ตอนที่ 8 ความรู้ของสตรีในห้องหอ

ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดมลายหายไปในชั่วพริบตา แววตาที่เคยสับสนและโศกเศร้าในอดีต บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นดุจมัจจุราช ข้าไม่เคยลืมคำสารภาพนั้นแม้แต่คำเดียว!

ทว่าเหตุใดข้าจึงปล่อยให้ประวัติศาสตร์เกือบจะซ้ำรอย? ข้าได้โอกาสย้อนเวลามาทันช่วงเวลาสำคัญที่สุด แต่กลับเกือบปล่อยให้ความจำพร่าเลือนจนแผนชั่วของพวกมันสำเร็จ! ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก ไม่ใช่เพียงเคียดแค้นองค์ชายสี่และเสี่ยวเหมย แต่แค้นตัวเองที่สะเพร่า!

'น่ารังเกียจจริง! ข้าเกือบปล่อยให้เรื่องบ้าๆ นี่เกิดขึ้นอีกครั้ง!'

ความคิดเชือดเฉือนพาดผ่านในหัวอย่างรวดเร็ว กู้เหวินหลงจ้องมองข้าด้วยความสงสัยเคลือบแครง ดวงตาใสซื่ออ่อนต่อโลกที่เขาเคยคุ้น บัดนี้เหลือเพียงความสงบนิ่งอันลึกล้ำที่ข่มขวัญเขาให้ต้องหวั่นเกรง

"คุณหนูจ้าวหมายความว่าอย่างไร"

ข้าจับน้ำเสียงระแวงของกู้เหวินหลงได้ คงคิดว่าข้ารู้อะไรบ้างแล้วสินะ? หรือคงแค่ประเมินข้าอยู่กระมัง สตรีอ่อนแอไร้ความสามารถเช่นข้าจะเฉลียวฉลาดขึ้นมาชั่วข้ามคืนเขาก็คงไม่เชื่อ

เขาแอบส่งสายตาให้เสี่ยวเหมยแวบหนึ่ง ทว่าเล่ห์เหลี่ยมของพวกมันหาได้รอดพ้นสายตาเหยี่ยวของข้าไม่!

"หมายความว่า ข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านซูต้องทรมานต่อไปได้เพคะ"

ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ข้าก้าวเข้าไปใกล้ร่างหมดสติของซูเหยียนหมิง สังเกตุพื้นบริเวณโดยรอบและเศษจอกชาที่แตกเกลื่อนพื้น นั้นไงผงยาบางอย่างที่เคลือบอยู่กับใบชา หากมิใช่คนที่มีประสบการณ์เข้มข้น ย่อมไม่มีทางมองออก!

“เสี่ยวฮวา ไปเด็ดใบไม้แห้งมาให้ข้าสักสองสามใบ ทำความสะอาดให้ดีด้วยเล่า”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

แม้เสี่ยวฮวาจะงุนงงกับคำสั่ง แต่นางก็รีบปฏิบัติตามอย่างไม่รีรอ

"นายท่านซูโดนวางยาพิษ"

ข้าเอ่ยเสียงเบาทว่าชัดเจน

"ไม่ใช่พิษร้ายแรงที่ดับชีพทันที แต่เป็นพิษขัดขวางการไหลเวียนของโลหิต ทำให้หมดสติไปชั่วคราวเพค่ะ"

ข้ารู้ดีว่าหากปล่อยไว้ ชายผู้วางแผนย่อมหาโอกาสปลิดชีพเหยื่อในภายหลังแน่ แต่เพื่อปกป้องชื่อเสียงตระกูลจ้าว ข้าต้องเล่นละครฉากนี้อย่างมีชั้นเชิง

"คุณหนูจ้าว... ทราบได้อย่างไร!"

กู้เหวินหลงถามเสียงเรียบหากแต่แววตาคอยจับผิดตลอดเวลา รังสีระแวงฉายชัด คงคิดว่าข้าเริ่มรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้มากเกินไปแล้ว!

ข้าเงยหน้า สบตาเขาตรงๆ พร้อมรอยยิ้มใสซื่อ

"สตรีในห้องหออย่างข้า ก็ย่อมต้องมีความรู้ติดตัวไว้บ้างเพคะ..."

ขณะที่คนทั้งงานตกตะลึง ข้าก็ลงมือทำสิ่งที่ทุกคนต้องอ้าปากค้าง! ข้าใช้ใบไม้แห้งรองกวาดเศษชาที่มีผงพิษใส่ในภาชนะสะอาดแล้วปิดฝาแน่น เพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐานให้ทางการ

“คุณชายท่านนี้ ข้าฝากท่านช่วยดูแลหลักฐานสำคัญชิ้นนี้ จนกว่าเจ้าหน้าที่จะมาถึงได้หรือไม่เจ้าคะ”

ข้าหันไปยิ้มส่งไมตรีจิตอย่างนอบน้อม

ดวงหน้างามละมุนและรอยยิ้มใสซื่อมีจริตนิดหน่อยของข้า ทำให้บุรุษวัยยี่สิบต้นๆ นาม 'ฟางเจียหลิน' ถึงกับตกตะลึง เขาตระกองรับภาชนะนั้นไว้ด้วยความเต็มใจยิ่ง!

ข้ารู้ว่าการกระทำของข้า มีสายตาแอบแฝงคู่หนึ่งแผ่อายกดดันไม่สบอารมณ์หนักขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับกู้เหวินหลงที่ไม่พอใจสายตาของฟางเจียหลินอย่างออกนอกหน้า

ทว่าข้าไม่เสียเวลาแยแส ข้าสั่งการทรงอำนาจก้องงานทันที!

"ทหารองครักษ์! ปิดประตูจวนทั้งหมด! ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยเด็ดขาดจนกว่าทางการจะมาถึง!"

น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ดุดันราวกับราชโองการ ทำให้องครักษ์ขององค์ชายสี่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทว่าด้วยจังหวะการสั่งการที่เด็ดขาด พวกเขาจึงยอมปฏิบัติตามโดยอัตโนมัติ!

"เสี่ยวฮวา! ไปแจ้งทางการ! ว่ามีคนวางยาแขกในงานตระกูลจ้าว! และกันทุกคนออกไปห้ามผู้ใดแตะต้องสิ่งใดในบริเวณนี้เด็ดขาด!"

"เจ้าค่ะคุณหนู!"

เสี่ยวฮวารับคำแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

“เสี่ยวเหมย เจ้ามาช่วยข้าทางนี้”

ข้าเรียกคนทรยศมาไว้ข้างกาย จะไม่ปล่อยให้นางคลาดสายตาเด็ดขาด!

กู้เหวินหลงคงคาดไม่ถึงว่าข้าจะแก้ไขสถานการณ์วิกฤตนี้ได้ แผนการที่เขาเตรียมมาอย่างแยบยล กลับถูกหักสะบั้นด้วยคำสั่งเด็ดขาดของสตรีในห้องหอ!

ข้ามองสายตาที่มองข้ามันเจือไปด้วยความระแวงที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสนใจ ยิ่งข้าแสดงความสามารถเท่าใด เขาก็ยิ่งอยากครอบครองข้ามากขึ้นเท่านั้น

‘เดินตามเกมของเจ้าสิ แล้วข้าจะสนองให้ถึงใจ‘