ตอนที่ 6 เชลยคนสำคัญ

"ขอรับท่านอ๋อง!"

เฉินเฟิง องครักษ์คนสนิทรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วเดินตรงมาที่แก้มัดลากไปลานประหาร

ความสิ้นหวังหดหู่เกาะกุมหัวใจดวงน้อย ฉันหมดหวังกับการมีชีวิตรอด เรี่ยวแรงที่เคยมีน้อยนิดก็หมดลงไปอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ ปล่อยให้เขาลากไปอย่างกับคนตาย

"จบสิ้นแล้ว... นี่แหละ จุดจบของวิศวกรสาวข้ามภพผู้โชคร้าย... ฮือๆ ไม่น่าเลย! ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเลย!"

ฉันได้แต่ร่ำไห้กับโชคชะตา ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง

ก่อนที่ทุกอย่างจะจบสิ้นลง...

"เรียนท่านอ๋อง! มีเรื่องด่วนแจ้งเข้ามาขอรับ!"

เสียงทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและหายใจหอบแรง คำนับรายงานอยู่ตรงหน้าท่านอ๋อง ด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"มีเรื่องอันใด! ดูสิว่าจะสำคัญกว่าการจัดการไอ้เด็กปากกล้าผู้นี้หรือไม่!"

มู่เฉินพูดด้วยเสียงทรงอำนาจเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เขาหันไปมองทหารคนนั้นด้วยสายตาที่พร้อมจะตัดหัวได้ทุกเมื่อ

"เกิดน้ำท่วม มีโรคระบาดร้ายแรงในหมู่บ้านแถบชายแดนเหนือของหนานเจียงขอรับ! ทหารลาดตระเวนของเราติดโรคไปสามคนแล้วขอรับ! อีกสิบคนยังปลอดภัย... แต่ไม่รู้ว่าจะมีอาการเมื่อใดขอรับ!"

ทหารรายงานอย่างรวดเร็วและชัดเจน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกังวล

‘น้ำท่วม? โรคระบาด? นี่มัน... นี่มันโอกาสของฉันไม่ใช่เหรอ?!’

ฉันเห็นทางรอดแล้ว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังกลับส่องประกายวูบหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

"พวกเจ้าทำอย่างไรกับทหารลาดตระเวนเหล่านั้น!"

มู่เฉินถามเสียงเครียดทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดมีทั้งความโกรธและความกังวล เรื่องโรคระบาดเป็นเรื่องใหญ่กว่าการประหารนักโทษคนหนึ่งหลายเท่า!

นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะรอด!

ฉันต้องหาทางใช้ความรู้ที่ฉันมีให้เป็นประโยชน์!

ภารกิจแรก... ต้องรอด!

 "...พวกเจ้าทำอย่างไรกับทหารลาดตระเวนเหล่านั้น?"

มู่เฉินถามเสียงเข้ม ดวงตาดุดันจับจ้องทหารที่มารายงาน

"เรียนท่านอ๋อง! พวกเขาถูกกักตัวแยกไว้ในเพิงพักชั่วคราวหลังค่ายขอรับ! แต่อาการยังทรงตัว... พวกหมอทหารบอกว่า...ไม่เคยเห็นโรคระบาดเช่นนี้มาก่อนขอรับ!"

ทหารรายงานเสียงสั่นด้วยความกลัว

"ไม่เคยเห็น...?"

มู่เฉินขมวดคิ้วเป็นปมหงุดหงิดขึ้นอีกหลายส่วน สถานการณ์โรคระบาดมักเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและอันตรายเสมอ

"ชาวบ้านเป็นอย่างไร? พวกหมอประจำหมู่บ้านเล่า?"

"ชาวบ้านเริ่มล้มป่วยกันมากขึ้นขอรับ! ทางเราได้จัดทีมแพทย์และทหารเข้าไปดูแลเบื้องต้นแล้ว แต่จำนวนผู้ป่วยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่พวกหมอจะรับมือได้! การค้าขายเริ่มหยุดชะงัก อาหารเริ่มขาดแคลน เกินกำลังที่เราจะควบคุมได้แล้วขอรับ!"

"สถานการณ์เลวร้ายถึงเพียงนี้...เหตุใดจึงเพิ่งมารายงานข้า?!"

มู่เฉินตวาดเสียงดังราวราชสีคำราม รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนทหารนายนั้นทรุดตัวลงคุกเข่าตัวสั่นงันงก

"ข้าน้อย...ข้าเกรงว่าจะเป็นข่าวลือ จึงได้ส่งคนไปตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนขอรับ... ท่านอ๋องโปรดอภัย!"

ทหารนายนั้นหน้าซีดเผือด เสียงสั่นราวกับลูกนก

มู่เฉินถอนหายใจอย่างอดกลั้น เขารู้ดีว่าการรายงานข่าวสารที่ยังไม่แน่ชัดอาจสร้างความตื่นตระหนก แต่สถานการณ์เช่นนี้ การล่าช้าเพียงชั่วอึดใจอาจหมายถึงชีวิตของผู้คนนับหมื่น!

"เฮอะ! เรื่องโรคระบาดเช่นนี้ เจ้าควรรายงานมาตั้งแต่แรกแล้ว!"

"จงไปเตรียมม้า! ข้าจะไปดูสถานการณ์ด้วยตาตนเอง!"

มู่เฉินสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันไปทาง เฉินเฟิง

"เฉินเฟิง! เจ้าจัดการเรื่องนักโทษ..."

สายตาของมู่เฉินเหลือบมองร่างบอบบางในคราบชายหนุ่มที่ถูกมัดอยู่กับเสา เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาดูมุ่งมั่นขึ้นของเชลย ความหวาดกลัวลดลงหลายส่วนจากตอนแรก

‘อะไรกัน? ไอ้เด็กนี่มันยังไม่เข็ดอีกรึ? หรือคิดจะลองดีกันแน่?’

"ท่านอ๋อง... การประหารนักโทษจะเลื่อนออกไปหรือไม่ขอรับ?"

เฉินเฟิงลังเล ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นใจ แต่หากปล่อยไว้นานเขาอาจรับผลที่ตามมาไม่ไหว

มู่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สถานการณ์โรคระบาดรุนแรง การเดินทางมิอาจล่าช้าอย่างไรเสียเขาก็ความจำเสื่อมเก็บไว้มีประโยชน์อันใดอาจส่งผลเสียมากกว่าผลดีก็เป็นได้...