32

“เฮ้อ... เราน่ะแค่หวงพี่กับภีมเพราะคุณพ่อไม่สนใจ เลยกะเอาทั้งพี่ทั้งน้องไม่ให้ไปไหนกับใคร เลิกหลอกล่อพี่ภามเถอะนะครับ”

“พี่ภาม...” ทั้งน้ำเสียงและแววตาเจ็บปวดสั่นคลอนหัวใจชายหนุ่ม เขาไม่อยากทำให้เธอเสียใจแต่ก็พูดไปแล้ว ริมฝีปากงามสีชมพูหวานเม้มปิดแน่นราวฝาหอย ก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์ใส่เขาอีกรอบ

“วีเป็นคนอย่างนั้นน่ะแหละ แต่ถ้าคนมันไม่อยากอยู่ก็อยากไม่รั้ง ไปนอนก็ไปค่ะ... ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อน” ว่าแล้วเธอจึงผลักยันตัวออกห่าง เพื่อลุกขึ้นนั่งสะบัดหน้าตาบึ้งตึงไปอีกทาง ตามองประตูห้องล็อคปิดสนิท ไร้เสียงของพี่ชายผู้ไม่เคยกลับบ้านดึกเกินสี่ทุ่ม หรืออาจกลับมาแล้วแต่ไม่มารบกวนด้วยเหตุผลบางอย่าง

ภาคินรู้ว่าพี่ชายคงให้โอกาสเขาได้อยู่ลำพังกับน้องเพื่อปรับความเข้าใจกัน

“ไม่โกรธพี่ภามแน่นะ? พรุ่งนี้เราต้องคุยกันเหมือนเดิมนะครับ”

“ไปสิคะ วียอมปล่อยพี่แล้วก็รีบไป”

ท่าทางเย็นชาเหมือนคนไม่รู้จักกันให้คำตอบเขาได้เป็นอย่างดี เขาไม่อยากให้สิ่งที่ทำมาสูญเปล่า หากว่าลุกไปเธออาจนอนร้องไห้เงียบ ๆ ลำพัง ความสัมพันธ์ในตอนเช้าของเขาและเธอหลังลืมตาตื่นขึ้นมาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

            “ดีกันแล้วไม่งอนพี่ภามอีกนะครับ วี...”

            เธอไม่ได้ตอบ มือหนาจับข้อมือเรียวดึงเข้าหาตัวเบา ๆ อย่างที่เขาไม่เคยทำกับผู้หญิงคนไหน วีณาได้สิทธิพิเศษนั้นเป็นสิทธิ์โดยเด็ดขาดเพียงผู้เดียว

“น้องวี... เลิกงอนพี่นะครับ คุยกับพี่ดี ๆ นะ”

ความอบอุ่นอ่อนโยนทอประกายทั่วทั้งวงหน้าหล่อเหลา ภาคินลุกขึ้นนั่งพิงแผ่นหลังไว้กับหัวเตียง สะกิดบ่ามนของคนที่หันก้นงอน เธอทำผลักไสไล่ส่ง สะบัดผ้านวมใส่เขาอย่างไม่พอใจ วีณาเอาแต่ใจกับเขาสิเป็นเรื่องปกติ

“วีครับ... พี่ไม่ได้มีใครแล้วนะ พรุ่งนี้เลิกโกรธพี่ภามด้วยนะครับ” ในน้ำเสียงอ่อนโยน เขาพยายามง้อด้วยวิธีต่างหาก ๆ นา ๆ ชักแม่น้ำทั้งห้ามาเล่าว่าเธอไม่ควรโกรธเขาเลย และเขาจะรักษาคำพูดเรื่องไม่มีใครอีก

ชายหนุ่มเลื่อนมือไปรวบผมดำขลับไว้บนแผ่นหลังอย่างนิ่มนวล จรดมองลำคอเพรียวระหงด้วยสายตาเร่าร้อนที่อีกคนคงไม่เห็น กางเกงคับแน่นขึ้นมาเพราะความปวดร้าวจากกลางกาย ขณะที่เขายังมีความอดทนอยู่มาก เขาอยากให้วีณาจดจำแต่ภาพลักษณ์ดี ๆ ในรูปแบบของพี่ชาย

เย็นชาแต่อ่อนโยน... ตามใจและรักเธอเป็นที่หนึ่ง

“มะรืนนี้เราหยุดงานพี่จะพาไปหาคุณแม่ พาไปหาคุณยายจันนะ...”

เท่านั้นที่คนงอนมองกลับมาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ดีใจกับคำสั้น ๆ ซึ่งเขาพูดกับเธอถึงสองครั้ง ยังเลื่อนนัดหมายให้เร็วขึ้น 

“จริงนะ? โกหกวีหรือเปล่า?”

“พี่สัญญาครับว่าพี่พาไปแน่ ๆ เอาไว้เราแอบไปกันสองคนนะ”

“ค่ะ...” ใบหน้าหวานระรื้นความสุขกระทั่งภายในแววตาคู่สวย

ไม่แปลกเลยหากวีณาจะติดภาคินมากกว่ามาแต่ตัวน้อย ๆ นานแล้วที่เธอไม่ได้รับอนุญาตให้พบคุณแม่ ส่วนคุณยายจันนั้นนาน ๆ ครั้งก็ไปเยี่ยมเยียนได้ในข้อแม้ว่าต้องมีคนพาไป เพราะพฤติการณ์ในเชิงชู้สาวของแม่หนักกว่าพ่อของเธอ แม่ยังไม่เลิกทำงานกลางคืน แต่แม่ก็คือแม่ ถึงแม่จะไม่สนใจใยดีเธอเลยเธอยังอยากพบแม่บ้างนาน ๆ ครั้ง

“รักพี่ภามที่สุดเลยค่ะ!” เธอรีบปรี่เข้าหาอ้อมอกกว้าง ซบแก้มร้อนบนอกในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าหวานเชยขึ้นหากรามแกร่งที่มีเคราเขียวครึ้มขึ้นแซมเหมือนเด็กน้อยได้รับรางวัลชิ้นใหญ่ถูกใจ นั่นทำให้เขามีรอยยิ้มด้วยเช่นกัน

“ทำตัวดี ๆ อย่าดื้อกับพี่ภามนะ”

“ค่ะพี่ภาม”

วีณาพยักหน้าหงึกหงักรับคำ ยิ้มอ่อนมองเขาก็แทบจะอ่อนระทวยไปร่าง พอดีกับที่เขานึกถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง

“พี่ว่าจะบอกเรื่องภีม...”

“วีมีอะไรกับพี่ภีมแล้วค่ะ บนเตียงนี้แหละ วีเป็นคนเริ่มก่อน...”

หัวใจชายหนุ่มสั่นไหวด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง ภาคินไม่คิดว่าเธอจะทำมันแค่เขาตัดสินใจเดินจากไปกับผู้หญิงอีกคน และเขาดีกันกับน้องช้าไป

“วีอยากให้พี่ภามเป็นคนแรกของวีนะ... แต่พี่ไม่สนใจวี แล้วกับพี่ภีมก็ไม่เป็นไรค่ะ วีให้ได้ทั้งสองคน พวกพี่ดูแลวีมาทั้งชีวิต วีรักพี่ภีมเท่ากับที่รักพี่...”

วันทองสองใจหรือจะเท่าวีณา! เธอรักผู้ชายสองคนโดยเต็มใจไม่มีใครไปบังคับข่มขืนให้อยู่ในสภาวะจำยอม ให้ตายเถอะยัยน้องวี! ยัยเด็กน่าเกลียด!

ภาคินได้แค่ด่าทอเธอในใจ มือหนากำหมัดแน่น เขาค่อย ๆ ปล่อยคนตัวเล็กจากอ้อมแขน เมื่อจิตใจร้อนรุ่มริษยาราวสุมด้วยกองไฟลูกใหญ่ เขาเป็นทุกข์แต่มันเป็นความผิดของเขาเองที่ปล่อยสาวน้อยไว้กับเสือร้าย

ใบหน้าหล่อเหลากลับกลายเป็นเย็นยะเยือก แม้ว่าเธอจะยังไม่ผละไปจากเอวสอบ สองมือกอดมองหน้าเขาอย่างท้าท้าย

“ไม่ได้ป้องกันค่ะ... วีไปฝังยาคุมมาแล้วที่แขน...”

“มาบอกพี่ทำไมครับ?”

“มันเป็นเรื่องที่พี่ภามต้องรู้ค่ะ พี่กำลังจะเตือนวีเรื่องพี่ภีมเป็นผู้ชาย... วีเลยบอกพี่ไงว่าไม่ใช่ผู้ชายที่อันตราย” เพราะเธอนี่แหละ! อันตรายกว่า

ที่ยอมบอกเขาหมดไส้หมดพุงก็เพราะอยากเห็นปฏิกิริยาจากนัยน์ตาคู่คมตรงหน้า ซึ่งเธอได้เห็นความเจ็บปวดผ่านสีหน้าและแววตาคู่คมเอ่อคลอ

ภาคินไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อ ให้คำแนะนำในฐานะพี่ชายผู้แสนดี เขาแทบไม่อยากเป็นอีกต่อไป!