Mag-log inShare
บทที่1 -หน้ากากท่านประธานกับความลับขนฟู
Petsa ng paglalathala:
2026-06-28 21:56:04เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนทยอยเดินออกจากห้องเรียนกันวุ่นวาย
กริ๊งๆ-
"อ้าวมาแล้วเหรอน้องพะพาย รีบเอากระเป๋าไปเก็บหลังร้านเร็ว วันนี้ลูกค้าเยอะเชียว"
เสียงพี่ปุ้มเจ้าของคาเฟ่แมวเอ่ยทักทายพะพายดังขึ้นทันทีที่พะพายเปิดประตูเข้าไปในคาเฟ่แมว
พะพาย เด็กสาวม.4 ผูกผมม้า หน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวขาวอมชมพูแบบธรรมชาติ รีบเปลี่ยนชุดนักเรียนเป็นผ้ากันเปื้อนสีครีม ก่อนเดินเข้าไปดูแลเหล่าแมวเหมียวในร้าน
เธอชอบงานนี้มาก ถึงจะเหนื่อย แต่ค่าตอบแทนก็ช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านได้มาก เนื่องด้วยฐานะทางบ้านเธอไม่ดีนัก ทุกวันนี้เธออาศัยอยู่กับแม่ที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทำขนมขายตลาดนัด ส่วนพ่อน่ะเหรอ ทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้
จนกระทั่งประตูร้านเปิดขึ้น
กริ๊ง—
"ยินดีต้อนรับค่ะ..." พะพาย ในชุดผ้ากันเปื้อนลายอุ้งเท้าแมวเอ่ยทักทาย
เสียงของเธอพลันขาดหายไปเมื่อหน้ากากอนามัยถูกถอดเก็บลงในกระเป๋าเสื้อ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา... เขาคือรุ่นพี่สุดฮอตประจำโรงเรียนคนนั้นนั่นเอง
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งน่าจะเกิน 180 ซม.ในชุดนักเรียนม.6 ใบหน้าหล่อเหลาจนลูกค้าในร้านหันมองพร้อมกัน
“พี่พายุ…?”
พะพายจำเขาได้ทันที
พายุ ประธานนักเรียนสุดเพอร์เฟกต์ของโรงเรียน ผู้เพียบพร้อม หล่อ นิ่ง และขึ้นชื่อว่าสุดแสนจะเจ้าระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว จนทุกคนเกรงขาม ทั้งเรียนดี กีฬาเด่น และเย็นชาสุดๆ แต่ก็ฮอตสุดๆในหมู่สาวๆเช่นกัน
พายุไม่สนใจเสียงทัก เขาพุ่งตัวลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้น ไถลตัวไปหาแมวส้มอ้วนตัวหนึ่งทันที
"งื้อออ เจ้าส้มของพี่พายุ คิดถึงจังเลย ขอฟัดพุงหน่อยนะ" ใบหน้าหล่อเหลาถูไถไปกับพุงแมวอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงทุ้มที่เคยใช้ออกคำสั่งเปลี่ยนเป็นเสียงสองเสียงสามในพริบตา
พะพายยืนอึ้ง เธอแค่ขอลาหยุดงานไป2อาทิตย์ พี่พายุประธานนักเรียนสุดฮอตมาโผล่อยู่ที่คาเฟ่แมวแห่งนี้ได้อย่างไร
พายุเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอพอดี
เงียบ
เงียบมาก
“…”
“…”
“เอ่อ…หนูไม่เห็นอะไรเลยค่ะ”
เธอกำลังจะเดินหนี แต่พายุกลับคว้าข้อมือไว้
“เดี๋ยวก่อน”
น้ำเสียงนิ่งๆ ของเขาทำเอาเธอใจเต้น
“เธอเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับฉันใช่ไหม” พายุสังเกตจากชุดนักเรียนที่เธอสวมอยู่ภายใต้ชุดผ้ากันเปื้อนลายแมวเหมียวสีครีม
“เรียนอยู่ชั้นอะไร ห้องไหน ชื่ออะไร?”
พายุถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หนูชื่อ พะพาย เรียนอยู่ ม.4 ห้อง4 ค่ะ” พะพายตอบด้วยเสียงอันสั่นเทา
“เรื่องนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด”
“คะ? เรื่องอะไรคะ?”
“ถ้ามีคนรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ ภาพลักษณ์คงพังหมดแน่”
“เป็นแบบนี้…หมายถึงเป็นทาสแมวน่ะเหรอคะ?”
พายุเม้มปากทันที
“…ใช่”
พะพายหลุดขำออกมาเบาๆ
คนอะไร หล่อขนาดนี้ แต่ดันแพ้น้องแมว
พายุจ้องเธอนิ่ง ก่อนถอนหายใจ
พายุเดินต้อนพะพายจนหลังเธอชนกำแพง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ จากตัวเขา
ใกล้จนเธอเผลอกลั้นหายใจ สายตาคมดุจ้องลึกเข้ามา
"ลบรูปซะ แล้วเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ถ้ารูปหลุดออกไป... เธอเดือดร้อนแน่"
เขาเห็นเหรอเนี่ย ว่าเราแอบถ่ายรูปไว้!
ก็แค่จะถ่ายไว้ดูเล่นเฉยๆ ไม่ได้คิดจะเอาไปเผยแพร่ที่ไหนสักหน่อย
ตายแน่… ยายพะพายเอ๊ย แกตายแน่!
Pinakabagong kabanata
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่25 -ตอนพิเศษ (2) เฟรชชี่ปี1 - NC
“อ๊ะ อ๊ะ พี่พายุ...หนู...เสียว...ไม่ไหวแล้ว” พะพายร่อนสะโพกรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างลืมอาย สองมือขยำเส้นผมหนาของเขาแน่น ยอดอกสั่นคลอนไปตามแรงส่งจนพายุอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปดูดเม้มสลับซ้ายขวาอย่างมัวเมา สะโพกหนากระแทกเน้นย้ำเข้าใส่ร่องรักที่ตอดรัดถี่รัว“ซี้ด...พร้อมกันนะพะพาย” พายุเร่งความเร็วขยับเข้าออกอย่างรุนแรงในจังหวะสุดท้าย ร่างเล็กสั่นคลอนโอนเอนตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ก่อนที่พายุจะกดเน้นสะโพกจมลึก สองร่างกระตุกเกร็งพร้อมกัน พะพายหวีดร้องเสียงหลงเมื่อแตะขอบสวรรค์ ขณะที่พายุปลดปล่อยความต้องการจนเต็มถุงยางอนามัย ชายหนุ่มผ่อนร่างลงนอนกอดเธอด้วยความอิ่มเอมใจหลังจากบทรักครั้งแรกผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดปนกระสันเสียวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา พายุถอดเครื่องป้องกันชิ้นเก่าทิ้งขยะ ทว่ากระแสไฟตัณหาในกายเขายังคงไม่มอดดับ สายตาคมจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาวที่บัดนี้มีรอยรักสีกุหลาบแต่งแต้มไปทั่วทั้งตัว ความแข็งแกร่งขยายตัวผงาดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็วชายหนุ่มแยกขาเรียวของพะพายออกอีกครั้ง นำพาความต้องการที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อประชิดทางรักชุ่มฉ่ำ ร่างเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาไม่ได้หยิบถุง
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่24 -(ตอนพิเศษ1) เฟรชชี่ปี1 - NC
เสียงลือเสียงเล่าอ้างภายในมหาวิทยาลัยไม่มีใครไม่รู้จัก ‘พี่พายุ’ นิสิตปี 3 ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ควบตำแหน่งประธานสโมสรนิสิตสุดโหด ใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาจากประติมากรรมชั้นยอด ดวงตาคมดุคู่ดั้งเดิมที่ตอนนี้แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดันดึงดูดสายตาของสาวๆ ทั้งในและนอกคณะได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าน้อยคนนักจะทราบว่า หัวใจของเขามีเจ้าของอย่างเหนียวแน่นมานานหลายปีแล้ว“พี่พายุคะ...นี่น้ำส้มค่ะ ดรีมเห็นพี่พายุเดินมาเหนื่อยๆ” ดาวคณะบริหารคนสวยเดินนวยนาดเข้ามาหาพายุที่กำลังยืนกอดอกหน้าตาถมึงทึงคุมน้องปี 1 อยู่ข้างสนาม ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนิสิตหญิงคนอื่นๆพายุตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับแก้วน้ำ “ไม่เป็นไรครับ ผมมีน้ำส่วนตัวแล้ว และขอความกรุณาอย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ มันรบกวนเวลาซ้อมของน้องๆ”น้ำเสียงเย็นชาเชือดเฉือนทำเอาดาวคณะหน้าเสีย รีบหมุนตัวเดินหนีไปทันที เพื่อนสนิทอย่างทศและสายฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับส่ายหน้าขำขัน“ไอ้พายุ มึงนี่มันเสือจำศีลจริงๆ ดาวบริหารมาอ่อยขนาดนี้ยังไม่แล” ทศแซว“กูมีแฟนแล้ว มึงก็รู้” พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่23 -เติบโตไปด้วยกันนะ (The End)
ลมร้อนแรกของเดือนเมษายนพัดผ่านเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของเทศกาลแห่งความสุข วันหยุดยาวช่วงสงกรานต์คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย โดยเฉพาะพะพาย เพราะมันคือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหลังจากผ่านการเรียนอันหนักหน่วงมาตลอดทั้งปี แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าความตื่นเต้นของเทศกาล คือร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตดูหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารที่กำลังนั่งทำหน้าอ้อนวอนน่าสงสารอยู่หน้าแม่ของเธอในบ้านพักหลังเล็ก“คุณแม่ครับ...สงกรานต์ปีนี้ ผมอยากจะขออนุญาตพาพะพายไปเที่ยวทะเลสักสามสี่วันครับ พอดีเพื่อนที่คณะวิศวะมันชวนกลุ่มเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ้านริมทะเลของมันที่ระยองครับ มีเพื่อนไปกันหลายคนเลย ทั้งผู้หญิงผู้ชาย คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลพะพายเท่าชีวิต และจะไม่ทำอะไรให้พะพายเสียหายเด็ดขาดครับ”พายุ อดีตประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมและบัดนี้เป็นพี่ปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอ่ยปากขออนุญาตด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและนอบน้อม แม่ของพะพายมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอเห็นพายุมาตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวยังอยู่ม.4 จนถึงวันนี้พายุก็ยังคงมั่นคงและให้เกียรติพะพายเสมอมา“แม่เช
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่22 -พายุเป็นพี่ปี 1 แล้ว
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวม.4 ในวันนั้น ตอนนี้พะพายเติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่ม.5 ที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้น ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือความรักและความเอาใจใส่ของพี่พายุที่มีให้เธอเสมอมา และในปีนี้...คือปีสำคัญที่พายุต้องก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมัธยมเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวภายในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนคลาคล่ำไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มในวันพิธีปัจฉิมนิเทศของพี่ม.6 พะพายยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนหญิงที่มาคอยส่งรุ่นพี่สุดฮอต พายุในชุดนักเรียนเนี้ยบเรียบกริบวันสุดท้ายเดินถือใบประกาศนียบัตรออกมาด้วยท่าทางสง่างาม บนหน้าอกของเขาไม่มีสติกเกอร์รูปหัวใจแปะอยู่เลยแม้แต่ดวงเดียว เพราะสายตาคมดุดันคู่นั้นคอยกันผู้หญิงทุกคนให้ออกห่าง แต่ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับพะพาย แววตาคู่นั้นก็อ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นละมุนใจทันที พายุเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพะพายท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เขาขยับเข้ามายืนชิดจนพะพายได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อโตที่เขาได้รับมาส่งให้เธอถือไว้ ก่อนจะหยิบสติกเกอร์รูปแมวส้มตัวอ้วนกลมที่เขาเตรียมมาเองจากกระเป
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่21 -เข้าใจผิด
หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนอบอุ่นที่บ้านของพี่พายุมาได้ พะพายก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวลเรื่องฐานะที่เคยมีลดน้อยลงไปมากเมื่อได้รับความรักและความเอ็นดูจากคุณพ่อคุณแม่ของเขา แต่ทว่า... ชีวิตรักของเด็ก ม.4 กับท่านประธานนักเรียนสุดฮอต มันไม่เคยเรียบง่ายขนาดนั้น เพราะหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน เรื่องปวดหัวเรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามาชนเธอเข้าอย่างจัง“ยัยพะพาย! แกต้องฟังฉันนะ!” เสียงแหลมลนลานของ ‘มิ้นท์’ เพื่อนสนิทร่วมห้องดังขึ้นทันทีที่พะพายก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนยามเช้า มิ้นท์รีบคว้าข้อมือเธอแล้วลากไปที่มุมห้อง ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนน่าสงสัย“มีอะไรเหรอ ตื่นตูมแต่เช้าเชียว” พะพายถามยิ้มๆ พร้อมกับวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ“ก็เรื่องพี่พายุของแกน่ะสิ! เมื่อวานเย็นหลังจากเลิกเรียน ฉันไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามา แล้วแกเดาซิว่าฉันเจอใคร... ฉันเจอพี่พายุเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง!”พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “อ๋อ... พี่พายุอาจจะไปเดินกับคุณแม่หรือเปล่า วันก่อนฉันเพิ่งไปเจอคุณแม่พี่เขามา ท่านยังวัยรุ่นและสวยมากเลยนะ”“ไม่ใช่คุณแม่ยัยพะพาย! ฉันตาไม่ฝาดแน่ๆ!” มินท์ขัดขึ
บันทึกรักลับๆฉบับประธานนักเรียนทาสแมว บทที่20 -ครอบครัวพี่พายุ
แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มรำไรผ่านกระจกหน้าต่างของรถยนต์คันหรู พะพายนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเล็กทั้งสองข้างกำสายกระเป๋านักเรียนแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอลอบมองคนข้างกายที่นั่งสบายๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของพี่พายุยังคงเรียบเฉยตามสไตล์ประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่ง แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความอบอุ่นจางๆ ที่มีไว้ให้เธอเพียงคนเดียว “พี่พายุคะ...หนูว่ามันจะดีจริงๆ เหรอคะ” พะพายถามเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าน่ารักฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ก็...พี่พายุบอกเองว่าคุณแม่ของพี่แพ้ขนแมว แล้วนี่พวกเรากำลังจะอุ้ม ‘เจ้าพีนัท’ เข้าไปในบ้านพี่ แถมคุณแม่ของพี่ก็ยังไม่เคยเจอหนูเลยด้วย” เธอพ่นลมหายใจยาว ความกังวลใจเรื่องความแตกต่างของฐานะยังคงเป็นเงาตามตัว บ้านเธอเป็นแค่บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กๆ แม่ทำขนมขายตลาดนัด แต่บ้านของพายุกลับเป็นคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับมหาเศรษฐี พายุชะลอรถติดสัญญาณไฟแดง วันนี้เค้าทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปรับพระพายจากบ้านเพื่อพามาเจอกับคุณพ่อคุณแม่ของเขา พายุเอื้อมมือหนามากุมมือเล็กของพะพายไว้หลวมๆ ความอบอุ่นจ
Maaari mong magustuhan
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.4K viewsท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.8K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา80.9K viewsพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet188.7K viewsรวมเรื่องสั้น NC แซ่บซี๊ด
สตอเบอรี่สีชมพู181 viewsกว่าจะรู้ว่ารัก
ระรินรัก840 viewsความลับของเจ้าชาย {The Prince's Secret }
Kim Nayeol174 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์70 views
