บทที่3

หลังจากที่เขาได้ทราบประวัติของอีกคนก็รู้สึกว่า พวกญาติของอีกฝ่ายเป็นคนที่เลวมาก แต่เขาก็ไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายให้ปวดหัว

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือการทำให้อีกฝ่ายยอมตกลงแต่งงานกับเขาให้ได้ เพราะยังไงเขาก็ไม่ได้คิดที่จะจริงจังอยู่แล้วอาจจะแกล้งเป็นแฟนกันให้แม่ตายใจแล้วค่อยเลิกก็ได้

เขาที่รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าของบาร์ที่ร่างสูงโปร่งทำงานอยู่เสียแล้ว “นายว่าฉันควรจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการจ่ายข้อตกลงนี้” เขาหันถามเลขาคนสนิทที่ทำงานกับเขามานาน

“ผมว่าเดือนละแสนก็จะไม่น้อยเกินไปครับ” เขาขยับแว่นตาเล็กน้อย “งั้นผมขอเข้าไปดูที่กาสิโนก่อนนะครับ” เขาก้มศีรษะลงแล้วหมุนตัวเดินหายเข้าไปในลิฟท์

“ผมไม่รับข้อเสนอที่คุณว่ามาครับ”

ชัตเตอร์ที่ถูกอีกฝ่ายจ้างให้เป็นแฟนหลอกๆ ทั้งยังจ่ายเงินให้เดือนละแสนซึ่งก็เป็นเงินที่มากสำหรับเขา แต่เขาไม่เข้าใจว่าอัลฟ่าเบื้องหน้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้คิดจะเอาเบต้าเป็นแฟน โอเมก้าตัวเล็กๆ มันไม่มีให้เอาแล้วหรือไงกัน

ทั้งเขาก็ทำใจไม่ได้หรอกนะที่จะต้องมีแฟนเป็นผู้ชายตัวใหญ่กว่าเขา ไม่ใช่ว่าเขาเหยียดเพศอะไรแบบนั้นหรอกนะ แต่เขาอยากมีเมียเป็นผู้หญิงที่ตัวเล็กน่ารัก ไม่ใช่ผู้ชายตัวเท่าควายแบบนี้อ่ะ

“ผมเสนอเงินน้อยไปเหรอครับ” ร่างสูงใหญ่ที่รู้ว่าอีกฝ่ายชอบเงิน แต่ไหงถึงได้ปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้กันล่ะ

“เงินที่คุณเสนอมามากพอครับ แต่ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย” เขาว่าด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับยื่นเหล้าให้ร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้เป็นลูกค้าคนเดียวของในร้าน ณ เวลานี้

เขาส่งเสียง “อ้อ” ออกมาราวกับเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แต่ความจริงเขากำลังคิดหาวิธีใหม่อยู่ต่างหากที่จะทำให้อีกฝ่ายยอมตกลง

ชัตเตอร์ที่คิดว่าอีกฝ่ายเข้าใจดีแล้วก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะส่งยิ้มให้อัลฟ่าหนุ่มอย่างเป็นมิตร

“ทำไมไม่มีคนมาจ้างผมแบบนี้มั้งนะพี่”

ปลายฟ้าที่ได้ยินชัดทุกอย่างพูดกับร่างสูงของเบต้าชายด้วยความเสียดาย เพราะเขาเป็นนักเรียนปีสองที่ก็อยากจะสบายเหมือนกัน แต่คงจะวาสนาไม่ถึงเลยได้แค่ต้องทำงานสายตัวแทบขาดแบบนี้เพื่อส่งตัวเองเรียน

“อยู่แบบนี้ดีแล้วฟ้า อย่าคิดจะไปเป็นของเล่นของพวกคนรวยเลย” ร่างสูงเอ่ยเตือนพร้อมกับหยิบธนบัตรสีเทาสองใบออกมาจากในกระเป๋าแล้วยื่นให้ร่างเล็ก

“อะไรครับ!?” เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อถูกชายหนุ่มยื่นเงินให้ตัวเอง

“ได้ยินว่าเงินไม่พอ แต่ไอ้ผู้จัดการหน้าเลือดนั่นไม่ให้เบิกไม่ใช่เหรอ!?” เขาเกริ่นพร้อมกับยัดเงินใส่มือของร่างเล็กที่เขาเห็นเป็นเหมือนน้องชายคนหนึ่ง

“ขอบคุณนะพี่ ไว้มีผมจะหามาคืน” เขาว่าอย่างซาบซึ้งใจที่คนพี่คอยช่วยเหลือเขามาโดยตลอด

“ไม่ต้องหรอก เก็บไว้ใช้เถอะ” เขายิ้มอบอุ่นก่อนจะเดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

“ขอค็อกเทลสิบช็อตสิครับ” เขาว่าขึ้นแล้วกระดกเหล้าที่เหลือลงคอไป

“แต่คุณจะเมาเอานะครับถ้ากินผสมกันแบบนี้” เขาแนะนำอย่างเป็นห่วง

“ของคุณต่างหากล่ะครับ” เขาผุดยิ้มขึ้นก่อนจะส่งแก้วที่เขาพึ่งดื่มหมดคืนไป

“เดี๋ยวผมช่วยชงนะพี่เตอร์” ปลายฟ้าว่าแล้วก็เรียงแก้วทั้งสิบใบลงในฐานวางปล่อยให้ร่างสูงชงเหล้าให้กับลูกค้าเบื้องหน้าแทน

ชัตเตอร์ที่ดื่มเหล้าไม่เก่งและมีหน้าที่แค่ชงเหล้าที่นี่มาตลอดหลายปีเริ่มคิดหนักว่าเขาจะอยู่ถึงเลิกงานหรือเปล่า

“ผมก็อยากดื่มทั้งหมด แต่ผมดื่มเหล้าไม่เก่งนะครับ” เขาว่าพร้อมกับสีหน้าเริ่มกังวล

“ถ้าคุณถูกหักเงิน ผมจะจ่ายส่วนต่างให้คุณเองแล้วกันครับ” เขายังคงยิ้มราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่

มันจะคุ้มไหมเนี่ย!!

อัลฟ่าหนุ่มที่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีลังเลก็หยิบเงินขึ้นมาหนึ่งหมื่นตามจำนวนแก้วที่เรียงอยู่เบื้องหน้า

ทำเอาพนักงานที่ทำอยู่ด้วยกันต่างจ้องมองด้วยความอิจฉา เพราะถ้าเป็นพวกเธอจะรีบดื่มให้หมดแล้วรับเงินมาทันทีไม่มีการลังเลแต่อย่างใด

“ดื่มเลยพี่เงินค่าแรงวันนี้ยังโดนหักไม่ถึงพันด้วยซ้ำ” ปลายฟ้าเริ่มพูดในความเป็นจริงให้อีกฝ่ายได้คิด

ต้นลมที่ได้ยินคำพูดถูกใจของคนตัวเล็กที่เป็นโอเมก้าและน่าจะสนิทกับอีกฝ่ายอยู่พอสมควรเพราะเมื่ออีกคนพูดจบร่างสูงก็ยอมยกแก้วพวกนั้นขึ้นดื่มทีละแก้วอย่างใจเย็น

“ขอแบบนี้อีกสิบแก้ว” เขาหันไปสั่งกับคนตัวเล็กที่ตั้งใจลุ้นว่าคนพี่จะดื่มหมดทั้งสิบแก้วหรือเปล่า

“ได้ครับ” ร่างเล็กรีบขานรับพร้อมกับตั้งใจชงเพิ่มแล้ววางลงที่โต๊ะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“แต่ผมดื่มไม่ไหวแล้วนะครับ” ร่างสูงเริ่มโวยวายเล็กน้อยเมื่อเขาพึ่งจะดื่มไปได้แค่แปดแก้วอีกคนก็สั่งมาเพิ่มอีกแล้ว นี่คิดจะแกล้งเขาหรือไงกันนะ

“ของนายห้าแก้วดื่มสิ” เขาหันไปพูดกับร่างเล็กที่กำลังตั้งใจชงเหล้าให้กับโต๊ะอื่นที่มีออร์เดอร์เข้ามา

“เอ่อ คือผม” ร่างเล็กเริ่มเป็นฝ่ายที่อึกอักขึ้นบ้างเพราะเขาแทบจะไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อนนอกจากแค่ชิมเท่านั้น

“เดี๋ยวผมดื่มให้แทนเองครับ” ร่างสูงที่ยืนข้างกันเสนอตัว

เขาที่ได้ยินแบบนั้นก็วางเงินลงห้าพันให้กับเด็กหนุ่มที่เหมือนเป็นตัวกระตุ้นชั้นดี ถึงแม้ว่าร่างเล็กนั้นจะดื่มเข้าไปเองสองแก้ว แต่ที่เหลือเบต้าชายเบื้องหน้าเป็นคนดื่มจนหมด

เชี่ย โครตมึน

แล้วนี่พึ่งจะแค่ห้าทุ่ม ฉันถูกหักเงินแน่นอน

“งั้นผมคงต้องขอตัวก่อนครับ” ร่างสูงว่าพร้อมกับเดินหายเข้าไปด้านหลังเพื่อทำการเก็บของแล้วสแกนนิ้วเลิกงานเวลานี้

อัลฟ่าหนุ่มที่เห็นดังนั้นจึงได้คิดเงินและเดินออกจากร้านไปเช่นกัน

ร่างสูงของเบต้าชายที่เดินออกมาจากร้านด้วยสภาพที่เมาจนแทบจะหมดสภาพจนร่างสูงต้องเข้าไปประคองร่างนั้นเอาไว้

“ให้ผมไปส่งบ้านไหมครับ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“คุณต้นลมก็ต้องเป็นคนไปส่งผมนะถูกแล้ว เพราะคุณทำให้ผมต้องเมาเป็นหมาแบบนี้” น้ำเสียงยานคางพูดขึ้นอย่างไม่มีความเกรงใจอีกฝ่าย

“หึ” ร่างสูงส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แล้วพยุงคนที่ความสูงไม่ต่างกันมากนักขึ้นไปนั่งในรถของเขาที่มีคนขับรถรออยู่ก่อนแล้ว

“ขอบคุณนะครับที่เอ็นดูผม แต่พอดีผมชอบผู้หญิงตัวเล็กมากกว่าน่ะครับ” เขาว่าออกไปตามความเป็นจริง ถึงจะแกล้งเป็นแฟนแต่ก็ต้องมีใกล้ชิดกันบ้างอยู่ดี

“แต่คุณเคยบอกว่าชอบเงินนิครับ” เขาก้มหน้าถามคนที่กำลังซุกหน้าอยู่ในอ้อมแขนของเขาราวกับต้องการความอบอุ่นหรือที่นอน

“ครับผมชอบเงิน แต่ผมไม่ชอบหลอกคนอื่น” เขายังคงว่าปากขมุบขมิบทั้งที่ตายังคงหลับอยู่เช่นเดิม

รถแล่นไปเรื่อยๆ จนมาหยุดยังคอนโดของเขาในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจอุ้มร่างสูงโปร่งขึ้นไปด้านบนทั้งที่คนของเขาอาสาจะช่วยแบกขึ้นไป