ตอนที่ 5 นักโทษประหาร

ฉันปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือกลับไปในโลกที่ฉันรู้จัก กลับไปสร้างสะพานของฉันให้เสร็จ

"เจ้าคิดให้ดี... ร่างเดิมของเจ้าไม่มีแล้ว! ถึงกลับไปก็ไม่สามารถอยู่ได้! วาระการมีชีวิตอยู่ในโลกก่อนของเจ้าสิ้นสุดแล้ว! แต่ถ้าเจ้าทำภาระกิจที่ข้ามอบให้สำเร็จ... ข้าจะส่งเจ้ากลับไป! โอเคมั้ย?"

มู๋มู่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งตาวิ๊บวั๊บ ราวกับกำลังยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"ถ้าไม่ทำ... เจ้าก็อยู่โลกนี้ไปเลยละกัน! หรือไม่ก็กลับไปล่องลอยเหมือนผีไร้ญาติในโลกของเจ้า!"

ฉันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ... ร่างเดิมของฉันในโลกเก่าไม่มีแล้วเหรอ?

นี่ฉันไม่ได้มาแต่วิญญาณแต่วาร์ปมาทั้งตัวจริงๆ เหรอ?

หรือนี่คือการทะลุมิติมาอยู่ในโลกอื่นอย่างที่เคยอ่านในนิยายจริงๆ สินะ!

ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่เป็นไข้จนเพ้อ ไม่ใช่ประสาทหลอนแล้ว... !

ถ้าทำภารกิจสำเร็จจะได้กลับไปงั้นเหรอ? แต่ถ้าได้กลับไปในโลกนั้นจริงๆ ได้ก็ดีสิ!

"อย่าคิดนาน! ข้าหยุดเวลาได้ระยะสั้นๆ เท่านั้น! ท่านอ๋องคนนั้นกำลังโกรธจัด ถ้าเวลาเดินต่อเมื่อไหร่... เจ้าตายแน่!" มู๋มู่เร่งเร้า ทำสีหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม

"ได้! ได้ก็ได้! แต่ก่อนอื่นปล่อยฉันก่อนได้มั้ย! เจ็บจนจะตายแล้วนะ! นี่มันทรมานชัดๆ! ฉันยอมรับภารกิจก็ได้!"

รีบตอบตกลงโดยไม่คิดอะไรมากไปกว่าการเอาชีวิตรอดในตอนนี้ ความเจ็บปวดจากการถูกทรมานมันทำให้ฉันยอมทำทุกอย่าง!

"ข้าปล่อยเจ้าไม่ได้หรอก! มันไม่ใช่หน้าที่ข้า! แต่ข้าจะช่วยรักษาแผลให้! เจ้าจะไม่เจ็บอีก... แค่ช่วงนี้อะนะ!"

มู๋มู่กระพริบตาปริบๆ ดูไร้เดียงสา แต่คำพูดของมันกลับทำให้ฉันอยากจะกรีดร้อง

“อ้าว! ไหนว่าจะช่วย!”

‘แบบนี้จะรอดตายมั้ยยยยยย ไอ้สัตว์เทพบ้าาาาาาา! ปล่อยก็ปล่อยไม่ได้ แถมยังรักษาแค่ช่วงนี้อีก! นี่มันช่วยตรงไหน!’

ฉันได้แต่กรีดร้องในใจอย่างหมดหวัง จะมีใครได้ยินเสียงในใจฉันบ้างไหมเนี่ย!

"ข้ารู้นะว่าเจ้าด่าข้าอยู่! เอาละ... ภารกิจแรก คือ เจ้าต้องรอด!"

มู๋มู่พูดเสียงเฉียบขาด ราวกับอ่านใจฉันได้จริงๆ

"แล้วถ้าภารกิจล้มเหลวละ?! ฉันก็อยากรอดหรอกนะแต่ดูสภาพแล้วมันยากเหลือหลาย! ติดอยู่กับเสานี่จะรอดได้ไงเล่า!"

ฉันพูดอย่างหมดหวังจริงๆ จังๆ ใครจะไปรอดในสภาพนี้กัน!

"เจ้าจะกลายเป็นดวงวิญญาณที่ถูกส่งไปโลกเดิม... จะล่องลอยเป็นผีไร้ญาติจนกว่าจะหมดวาระกรรมของเจ้า จึงจะได้ไปเกิดใหม่... ซึ่งต้องใช้เวลาชั่วกัปชั่วกัลป์เลยละ! ไม่รู้กี่พันปีแสง"

มู๋มู่พูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ

"แต่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย! แม้แต่คนพวกนี้ฉันก็ไม่รู้จัก! จะเอาอะไรมารอดชีวิตได้ละ! ไม่แฟร์เลยนะมู๋มู่! นี่มันไม่แฟร์!"

ฉันโอดครวญด้วยความคับแค้นใจ นี่จับมามัดแล้วให้รอดเองงั้นเหรอ!

"ข้าจะให้ข้อมูลเบื้องต้นแด่เจ้า เพื่อประโยชน์ในการมีชีวิตรอด... อ้อ! อีกอย่าง คำพูดของเจ้าควรจะเป็นของคนยุคนี้นะ! เลิกใช้คำประหลาดๆ ได้แล้ว! มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้ข้าช่วยเจ้าให้รอดตายไปได้ เจ้าก็อาจจะถูกจับได้ว่าไม่ใช่คนในโลกนี้ก็ได้" มู๋มู่พูดทิ้งท้าย

พูดจบเจ้าก้อนกลมมู๋มู่ก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เลย เวลาที่เคยหยุดนิ่งก็กลับมาเดินอีกครั้งอย่างฉับพลันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างกายที่เจ็บปวดเจียนตายเมื่อครู่ หายไปเป็นปลิดทิ้ง เหลือไว้แต่ความชากล้ามเนื้อเล็กน้อย มีแต่รอยเลือดจากการทรมานเต็มตัวที่ยังคงบ่งบอกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นว่าเป็นเรื่องจริง

กลับมาในเวลาปัจจุบัน

"ช่างกล้านัก! ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าด่าข้าถึงเพียงนี้!"

มู่เฉิน พูดเสียงเย็นยะเยือก ดวงตาคมกริบมองมาที่ฉันราวกับจะแช่แข็งให้ตาย สายตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่รุนแรงจนน่ากลัว

"เฉินเฟิง! เอาตัวมันไปประหารห้าม้าแยกร่าง!"