ตอนที่ 4 เหตุการณ์สำคัญที่นึกไม่ออก

“ขอให้เจ้ามีความสุขเป็นสตรีที่งดงามเช่นนี้ตลอดไป”

ข้ารับกล่องนั้นมาเปิดออก ปิ่นหยกอันงดงามที่แกะสลักเป็นรูปหงส์คู่ประดับมุกเม็ดงามปรากฏแก่สายตา ข้ายิ้มอ่อนหวานราวกับดอกไม้แย้มบาน 

‘หึ ปิ่นอันนี้เคยทำให้ข้าเขินอายมาก่อน‘

“ขอบพระทัยเพคะองค์ชายสี่ ท่านเมตตาหลิงซีนัก”

น้ำเสียงของข้าใสราวกับกระดิ่งเงิน แม้จะดูนอบน้อม แต่ลึกๆ แล้วแฝงความเยือกเย็นดุจมัจจุราชรอคอยขย้ำเหยื่อ

ข้าเงยหน้าสบตากับองค์ชายกู้เหวินหลงแวบหนึ่งแล้วก้มหน้างุดทำทีเขินอาย ใจกระตุกสั่นไหว มิใช่ด้วยความโหยหาความรักดั่งเก่าก่อน หากแต่ต้องการชำระล้างความแค้นในใจ อยากเอานิ้วจิ้มควักดวงตาคู่นั้นออกมากลิ้งเล่นเสียเหลือเกิน!

แต่เดี๋ยวก่อน... ต้องอดกลั้นไว้ จะทำประเจิดประเจ้อตรงนี้ไม่ได้ เขาเป็นถึงราชวงศ์ ต้องคิดวางแผนให้รอบคอบ ท่านพ่อท่านแม่จะเดือดร้อนแฉกเช่นกาลก่อนหาได้ไม่!

ดวงหน้าอ่อนหวานก้มลงทำทีเขินอายในสายตากู้เหวินหลง ทว่าหัวใจข้ากลับเต้นโครมครามด้วยความแค้น อยากจับบุรุษตรงหน้าไปทรมานให้สาสม!

'หึ น่ารังเกียจ!'

หมายจะจับจองข้าด้วยหยกในกล่องนี้หรือ ข้าไม่ใช่จ้าวอู๋หลิงซีคนเดิม มุกเก่าๆ ย่อมใช้กับข้าเป็นรอบที่สองไม่ได้หรอกนะ เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!

กู้เหวินหลงยิ้มมุมปาก เขาคงคิดว่าสตรีในห้องหอผู้อ่อนแอหรือจะต้านทานรูปโฉมสง่างามและความอ่อนโยนที่เขามอบให้ได้ กิจการและอำนาจของตระกูลจ้าวต้องตกอยู่ในมือเขาในไม่ช้า เขาเหลือบมองเสี่ยวเหมยเล็กน้อยก่อนจะกลับมายิ้มละมุนให้ข้า

หางตาข้าเหลือบเห็นเสี่ยวเหมยค่อยๆ ถอยออกไปจากโถงจัดงาน ข้าพยายามเค้นความจำในสมอง รู้สึกว่าวันนี้ต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น หลังจากงานปักปิ่น ท่านพ่อเคร่งเครียดกับอะไรบางอย่าง ตระกูลจ้าวเหมือนจะถูกกล่าวถึงในทางเสื่อมเสียเป็นวงกว้าง

แต่... มันคือเรื่องอะไรกันนะ นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกจนรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด!

“หลิงซี ไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

ท่านแม่มองหน้าข้าด้วยความเป็นห่วง นางคงคิดว่าบุตรสาวเพิ่งฟื้นตัวได้ไม่นาน คงจะเหนื่อยจนอาการบาดเจ็บกำเริบอีกกระมัง

“ลูกไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

ข้าเอ่ยเสียงเบาด้วยใบหน้าซีดเซียว... ชิ ร่างกายนี้ไม่ได้ดั่งใจข้าเลยจริงๆ!

“เช่นนั้นไปพักก่อนเถิด แม่กับพ่อของเจ้าจะรับหน้าแขกเหรื่อเอง”

ท่านแม่เอ่ยพร้อมเรียกสองสาวใช้ให้มาพาตัวข้าไปพักผ่อน

“เสี่ยวเหมยเล่า”

ข้าเอ่ยถามเสี่ยวฮวาเพื่อหยั่งเชิงว่านางจะรู้หรือไม่

จะตามมาได้อย่างไร ในเมื่อเสี่ยวเหมยแอบเลี่ยงออกไปก่อนหน้านี้ แต่นางออกไปทำอะไรกันแน่?

ใจหนึ่งข้าอยากให้เสี่ยวฮวาตามไปดู แต่อีกใจก็เป็นห่วง เพราะในชาติก่อนเสี่ยวฮวาบังเอิญไปเห็นสิ่งที่เสี่ยวเหมยทำ นางจึงถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม!

แววตาที่เคยสงบของข้าพลันเปลี่ยนเป็นแววตาของปีศาจวูบหนึ่งก่อนจะหายไป

“นางขอไปปลดทุกข์เจ้าค่ะ คุณหนูไปพักที่ห้องปีกซ้ายก่อนนะเจ้าคะ”

เสี่ยวฮวาเอ่ยด้วยความห่วงใย ไม่อยากให้ข้าต้องเดินไกล

“ไม่ต้อง พาข้าไปนั่งตรงนั้นเถิด”

ข้าชี้ไปตรงมุมหนึ่งของงาน ข้าแค่ต้องการนั่งพักสักครู่ จะออกไปจากงานตอนนี้ไม่ได้ ข้ารู้สึกว่าเหตุการณ์ครั้งสำคัญกำลังจะเกิดขึ้น และข้าต้องแก้ไขมันให้ทันเวลาก่อนจะสายเกินไป!

ครานี้... ข้าจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของตระกูลจ้าวด้วยตัวเอง จะทำให้ผู้ที่เคยทำร้ายข้าต้องเจ็บปวดอย่างสาสมยิ่งกว่า! ไม่มีดอกโบตั๋นผู้อ่อนแอดังเดิมอีกแล้ว บัดนี้มีเพียงกุหลาบแดงที่พร้อมจะแผ่หนามคมกริบเข้าฉีกกระชากทุกคนที่คิดจะเล่นกับข้า!