5

วีณาดูดุดันกว่าทุกวัน เพิกเฉยเขาเหมือนเป็นอากาศธาตุภายในห้องนอนของเธอ จนชายร่างสูงสง่าคอตก แต่พอมือเรียวกระตุกเชือกตรงกลางเสื้อคลุมตัวหลวม สะบัดออกจนมันหล่นตุบลงพื้น เขาพลันปิดตาลงสนิทแน่น

“เวลามีผู้ชายอยู่ด้วย มันทำอะไรไม่สะดวก พี่ก็น่าจะรู้ พวกพี่คอยรับใช้วีมากี่ปีแล้วไม่เบื่อหรือไงคะ? ถึงเวลาที่ควรมีชีวิตของตัวเองรีบแจ้นไปให้ไวนะ พี่ภีม...”

“ชีวิตพี่มีแค่วี พี่ไม่เหมือนภาม พี่ทำงานให้พ่อให้วีได้ทั้งคู่”

“เหมือนกันนั่นแหละ ไม่งั้นจะเป็นพี่น้องกันได้เหรอ? พี่ภีม... พี่ภาม... รีบไปเสียนะคะตอนที่ยังมีโอกาส”

ว่าเขาแล้วเธอก็รีบแต่งตัวไว ๆ สวมเดรสสีดำเข้ารูปรัดสัดส่วนโค้งเว้าอย่างพอดี ปาดไว้บนฝั่งซ้ายของเดรสตัวสวย ติดกระดุมเม็ดสุดท้ายสีทอง ก่อนจะหยิบตลับแป้งใส่กระเป๋าไว้ทาลิปสติกสีข่มขวัญเยี่ยงนางพญาอย่างที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ ค่อยสะกิดผู้ชายตัวโตที่เอาแต่หลับตาปี๋

“วีแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ วีจะไปทำงานกับคุณณดา ไม่ต้องตามนะคะ มีธุระอะไรก็ไปทำ”

ได้ยินคำสั่ง ขณะปลายนิ้วเรียวแตะเล็บแต้มสีแดงสลับดำสมเป็นเจ้าแม่แฟชั่นลงบนหน้าอกเสื้อ เขาจึงค่อย ๆ เปิดปรือตามองเธอด้วยหัวใจสั่นไหว

แม่ฟาดได้! แม่ก็ฟาดพวกเขามาแต่ไหนแต่ไรมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ขณะที่คนช่างง้อยังเป็นผู้ไม่เคยยอมแพ้กับโทสะของเธอ

“ทำไมไม่ให้พี่ไปส่งครับ? วีครับ...”

“ไม่ค่ะ ไม่จำเป็น วีมีคนขับรถ พวกพี่ไม่จำเป็นต้องมาขับรถให้วีแล้ว”

“คุยกับพี่ภีมดี ๆ ได้แล้วนะครับ อย่ามาเล่นสงครามประสาทกันเลยนะ พี่ยอมวีทุกอย่างเลยให้พี่ดูแลเราเหมือนเดิมนะครับ”

มารยาล้านเล่มเกวียนของผู้หญิง! ยังไงก็ไม่เท่าภากร หญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก “ทำไมวีต้องทำอย่างนั้นล่ะคะ? วีแค่ไม่ต้องการพวกพี่แค่นั้นเอง”

“ไม่มีทาง... เราสามคนสนิทกันมาตั้งกี่ปี? จู่ ๆ วีมาเป็นแบบนี้...”

“มีสิ” ตอบเท่านั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงจากหน้าต่างขณะเชยหน้าขึ้นสบมองเขาพร้อมคำหนักแน่น

“พี่ภามมีแฟนแล้ว...”

ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง เพราะเรื่องที่คิดว่าวีณาไม่น่าจะรู้ ภากรไม่ใช่คนขายน้องชาย ริมฝีปากหน้าหยักได้รูปเม้มปิดสนิทแน่นทุกความลับ

“เอาเป็นว่าวีรู้ วีคิดว่าสมควรแก่เวลาที่พวกพี่ควรได้รับอิสรภาพ พี่ภีมรีบไปเถอะ ไปช่วยงานคุณพ่อนะคะ งานที่บริษัทออกจะเยอะแยะ” น้ำเสียงสั่นเครือบอก กระเป๋าหนังแบรนด์สีดำกำมะหยี่ราคาเหยียดล้านถูกหยิบลวก ๆ พลันตวัดขึ้นสะพายพาดบ่า ก่อนที่เธอจะก้าวไว ๆ ออกจากห้องไป

“คุณดาคะ... เตรียมรถค่ะ”                                                                 

“เรียบร้อยค่ะคุณวี”

เลขาฯ สาวทำหน้าที่ตัวเองได้ดีเช่นเดียวกันสารถีประจำคฤหาสน์ที่ต้องมารับงานเพิ่มในหลายวันมานี้ เมื่อคุณหนูของบ้านไม่ต้องการบัตเลอร์อีกต่อไป!

รอยยิ้มหยันตรงมุมปากเผยขึ้นบนวงหน้าหวาน มือคว้ารองเท้าส้นสูงแหลมซึ่งวางไว้ในชั้นวางรองเท้าของห้องเก็บเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าสุดส่วนตัว

วีณาไม่แม้จะเหลียวหลังมอง ก้าวขาขึ้นรถไปนั่งในเบาะหลังเคียงข้างเลขานุการคนโปรด ค่อยก้มลงสวมรองเท้าหนังคู่สวยสีขาวด้วยตัวเอง

------------

เมอร์เซเดสเบนซ์สีบรอนซ์เงิน รถประจำตำแหน่งแล่นฉิวไปพร้อมด้วยความคิดหลายอย่าง ไม่ใช่แค่เรื่องแฟนที่วีณาพูดขึ้นมาให้ต้องเก็บมาคิด ยังมีคำทวงถามเรื่องคนสนิทอย่างพวกเขา

สนิท... ขนาดว่าไม่มีสิทธิ์มีชีวิตของตนเอง ไม่ควรมีความคิดปลีกตัวไปจากเธอ หากว่ามันยังไม่ถึงเวลาอันสมควรแก่การก้าวขา กางปีกผงาดบินออกไปจากบ้านหลังนี้

ภากรไม่เคยเห็นมันเป็นปัญหา ในเมื่อเขาไม่เคยสนใจใครนอกจากน้องชายและสองพ่อลูกคู่นี้

คุณอาอนันต์เปรียบเสมือนแสงสว่างสุดท้ายในชีวิตของเขามาเสมอ ตั้งแต่มารดาซึ่งเป็นหัวหน้าแม่บ้านมาลาจากโลกไปด้วยโรคมะเร็งระยะที่สาม ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่คอยปกป้องดูแลเขา ให้ความเมตตาเป็นลูกหลาน เป็นเพื่อนเล่นของเด็กสาวตัวน้อยเวลาคุณพ่อไปทำงาน พบปะสังสรรค์เพื่อนฝูงประสาหนุ่มโสดที่ยังละจากผู้หญิงและสังคมคนมีฐานะร่ำรวยไม่ได้เสียทีเดียว

นับเป็นบุญคุ้มกะลาหัวฝาแฝดหนุ่มหน้าตาดี อาภัพอับโชคกำพร้าทั้งพ่อและแม่ ดันกลายมาเป็นหนูตกถังข้าวสาร

เขาจึงชอบทำตัวติดเธอเช่นเงา เฝ้ามองเด็กสาวค่อย ๆ เติบใหญ่ด้วยแววตาหลงใหลและความจงรักภักดี

ทั้งสี่ห้องหัวใจของเขามีแต่วีณา...

นัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนเปรียบเสมือนแสงอรุณยามเช้า ทอแสงประกายหล่อเลี้ยงชีวิตอันต่ำเตี้ยเรี่ยดินให้เติบโตมาด้วยความตั้งใจ ทะเยอทะยาน จากเด็กชายกำพร้าแม่สู่ชายผู้เพียบพร้อม ดีกรีปริญญาโทจากอังกฤษ Bournemouth University

แล้วใครจะกล้าว่าอะไร? เมื่อเขากลับมาเมืองไทยพร้อมกระดาษหนึ่งใบที่ทำให้เธอภาคภูมิใจ จบการศึกษาจากประเทศอังกฤษได้ด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง

พูดไปเหมือนโกหกเปล่า ๆ หน้าตาและดีกรีระดับตัวเขากลับหลงสาวคนหนึ่งได้ถึงขั้นตั้งปณิธานชีวิตไว้ว่าจะไม่แตะต้องนวลเนื้อนางไหนต่อให้สวยปานนางฟ้า ถึงวัยสามสิบย่างเข้าสามสิบเอ็ดปีนี้ก็ยังไม่เคยเปลี่ยนความคิด