ตอนที่ 4 นักโทษประหาร

เสียงแหลมเล็กเหมือนเสียงเด็กดังขึ้นข้างหู ราวกับมันเป็นเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า...

หรือเป็นเสียงที่แทรกเข้ามาในหัวของฉันกันแน่?

มันไม่ใช่เสียงของผู้ชายหน้าหล่อคนนั้น

ไม่ใช่เสียงของชายร่างใหญ่ หรือแม้แต่หญิงดุดันคนนั้น

แต่มันเป็นเสียงที่... คุ้นเคยอย่างประหลาด

"แน่สิคะ! ขอแค่รอดตายไปก่อน!"

ฉันรีบตอบออกไปทันทีด้วยเสียงที่แหบพร่าและรีบร้อนอยากเอาชีวิตรอด

ไม่ได้คิดไตร่ตรองอะไรเลย เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันบีบคั้นเกินกว่าจะมานั่งพิจารณาหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น

"เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ เสียงใคร?"

ฉันขมวดคิ้วสงสัยหลังจากตกปากรับคำไปแล้ว

พยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจ ความกลัว ความสับสนทำให้ฉันประมวลผลช้าลงหลายส่วน

เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบวังเวงจนน่าขนลุก

"ออกมานะ! อย่างมาล้อเล่นกับคนกำลังจะตาย! มันบาปนะ! ฉันสาปแช่งนะ! สาปแช่งจริงๆ นะ..."

ฉันเริ่มพูดรัวๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดระแวง ไม่ใช่แค่กลัวตาย แต่ยังกลัวโดนผีหลอกอีก! ก็ดูบรรยากาศในคุกแห่งนี้สิ ถ้าไม่มีคนเคยตุยคงบ้าแล้ว

เงียบ... ความเงียบยังคงเป็นคำตอบ

"ถ้าไม่ออกมานะ ขอให้ท้องเสีย! ไม่มีคนรัก! สูญเสียอำนาจ! วาสนาหดหาย! ไปไหนก็เจอแต่คนเกลียด! ไม่มีใครคบ! อกหักซ้ำซาก!..."

ฉันสาปแช่งไปเรื่อยๆ ด้วยถ้อยคำที่คิดออกในเวลานั้น เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความโมโหที่ถูกเล่นตลกในสถานการณ์เช่นนี้

"พอแล้ว!!"

เสียงไม่สบอารมณ์ขัดขึ้นมาทันที ราวกับโดนสะกิดปมประสาทที่สำคัญที่สุด

และในทันทีนั้น สิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉัน

ลักษณะกลมๆ ขนาดเท่าลูกฟุตบอลในยุคปัจจุบัน ขนฟูดูอ่อนนุ่มน่าสัมผัส สีชมพูอมม่วงเรืองรอง ดูน่ารักน่ากอดเสียจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเป็นประกาย หูแหลมเล็กกระดุกกระดิกได้ มีหางดุ๊กดิ๊กไปมาน่าเอ็นดู

มันลอยเด่นอยู่ตรงหน้าห่างไปประมาณสองวา ไม่ได้ยืนอยู่บนพื้น ไม่ได้เหยียบอะไร แต่มันลอยอยู่กลางอากาศ!

"ว้าววว! น่ารัก! นี่มันตัวอะไรเนี่ย! เหมือนตุ๊กตาเลย! มีชีวิตรึเปล่า? ขยับได้ด้วย!"

ฉันมองด้วยตาเป็นประกาย ความกลัวตายเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง ความน่ารักของมันสะกดทุกความรู้สึกด้านลบให้หายไปหมดสิ้น

"เป็นตุ๊กตาพูดได้เหรอ? หรือว่าฉันหลอนไปแล้วจริงๆ"

"เจ้ากำลังลบหลู่ข้า!"

เจ้าก้อนกลมพูดเสียงแหลมคล้ายเด็กน้อยอย่างไม่พอใจ ใบหน้ากลมๆ นั่นดูบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อย

"หือ? เสียงที่ได้ยินเมื่อกี้ เป็นเสียงของเจ้าหรือ? เป็นไปได้ไง! นี่เป็นภาวะหลอนของคนใกล้ตายรึเปล่าเนี่ย! หรือว่าฉันถูกทรมานจนสมองเพี้ยนไปแล้ว!"

ฉันพึมพำกับตัวเอง พยายามจะหยิกแขนตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่ก็ทำไม่ได้เพราะถูกมัดอยู่

"ใช่! ข้าชื่อ มู๋มู่! เป็นสัตว์เทพ! ข้ากำลังจะช่วยเจ้า... แต่เปลี่ยนใจแล้ว! ในเมื่อเจ้าไม่อยากให้ช่วยข้าก็จะไปล่ะ!"

มู๋มู่ทำท่าจะลอยห่างออกไปช้าๆ พลางหางของมันก็โบกสะบัดไปมาอย่างน่ารักน่าชัง

"เดี๋ยวสิ! เดี๋ยวววววว! ข้าขอโทษ! เออ... เจ้าเป็นตัวอะไรเหรอ? ทำไมถึงพูดได้ล่ะ! แล้วทำไมถึงอยู่ตรงนี้!”

“อย่าเพิ่งไปนะ! กลับมาก่อนนนน!"

ฉันรีบร้องห้ามรัวๆ ด้วยความตกใจ กลัวว่ามันจะหายไปจริงๆ ความน่ารักของมันดึงดูดฉันไว้มากพอๆ กับความหวังที่จะรอดชีวิต

"ข้าชื่อ มู๋มู่ เป็นสัตว์เทพ อาศัยอยู่กึ่งกลางระหว่างโลกมนุษย์และโลกเทพ ข้ามีภาระกิจให้เจ้าทำ จึงได้นำเจ้ามาที่นี่!"

มู๋มู่แนะนำตัวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าใบหน้ากลมๆ ของมันจะยังคงดูน่ารักอยู่ก็ตาม

"ไม่! ไม่ทำ! ข้าอยากกลับบ้าน! ข้าจะไม่ทำภารกิจอะไรนั้นเด็ดขาด! จะกลับไปสร้างสะพานของฉัน! สะพานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน!"