23. เจ็บเจียนตาย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เจ็บเจียนตาย

--------------------------------------------------------------------------

หมอเซฟถอยออกมามองดูหมอปืนห่าง ๆ เพื่อให้เขาได้มีเวลาเป็นส่วนตัว พูดคุยกับญะญ๋าคนรักที่เขาคิดถึง ซึ่งเขาเตรียมลางานสักระยะเพื่ออยู่เป็นเพื่อนปรับทุกข์จนกว่าหมอปืนจะได้ผู้ดูแลคนใหม่มาอยู่ดูแลที่บ้าน

“กลับกันหรือยังพี่?”

“ขออีกสิบนาที”

หมอปืนพูดตอบกลับหมอเซฟ และนั่งมองหลุมศพของญะญ๋าอยู่เช่นนั้น เวลานี้น้ำตาที่ไหลแห้งเหือดไปแล้ว แต่ความเศร้าภายในใจก็ยังคงอยู่

แม้แดดจะเริ่มร้อนแต่เขาก็ยังอยากจะอยู่กับเธอต่ออีกสักนิดก่อนจะลาเธอกลับ เพราะอาจจะต้องให้เวลากับการรักษาตัวเองอย่างจริงจัง ซึ่งช่วงนั้นคงไม่ได้มาหาเธอที่นี่บ่อยเท่าที่อยากมา

ภายในห้องของแสนดี...

“อืออ อุ๊ย! เข้ามาได้ไงเนี่ย?” แสนดีสะดุ้งตกใจที่บีบขี้เกียจอยู่บนเตียงแล้วเหลือบมาเห็นพี่สาวยืนกอดอกจ้องมองเธออยู่ที่ปลายเตียง

“ลุกขึ้นมาคุยกันหน่อย”

“คุยอะไร?”

“เรื่องแกกับหมอปืน”

“...” แสนดีนิ่งไปเมื่อได้ยินพี่สาวพูดถึงชื่อที่เธอไม่อยากได้ยิน “อย่าพูดถึงไอหมอบ้านั่นนะ”

“มีอะไรทำไมไม่บอกพี่ ฮะ แสนดี”

“ก็แล้วจะให้บอกว่าอะไรล่ะ?” เธอไม่กล้าที่จะพูดเรื่องน่าอายนั้น เพราะคิดว่าคงไม่มีใครช่วยเธอแก้ปัญหาได้

“อย่างน้อยแกก็ไม่ควรเก็บไว้คนเดียวหนิ ถ้าแกไม่ไหวก็น่าจะบอก ทำไมถึงฝืนทำต่อแบบนั้น...”

แสนรักคิดมาตลอดว่าการรักษาหมอปืนผ่านไปได้ด้วยดี เพราะน้องสาวของเธอไม่เคยพูดบ่นอะไรให้ฟังเลยหลังจากวันที่ไปเยี่ยม

“ก็เพราะไม่มีใครช่วยเขาได้แล้วไง หนูคิดว่าเวลานั้นคงมีแค่หนูที่ช่วยเขาได้” ฉันคิดว่าถ้าตอนนั้นฉันทิ้งเขาไป เขาคงจะเจ็บปวดอยู่คนเดียว และฉันก็ต้องกลายเป็นคนผิดสัญญากับสิ่งที่ให้ไว้กับคนตาย

“แล้วเป็นไง สุดท้ายแกก็เจ็บเอง”

“...”

คำพูดของแสนรักยิ่งจี้ให้แสนดีรู้สึกเจ็บยิ่งขึ้น ซึ่งคนเป็นพี่ต้องการพูดให้เธอมีสติเท่านั้นไม่ได้ต้องการทำลายให้เธอยิ่งเจ็บใจ แต่แน่นอนว่าความจริงมันเจ็บปวดเสมอและเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“อยากจะช่วยเขาแต่ตัวเองก็เจ็บเจียนตาย แล้วตอนนี้มีใครช่วยแกได้หรือเปล่า?”

“ออกไปเถอะหนูอยากอยู่คนเดียว”

แสนดีปาดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนและคลุมโปงหนีหน้าพี่สาวของเธอ

“ถ้ารู้ว่ามันเจ็บ แกก็ห้ามเดินกลับไปอีกเข้าใจไหม...” สิ้นเสียงคำพูดเตือนน้องสาวที่พูดด้วยความเป็นห่วงจากแสนรัก เธอก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้น้องสาวได้มีเวลาทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“จะมาตอกย้ำกันทำไม…ฉันไม่กลับไปหลอก นั่นไม่ใช่ที่ของฉันสักหน่อย ฮึก”

แสนดีพูดขึ้นอย่างเจ็บปวดในห้องที่ว่างเปล่า และปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่เก็บกดเพราะเธอตั้งใจว่าจะร้องไห้เป็นครั้งสุดท้าย และจะกลับไปเป็นตัวเองอีกครั้งในเวอร์ชั่นที่ดีขึ้น และจะไม่หวนคิดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วแม้มันยากเย็นที่จะทำ

เพนท์เฮ้าส์หมอปืน ช่วงบ่าย...

เมื่อเขากลับมาถึงก็ตรงกับเวลาที่นัดหมอไว้พอดี และหมอคนนี้ก็เป็นเพื่อนของเขา คนเดียวกับที่เคยรักษาอาการแพนิคซึมเศร้าของญะญ๋า

“ไม่เจอกันนาน เป็นไงบ้างวะ?” เพื่อนหมอเอ่ยถามเมื่อเจอหน้าเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

“ก็อย่างที่เห็น”

“ดีแล้วล่ะที่มึงคิดจะรักษา เสียดายหมอเก่ง ๆ แบบมึง”

ตอนแรกเขาเองก็เคยเสนอตัวที่จะมารักษาหมอปืนแล้วเหมือนกัน แต่ก็ถูกคนไข้ปฏิเสธทุกทางจึงยอมถอนตัวไป และเมื่อวานนี้เขาก็แปลกใจมากที่จู่ ๆ หมอปืนก็เป็นฝ่ายติดต่อไปหาเขาด้วยตัวเอง และพูดถึงเรื่องแผนการรักษาอาการป่วยทางจิตที่เขาเป็นอยู่

โดยบอกกับเขาว่าจะเปลี่ยนจิตแพทย์และอยากให้ตนสานต่อการรักษานี้ เพราะไว้ใจในฝีมือ แต่ไม่ได้บอกถึงปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นว่าเพราะอะไรถึงอยากจะเปลี่ยนหมอ

“ได้หมอดีสิท่า สภาพถึงดูเป็นคนขึ้นมา” เขาพูดชมไปถึงคุณหมอคนเก่าของหมอปืน โดยไม่รู้ว่าจิตแพทย์คนก่อนเป็นใคร เพราะสภาพร่างกายของเขาเวลานี้ดูดีกว่าตอนที่เห็นล่าสุดเมื่อสองปีก่อน

“ผมว่าเราอย่าพูดเรื่องนั้นกันเลยดีกว่านะครับ” หมอเซฟที่นั่งฟังการสนทนาอยู่ด้วยพูดขึ้นอย่างระวังท่าทาง เพราะไม่อยากให้หมอปืนหวนคิดถึงเรื่องเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับแสนดีจิตแพทย์คนก่อน

“กูอยากได้คนดูแลส่วนตัว ขอเป็นผู้ชายนะ”

หมอปืนพูดบอกความต้องการของตน กับจิตแพทย์คนใหม่ที่เป็นเพื่อนหมอรุ่นเดียวกัน เพราะด้วยความเป็นหมอเขาพอจะรู้ว่าตัวเองต้องมีผู้ดูแลส่วนตัวอย่างใกล้ชิด และพาไปไหนมาไหนในช่วงที่ให้ยา เพราะยาบางตัวที่ได้รับอาจจะไม่ถูกกับร่างกายของเขาและหากให้อยู่คนเดียวลำพังคงเสี่ยงเกินไป

ซึ่งเหตุผลที่กำชับว่าต้องเป็นผู้ชายเท่านั้นที่จะมาอยู่ดูแลตน เพราะหนึ่งคือผู้หญิงตัวเล็กไม่สามารถคุมแรงชายสูงร้อยแปดสิบกว่าอย่างเขาได้แน่นอนถ้าหากว่าเขาเกิดอาละวาดขึ้นมา และที่สำคัญคือป้องกันการเกิดปัญหาซ้ำรอยที่เคยเกิดขึ้น

“โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะส่งคนมาดูแล ส่วนค่ารักษาพยาบาลก็ไว้ค่อยว่ากัน”

“อือ กูพร้อมจ่าย เท่าไหร่คิดมาได้เลย”

ท่าทางของคนไข้ที่พร้อมจะเข้ารับการรักษาของหมอปืน ทำให้จิตแพทย์ที่ได้เห็นยิ้มออก เพราะส่วนน้อยที่คนไข้จะยอมให้ความร่วมมือ และส่วนหนึ่งที่เขาอาการดีขึ้นแบบนี้ก็เป็นเพราะการรักษาเบื้องต้นของแสนดี ที่ทำให้เขาพอมีสตินึกรู้ว่าตัวเองควรได้รับการรักษาอย่างจริงจังเพื่อให้หายขาด

ความเป็นหมอในตัวของเขายังคงหลงเหลืออยู่ และนั่นก็อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาอยากช่วยให้คนไข้คนนี้มีชีวิตอยู่ต่อ ซึ่งนั่นก็เป็นตัวเขาเอง...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~