่ำต่อหน้าชายอีกคน ซึ่งคงมองไม่เห็นอะไรนอกจากช่องทางเปียกชุ่

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   40

    กูรักน้องมากกว่ามึงด้วยซ้ำ!“น้องวี...”เสียงพึมพำเรียกพาพี่ชายมองขวับ ภากรอยากจะคุยกับน้องชายให้รู้เรื่อง! ทันใดนั้นเอง“เฮ้ย!”“ไอ้เชี้ยภามไปไกล ๆ กูเลยนะมึง!”เสียงสบถด่ากร้าวเมื่อมือสัมผัสเย็นวาบสะกิดเข้าต้นขาด้านในผ่านเสื้อกางเกงนอน ต่างคนแยกห่างจากกันคนละมุมเตียง มือยื้อแย่งผ้าห่มผืนโตลายปลานีโม่น่ารักตรงข้ามหน้าตาตื่นตะลึง“อะไรของมึงไอ้ภีม กูนอนของกูดี ๆ”“มึงจับ... ขาอ่อนกูทำไม?”“เปล่า... ไม่ได้จับ”เถียงกันได้ไม่ทันไร เจ้าปลาน้อยก็ปรากฏเป็นคนคุ้ยเคยที่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม“เฮ้ย! น้องวี!”“เบา ๆ ค่ะ พี่ภีมพี่ภาม...” เธอจุปากปรามสองหนุ่มด้วยท่าทางซุกซน สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วเลิกส่งเสียงแต่ตกใจเสียแทนพอผ้าห่มโผล่พ้นแค่ศีรษะน้อย เส้นผมดำขลับส่งกลิ่นหอมของแชมพูหลังอาบน้ำใหม่ ๆ“น้องวีมาทำอะไรครับ คุณอาบอกแล้วว่าอย่ามามุดผ้าห่มพวกพี่รู้มั้ย?” ภาคินบอก เขาเกือบที่จะเอื้อมมือไปเลิกผ้าขึ้นแต่พอสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อน เสียงหวานออดอ้อนของคนตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง“ขอน้องวีนอนด้วยคนนะคะ... พี่ภีมขา... พี่ภามขา...”แล้วเธอก็คืบคลานออกมาจากผ้านวมหนาสีส้มแปร๋นเข้าไปใกล้ ๆ พวกเขาท

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   39

    “วีก็รักพี่ภามค่ะ...”วีณาเป็นผู้เสียสละเสมอในเมื่อเขายืนยันว่าจะไม่ทำ เธอปล่อยให้เขาพักพิงศีรษะ นั่งทำตาปรือเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดเมื่อจับมือหนาขึ้นวางบนหน้าขา ให้เขาเลิกกระโปรงบานขึ้นช้า ๆ พ่นลมหายใจร้อนและเสียงพร่าหวาน“ใส่เข้าไปให้วี... หน่อยนะคะ พี่ภามขา...”ไม่ทำให้ก็บ้าเต็มทน! ภาคินยอมที่จะละวางทิฐิอันสูงส่งลงบ้าง จับเจ้าก้อนกลมใส่กางเกงในตัวน้อยลากผ่านกลางกลีบเกสรงามเปียกชุ่มฉ่ำ สอดเข้าไปจนสุดข้อนิ้ว เขาคิดว่ามันไม่ลึกพอและกลัวว่าเธอจะเจ็บมันกลับเข้าไปได้ง่ายเพราะความเปียกแฉะ...เธอเปียกได้ง่ายดายกับแค่การเล่นเกมส์จ้องตา แววตาร้อนแรงถึงเพียงนี้เขาคงไม่ต้องเล้าโลมอะไรเลย แค่กดปุ่ม...“พี่ภาม... อื้ม...!”งานง่าย ๆ ที่ไม่ง่าย เมื่อสาวน้อยพยายามปิดป้องปากตัวเองด้วยมือเล็กของเธอไม่ให้เสียงดังหลุดรอดออกไป ดวงตาคู่คมปลาบประกายฝังตรึงกับภาพแสนรัญจวนยิ่งเสียกว่านอนกับสาวคนไหน ๆ มาทั้งชีวิตน้องสาวเปียกชุ่มเริ่มเปียกปอนมากขึ้นเรื่อย ๆ เหนือหน้าตักของเขาที่เกิดตื่นตูมสำลักน้ำตาม ร่างบางบิดเร่าจนต้องซบหน้าลงบนบ่าของเขาเพราะอารมณ์แสนรัญจวน แรงสั่นจากภายในพาให้ร่างของเธอสั่นสะท้าน เธอตะเกี

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   38

    แปลกที่วันนี้ยังไม่ถึงวันนั้นของเดือน ภาคินเพิ่งนึกขึ้นได้ด้วยความที่เขาจดจำเรื่องของเธอได้ทุกอย่าง ก็ตอนเหยียบเข้าห้องนอนโทนสีขาวสลับดำราบเรียบ มีกระจกเจ้าหญิงตัวน้อยและมุมของเล่นเล็ก ๆ สมัยเธอยังเป็นเด็กดวงตาคู่คมจรดมองแผ่นหลังบางในเดรสสีขาวสะอาด ปอยผมมัดลวก ๆ วางพาดไว้บนไหล่ขวา“น้องวี... จะแต่งงานเหรอ?” ภาคินถามอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป เธอแค่หันกลับมาถามเขากลับด้วยแววตามาดมั่น“แต่งไหมล่ะ?”“ถามพี่?”“อืม...”“ผู้หญิงหลายใจ”วีณาหัวเราะออกมา เธอแน่ใจว่าเขาคงได้ยินที่เธอคุยกับพ่อว่าจะแต่งงานกับผู้ชายสองคน“สองค่ะ... สองใจ วีไม่ได้มีหลายใจ หนุ่มอื่นวีไม่เอา วีเอาแค่สองคนนี้” ตอบแล้วปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแผ่งอกกว้าง ก่อนที่เธอจะแผ่ฝ่ามือออกวางด้วยความไว้วางใจ พิงศีรษะลงกับเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนของเขาอย่างคลั่งไคล้หลงใหล“ทำอะไรครับ?”“วีขอกอดได้ไหมคะ… พี่ภามขา…”พี่ภามขา! พี่ภีมขา! มาเมื่อไร หัวใจชายหนุ่มอ่อนยวบทุกครั้งไปเหมือนกลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปเสียแล้ว ภาคินเพิ่งเลิกเป็นไบโพลาร์ไปหลังโดนรุกเร้าอย่างหนัก เขาปิดตาลงพูด“ครับ... ได้ครับ”แล้วปล่อยให้วงแขนเล็กเลื่อนขึ้นลา

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   37

    “พ่อจะรีบกลับนะ”“ค่ะ”ลูกสาวยิ้มอ่อนมองใบหน้าหล่อเหลา หลังได้ปรับความเข้าใจกัน พ่อกลับมารับประทานอาหารด้วยกันสม่ำเสมอ ยังสังเกตได้ว่าไม่มีสาวมากหน้าหลายตามากวนใจ ภากรก็ไม่ต้องเหนื่อยไปซื้อของสมนาคุณให้หล่อนทั้งหลายเป็นเรื่องดีที่น่าเสียดาย เมื่อลูกน้องฝีมือดีของเธอดันโดนฉกไปคน“ฝากคุณณดาด้วยค่ะ พ่อห้ามหักอกเลขาฯ วีนะคะ ไม่งั้นวีขอเลขาฯ คืน”“เอ้อ... คือมันเป็นอย่างนี้นะ พ่อว่าลูกเข้าใจผิดครับ”“เปล่าเลยค่ะพ่อ เลขาฯ วีนอนอยู่ห้องพ่อนี่คะ นั่นไง”คุณพ่อยิ้มเจื่อนเพราะข่าวมาถึงหูลูกสาวไวเหลือเกิน ประตูเปิดออกอีกรอบหนึ่ง ข้างหลังของคุณพ่อปรากฏเจ้าของร่างบางในเดรสกระโปรงเรียบร้อยงานแบรนด์เนมดูแพงผิดหูผิดตา ถือเอกสารออกมาจากห้องยกมือไหว้เธอก็รับไหว้อย่างไม่ถือสา“ไปเถอะค่ะคุณดา ตามสบายเนอะ”“ค่ะคุณวี... ดาไปก่อนนะคะ ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ไม่ใช่เลยย..”ต่างคนพยายามปฏิเสธไม่ให้เธอเข้าใจผิดแม้ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นเข้าใจอย่างคนโลกสวย คิดในแง่ดีว่าเลขาฯ เธอคงช่วยงานคุณพ่ออีกแรง ถึงมองอย่างไรก็แปลกคนเขายังรู้กันทั้งบ้าน!คุณพ่อขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าส่วนเลขาฯ คุณลูกเสื้อผ้าไม่เคยเรียบร้อยมืออ่อนขาอ่อน

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   36

    ภากรไม่มีอะไรจะคุยกับน้องชายจริง ๆ เพราะเขาเป็นฝ่ายโดนโกรธ เนื่องมาจากการผิดคำพูดของเขาเองว่าไม่กล้าแตะต้องน้อง เป็นภาคินที่ไม่เข้าใจกระทั่งหญิงสาวกลับมาหาพวกเขาอีกครั้งด้วยอารมณ์ดั่งพายุร้ายที่สงบลง“พี่ภีมพี่ภาม… ตกลงทะเลาะอะไรกันคะ?”“เปล่า...”สองคนตอบพร้อมกันแม้ไม่มีใครมองหน้ากันเลย พวกเขายังนั่งอยู่ที่เดิมคนละฝั่งตรงข้าม นั่นทำเอาวีณาถึงกับถอนหายใจ“อยากให้วีไม่สบายใจเหรอคะ? พี่ภีม... พี่ภาม... อยากเห็นวีร้องไห้ใช่ไหม?” วีณาไม่ไหวต้องใช้วิธีสุดท้ายคือบีบน้ำตา! ทีแรกเธอคิดอยู่ว่าจะประชดพวกเขาด้วยการไปเที่ยวบาร์โฮสหรือสถานที่อโคจรสักที่ แต่มันคงไม่สามารถแก้ปัญหาตอนนี้“น้องวีจะร้องไห้ทำไมครับ? พวกพี่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย”คนหนึ่งแววตาเอ่อคลอพอเธอตีหน้าเศร้า ส่วนอีกคน “พี่ขอโทษครับ... อย่าร้องนะน้องวี”ภาคินอาจมีหนทางปรับความเข้าใจกับพี่ชาย ในขณะที่เธอได้แต่หวังว่าเขาจะยอมลดทิฐิตัวเองลงเพื่อเธอ“ก็ได้... งั้น... วันนี้กูขออยู่กับน้องบ้าง... ได้ไหม? พี่ภีม...” พูดอึกอัก ภายใต้แววตาเศร้าหมองบอกว่าเขาเจ็บปวดกับการกระทำของภากรมากแค่ไหน ยังเกิดหวงแหน อยากได้เธอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status