24. รักไม่ได้

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : รักไม่ได้

--------------------------------------------------------------------------

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

แสนดีกลับเข้ามาประจำที่โรงพยาบาลเช่นเดิม ซึ่งการพักงานไประยะนึงของเธอนั้นก็มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก และมีข่าวใหม่ที่ต้องอัปเดทกับเพื่อนหมอและกลุ่มพยาบาลที่ทำงานร่วมกัน

“สรุปว่าท้องเหรอ?”

“ใช่ ที่แกชอบบ่นว่าช่วงนั้นฉันเอาของดองเข้ามากินในห้องพักหมอบ่อย ๆ ไง นี่แหละสาเหตุ” เพื่อนหมอของแสนดี พูดบอกข่าวใหม่กับเธอพร้อมกับลูบท้องสาวที่ยังคงแบนลาบอยู่ดูแทบไม่ออกว่าตั้งท้อง เพราะอายุครรภ์เพิ่งได้สามเดือนกว่า

“ฉันคงบ่นแกเรื่องของดองในห้องไม่ได้แล้วสินะ” แสนดีพูดอย่างเข้าใจ

“ห้ามบ่นค่ะ เพราะหลานแกอยากกิน” เธอนั่งลงที่โต๊ะพร้อมกับวางถุงของดองที่เพิ่งซื้อมาและจัดการกินมันยั่วแสนดี คนที่ไม่ถูกกับของดองเป็นที่สุด

“อร่อยเหรอ ดูทำหน้าเข้าสิ” แสนดีพูดไปพรางกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นภาพมะม่วงดองที่จิ้มกับพริกเกลือ

“อือ ว่าแต่แกเถอะ ไปรักษาคนไข้มาเป็นไงบ้าง?”

“อย่าถามเลย จบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่” แสนดีรีบพูดตัดบททันที เพราะไม่อยากนึกถึงคนไข้คนนั้นของเธอและไม่ต้องการให้ใครถามถึงเรื่องนั้น

“เห็นว่าเป็นแฟนของเพื่อนแกที่ตายไปด้วยหนิใช่ไหม”

“...”

“น่าสงสารเนอะ เสียคนรักก็เสียสติไปเลย” คุณหมอท้องอ่อนพูดไม่หยุดจนแสนดีเริ่มนั่งซึม “เป็นอะไร?”

“เปล่า ขอชิมหน่อยได้ไหม” ฉันไม่รู้จะพูดตอบเธอยังไงถึงสีหน้าและอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของฉัน เลยหาเรื่องแย่งคนท้องกินของอร่อยซะเลย จะได้ไม่ต้องไปนั่งคิดถึงเรื่องที่ช้ำใจ

เวลานั้นจิตแพทย์ด้วยกันกลับมองออกว่าเธอมีเรื่องเจ็บปวดกับคนไข้คนนั้นจนไม่อยากพูดถึง...

“โอเค ฉันไม่ถามแล้วก็ได้ น่าจะจบไม่สวยจริง ๆ” เธอหยุดข้อสงสัยไว้เพียงเท่านั้น เพราะไม่อยากจี้ถามให้ยิ่งทำร้ายจิตใจเพื่อน

“ขอบใจนะ”

แสนดีพูดขอบใจเพื่อนของเธอที่ไม่เค้นถามต่อถึงเรื่องที่เธอไม่อยากพูดถึง ซึ่งช่วงที่ผ่านมาเธอพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วที่จะไม่คิดถึงเขา แต่มันก็ยากมากจริง ๆ เพราะการพยายามมันยิ่งทำให้เธอนึกถึงและลืมเขาไม่ได้สักที

เพนท์เฮ้าส์หมอปืน...

ในขณะที่อีกคนนั้นกำลังอดทนกับความทรมานในช่วงเปลี่ยนยารักษา ซึ่งบางทีเขาก็ถอดใจอยากจะเลิกทำ และบางทีก็ยังเพ้อถึงบางเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต

“อุบ! แหวะ~”

“ไหวไหมครับ?” เสียงผู้ดูแลส่วนตัวของหมอปืนเอ่ยถามเมื่อเขาอ้วกออกมาเป็นครั้งที่สองของวัน ผลมาจากยาที่ฉีดเข้าเส้นเลือดของคนไข้ในช่วงเช้า

“แค่ก ๆ เรียกแฟนผมให้หน่อย เธออยู่ไหน?”

“เดี๋ยวผมขอเอาถังขยะไปเปลี่ยนก่อน แล้วจะเรียกเธอให้นะครับ” ผู้ดูแลพูดบอกกับหมอปืนที่นอนเพ้ออยู่ที่เตียงหาแฟนสาวของเขาหลังจากอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง

“บี๋~ อยู่ไหนครับ มาหาป๊าหน่อย~”

หมอปืนหลับตาเรียกหาคน ๆ นึงที่เขานึกถึงอยู่ ภาพใบหน้าของเธอที่ต่างออกไปจากภาพเดิม เพราะมันซ้อนอยู่กับภาพของสาวสวยอีกคนที่เขาไม่ควรคิดถึง

ภาพในหัวของเขาตีกันยุ่งเหยิง อาการเวียนหัวก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยหลังจากที่ได้อาเจียนออกมา ราวกับว่าเขากำลังคิดถึงเธอคนนั้นจนหัวจะระเบิด

“หมอครับ คนไข้อาเจียนออกมาสองรอบแล้ว ท่าทางดูไม่ดีเลยครับ”

“งั้นฉีดEpipenให้คนไข้ไปก่อน เดี๋ยวเย็นฉันเข้าไป” เสียงปลายสายของจิตแพทย์ประจำของหมอปืนพูดตอบรับผู้ดูแลถึงอาการล่าสุดที่ดูไม่ค่อยดีของเขา และอนุญาตให้เขาฉีดยาเพื่อลดต้นตอของอาการที่เป็นอยู่ลง

“ครับหมอ”

“บี๋~”

“แฟนคุณทำอาหารเย็นอยู่น่ะครับ เธอบอกให้คุณนอนพักไปก่อน”

ผู้ดูแลพูดบอกกับคนไข้ถึงแฟนสาวที่เขาเพ้อหา ซึ่งเมื่อได้ยินแบบนั้นไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป ด้วยอาการเพลียและฤทธิ์ของยาทำให้เขาหลับไปนานเกือบครึ่งวัน ซึ่งเมื่อลืมตาขึ้นมาก็พอมีสติอยู่บ้าง ไม่ได้พูดพร่ำเพ้อถึงคนรักที่จากไปหรือใครคนอื่น เขาเพียงแต่นั่งเหม่อลอยอยู่เงียบ ๆ บนเตียงเช่นนั้น

ใบหน้าไร้ความสดใสไร้รอยยิ้มนั้น กำลังมองทอดสายตาออกไปที่ระเบียงห้อง ภาพวิวจากตึกสูงที่เขาอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานหลายปี

“รักไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด”

หมอปืนพูดเพ้อถึงคำนั้น โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่มีสตินึกรู้ได้ว่าเหตุใดถึงพูดแบบนั้น แต่เพียงแค่อยากจะพูดมันออกมาและไม่ได้นึกถึงใครเป็นพิเศษ ในหัวดูว่างเปล่าไปหมด

บ้านของแสนดีในช่วงเย็น...

เมื่อกลับมาถึงบ้านแสนดีก็มุ่งตรงขึ้นห้องและปิดประตูทันที เธอทำแบบนี้อยู่ตลอดในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ทั้งที่เมื่อก่อนจะรีบเตรียมตัวออกไปสังสรรค์หรือเที่ยวหาสาว ๆ นอกบ้าน แต่เวลานี้เธอกลับเบื่อหน่ายโลกภายนอกไปหมด อยากจะอยู่อุดอู้อยู่แต่ในห้องเมื่อเสร็จจากงาน

“กินอะไรดีนะ?”

แสนดีพูดพรางเลื่อนมือถือดูคลิปของกินน่าอร่อย เธอเป็นพวกเสพติดการทำอาหารตามคลิปเพราะมีทั้งเมนูแปลก ๆ ที่น่าทาน และเมนูอร่อยที่เธอกินแล้วแต่อยากกินซ้ำอีก

แต่วันนี้เมนูที่เธอนึกถึงกลับไม่ใช่อาหารแต่เป็นของทานเล่น ที่ไม่เคยชอบทาน และไม่ถูกกับกลิ่นของมัน ซึ่งวันนี้เธอก็มีโอกาสได้ลองชิมมันไปบ้างแล้วนิดหน่อย และก็ไม่ได้แย่อย่างที่เธอคิด

“มะยมดองซื้อที่ไหนนะ?”

เมื่อนึกของที่อยากกินได้ ก็รีบวิ่งลงไปถามผู้เป็นแม่ เพื่อเสาะหาสิ่งที่อยากจนในที่สุดก็ได้มันติดมือกลับขึ้นมาบนห้องนอนด้วย...

สามอาทิตย์ต่อมา ณ.โรงพยาบาล...

ภายในห้องพักหมอคลุ้งไปด้วยกลิ่นของหมักของดอง แต่ทว่าคนที่นำเข้ามาไม่ใช่คุณหมอท้องอ่อน แต่เป็นคนที่เคยบอกว่าไม่ชอบกลิ่นของมัน

“ถ้าไม่รู้ว่าแกเป็นเลสเบี้ยน ฉันคงคิดว่าแกท้องไปแล้วนะเนี่ย เล่นใหญ่กว่าฉันซะอีก ทั้งมะม่วง มะยม มะขาม กระท้อน”

“แค่ก ๆ บ้าเหรอ! ฉันจะไปท้องกับหมาที่ไหนล่ะ”

คำพูดน่าขนลูกที่เธอได้ยิน ทำให้แสนดีรีบกดเข้าเช็กรอบเดือนของเธอที่ลงบันทึกประจำในแต่ละเดือนไว้ และเธอก็ต้องกระตุกขำออกมาอย่าหงุดหงิด เพราะนึกไม่ออกว่าเธอลืมลงบันทึกประจำเดือน หรือว่ามันไม่มานานแล้วเกือบสองเดือนตามที่เธอขาดช่วงจดบันทึกไปกันแน่

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~