4

เสียงประตูปิดลงในสีหน้าตะลึงงันของเจ้าของห้อง ภายใต้จิตใจรุ่มร้อนดั่งไฟ! ไม่ถึงสิบนาทีงานที่ว่าก็เด้งเตือนเสียงผ่านทางอีเมลจากโทรศัพท์ของเธอ

วีณาไม่เคยถูกบังคับอะไรสักอย่างมาแต่เล็กจนโตคงไม่พอใจ ขณะที่เธอยังควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

เพราะไอ้พี่ภามแท้ ๆ งานอะไรของพ่อเนี่ย!

เธอหงุดหงิดหัวเสียแต่เช้า กระแทกก้นนั่งลงบนที่นอนพร้อมเดรสตัวสวย ยกสายหาเลขาฯ เพื่อสั่งงานด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด ตั้งแต่งานเล็ก ๆ เช่นการเลือกเสื้อผ้ากระเป๋าในตอนเช้า พี่ชายคนสนิทจะคอยประสานงานกับแม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้ ต่อไปนี้ให้เป็นหน้าที่ของเลขานุการคนโปรด

ณดามาถึงสักพักแล้ว รีบแจ้นมาอย่างรู้ใจ ได้ยินด้วยว่าเจ้าของบ้านสั่งงานไว้ให้จากปากของเขาเอง อนันต์ค่อยขึ้นรถไปกับสารถีประจำบ้าน

“มาพอดีนะคะคุณณดา เดรสสีขาวดำตัวนี้ดูดีใช้ได้ เข้ากันกับหลุยส์กำมะหยี่สีดำ คุณเป็นเลือกใช่ไหม? รสนิยมดีนะคะ”

“ขอบคุณค่ะบอส” เลขาฯ คนโปรดรับคำชมที่รู้ว่าเจ้าตัวแกล้งชมไปงั้น ก่อนจะกลอกตาไปมา “เอ่อ... จะไม่ให้คุณภีมคุณภามมาช่วยอะไรเลยหรือคะ ดาจะโดนคุณท่านเขม่นไหมเนี่ย?”

“คุณรับค่าจ้างจากใครคะ? คุณณดา”

ในน้ำเสียงราบเรียบเย็นชา ดวงตาคู่สวยใต้อายไลเนอร์คมกริบยังมองตรงไปที่กระจกบานสูงใหญ่ ปรากฏเรือนร่างงามไร้ที่ติประสาลูกคุณหนูแต่หัวจรดเท้า เธอเลือกเสื้อผ้ามาทาบลองหลายชุดแล้ววางทิ้งเป็นกองพะเนินบนที่นอน

ณดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาด ๆ หล่อนเพิ่งโดนสายตาพิฆาตจากเจ้าของบ้านทั้งสองคน ทว่าหากให้เลือก...

“บอสค่ะ...”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องแคร์ คุณมีปัญหาอะไรฉันจัดการเอง โดยเฉพาะเรื่องคุณพ่อ... อืม... คุณทนายรูปหล่อจากบริษัทจัดหาคู่ยกไปก่อนแล้วกันนะคะ โปรไฟล์นักธุรกิจหนุ่มคนนั้นก็ดูดี แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ต้องใช้”

“ค่ะ คุณวี” 

วีณาเชื่อว่าเรื่องนี้จะไม่เป็นปัญหาในอนาคต เธอไม่จำเป็นต้องมีคนมาคอยควบคุมพฤติกรรมอีกต่อไป โดยเฉพาะภาคินที่เป็นฝ่ายตีตัวออกห่างเธอก่อนยังวิ่งโร่ไปฟ้องคุณพ่อ ไม่ต้องมาเจอหน้ากันไปตลอดชีวิตเลยยิ่งดี!

“ฉันแต่งตัวไม่นานค่ะ เดี๋ยวไปกันเลย”

“ไปไหนคะ?” ในสีหน้าสงสัย ณดาแทบไม่เคยถามมาก่อนว่าเจ้านายจะไปไหน แม้ทำงานมาไม่กี่เดือน แต่พักหลังมานี้โปรแกรมเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่ตลอด

“Love motel เป็นอะไรที่ฉันอยากทำอยู่พอดี เข้าบริษัทก่อนค่อยไปดูหน้างาน ค่อย ๆ ทำไปสบาย ๆ แล้วกันนะคะ รับรองว่าฉันมีเรื่องให้คุณดาทำ”

“ให้เลื่อนนัดบอดไปไว้ในตารางวันอื่นไหมคะ… หรือว่าเป็นช่วงหัวค่ำ?”

“เลื่อนไปค่ะ... ฉันยังไม่รู้ว่าวันไหน วันนี้จะไปกรมบังคับคดี ไปดูที่ดินราคาแรง ๆ จัดการงานของคุณพ่อก่อน อ้อ... ลิปส์แดงแรงฤทธิ์ข่มขวัญศัตรู บอสไม่ถือ เกรงว่าของคุณณดาว่าโทนสีมันจะไม่เหมือน” มือเรียวหยิบลิปสติกสีสันจัดจ้านบนโต๊ะตรงหน้า ส่งให้เลขาฯ รับไปพลิกดูหมุนรอบไปจนถึงก้นตลับสีทอง

“แดงเลือดนกเบอร์ 07 ณดามีค่ะคุณวี”

“รู้ใจที่สุดคนเนี้ย ต่อไปนี้วีคงไม่ต้องมีผู้คุมขัง อุ้บส์! ผู้ดูแลแล้วล่ะ” หญิงสาวยกมือป้องปากแสร้งทำล้อเลียนตัวเอง เลขานุการสาวจึงหัวเราะเบา ๆ

“โธ่... คุณวี... เดี๋ยวเขามาได้ยินเข้า ดาโดนหมายหัวอีก เนี่ยไม่ให้เขามาช่วย อุ๊ย!” ณดายกมือป้องปากตกใจ กลอกตามองไปทางประตู ต่างจากเจ้านายสาวไม่ได้สนใจหยิบเครื่องสำอางมาโปะหน้า กระทั่งเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงเคาะดังพร้อมน้ำเสียงเรียบเย็น

“ผมเข้าไปนะครับ คุณวีณา”

“…”

ไม่มีคำตอบจากริมฝีปากคู่สวยที่ผ่อนลมหายใจออกมา

ไม่กี่วันมานี้ภาคินทำตัวห่างเหินเธอเหมือนเป็นคนละคนด้วยเหตุผลบางอย่าง ส่วนแฝดคนพี่คงไม่ได้ทำอะไรให้เธอไม่พอใจแต่เป็นเพราะคำเรียก ‘คุณ’ นั่นแหละ...

“คุณวี... ครับ ขอเข้าไปได้ไหมครับ?”

ในความเงียบของคนในห้อง ชายหนุ่มตั้งใจมาง้ออย่างไม่สนศักดิ์ศรี พวกเขาทั้งสองคนโดนคุณหนูของบ้านขับไสไล่ส่ง แต่ก็ยังรออยู่เสมอ

“คุณวีณาโกรธอะไรผมกับภามอีกล่ะครับ?”

“พี่ภีม...” เงียบไปครู่ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้ามองประตูเหมือนสามารถมองผ่านมันไปถึงคนข้างนอกได้ ความโมโหระลอกหนึ่งผุดวาบขึ้นมา

“มีอะไรคะ มาทำไม?”

“ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณวีครับ เข้าไปคุยได้มั้ย?”

“แล้วตอนนี้ใช่เวลางานไหมคะ?”

“ไม่ใช่ก็ได้ครับ... น้องวี...” ในน้ำเสียงอ่อนลงตอบ ร่างสูงสง่าในเชิ้ตสีขาวคอจีนสุภาพเรียบร้อยยืนคอตกตรงนั้น ด้วยความหวังว่าเธอจะใจอ่อน

“เข้ามาค่ะ”

ทันทีที่ได้รับคำอนุญาต ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายลูกน้อง ฝ่ามือหนาผลักประตูพรวดพราดเข้าห้อง ชายหนุ่มแน่ใจว่าเขาจะต้องง้อเธอสำเร็จทุกครั้ง

ภากรต่างจากภาคินเพราะเขาใจเย็นกว่า ไม่เงียบขรึมเคร่งครัดในระเบียบแต่ยืดหยุ่นได้ แม้อายุเท่ากันกับภาคิน ด้วยวัยสามสิบปีคลานตามกันมา เวลาต่างกันแค่ห้านาที

ใบหน้าหล่อเหลาหลุบมองนวลเนื้อละเอียดเนียน ขาวผ่องเหนือทรงเสื้อคอกว้างลึกสายเดี่ยว คลุมไว้ด้วยเสื้อคลุมยาวถึงข้อเท้า ก่อนหยุดสายตาไว้ตรงเนินอก พลันสะบัดหน้าไปอีกทางอย่างไม่ให้เสียมารยาท โดยไม่ทันสังเกตเลขานุการสาวลอบยิ้มกริ่ม เดินย่องออกไปเงียบ ๆ    

“เห็นไหมว่าเลขาฯ คนดีของวีรู้ใจขนาดไหน? กะพริบตาทีเดียวยังรู้งานกว่าบัตเลอร์ เอกสารเนี้ยบ นัดหมายไม่เคยมีตกหล่น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าเข้าเซ็ต พี่สองคนกลับไปช่วยงานคุณพ่อเถอะค่ะ”

ชายหนุ่มมีสีหน้าเศร้าหมองลง เบะปากอ้อนขอ “วีมางอนอะไรพี่ครับ? ไหนว่าพวกพี่เป็นพี่ชาย... เราต้องคุยกันได้ทุกเรื่องสิ มีเรื่องอะไรไม่พอใจพี่หรือภาม?”

“ไม่ได้โกรธอะไรค่ะ วีคิดว่าพวกพี่ควรกลับไปทำงานให้พ่อ วีโตแล้วไม่ชอบให้ใครมาคอยตาม ตอนนี้วีมีเลขาฯ ส่วนตัวแล้วบัตเลอร์ไม่จำเป็น”

“แล้วทำไมก่อนหน้านี้วีมีเลขาฯ พี่ยังมาช่วยงานเราได้ล่ะครับ...?”

“สองสามเดือนที่แล้วมันระยะทดลองงาน ตอนนี้ผ่าน... คุณณดาทำงานดี อายุเท่ากันกับวีแต่เป็นงานทุกอย่าง รู้อกรู้ใจแถมเป็นผู้หญิงด้วยกัน”