26. ของฝากจากคนไข้

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ของฝากจากคนไข้

--------------------------------------------------------------------------

บ้านแสนดี...

ภาพสาวสวยผมสั้นนั่งอยู่ที่ปลายเตียงของเธอ ในมือถือบางอย่างที่เธอตัดสินใจว่าจะซื้อมันดีหรือเปล่า และสุดท้ายเธอก็ซื้อมันกลับมาที่บ้านด้วย

เธอนั่งลุ้นผลของที่ตรวจครรภ์ราวกับลุ้นไพ่ แม้รู้สึกหวั่นใจว่าเรื่องที่เป็นกังวลจะเกิดขึ้นจริง แต่เธอก็หวังลึก ๆ ว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น

“เฮ้อ เวรแล้ว” เธอนั่งเหม่อเมื่อผลตรวจไม่เป็นดั่งหวัง และคิดว่าเรื่องซวยกำลังมาเยือน

“ไปแล้วก็ไปลับสิ! ทำไมต้องฝากเด็กนี่ไว้ด้วย” แสนดีฟุบหน้าลงกับเตียง เพราะรับไม่ได้เรื่องที่เธอตั้งท้องลูกของหมอปืน จากความผิดพลาดที่เธอและเขาสร้างขึ้นร่วมกัน

เธอพยายามบอกกับตัวเองแบบนั้นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดพลาด แต่ที่จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้นและเธอเองก็รู้ตัวดีว่าช่วงหลัง ๆ ที่มันเกิดขึ้น เธอเต็มใจและยินดีที่จะทำมัน

“โอ๊ย! เอาไงดี” ถ้าพ่อกับแม่แล้วก็พี่แสนรักรู้เรื่องนี้ฉันจะทำยังไง ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ พี่แสนรักดันรู้เรื่องฉันกับหมอปืนด้วย

เธอนอนคิดไม่ตกกับทางแก้ปัญหานี้ เพราะทั้งบ้านรู้ว่าเธอเป็นสาวเบี้ยนแต่ถ้าจู่ ๆ เกิดท้องแบบนี้เป็นปัญหาใหญ่แน่ คงเกิดคำถามขึ้นมากมายว่าพ่อเด็กคือใคร ความสัมพันธ์ที่อยากจบคงไม่ได้จบอย่างที่คิด

และการเป็นแม่คนที่เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าชาตินี้จะได้เป็น มันกำลังเกิดขึ้น แถมพ่อของเด็กยังเป็นคนที่ไม่ควรไม่เหมาะกับเธออีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีความคิดที่จะเอาเด็กคนนี้ออก เพราะถึงเขาจะเกิดมาจากความไม่ตั้งใจของคนทั้งสองแต่เขาก็ไม่ได้ผิดอะไรที่จะเกิดมาลืมตาดูโลก

เธอนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงตั้งแต่เลิกงานกลับมาถึงบ้าน เวลาผ่านไปจนดึกดื่นเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรกับเรื่องนี้

“เป็นหมาเป็นแมวก็คงเลี้ยงในบ้านได้ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ฉันคงอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”

เธอดันตัวลุกขึ้นจากเตียงไปนั่งที่โต๊ะทำงาน และเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อคิดวางแผนทำบางอย่าง แสนดีวางเรื่องเด็กในท้องลงเปลี่ยนโฟกัสหาวิธีจัดการกับชีวิตในอนาคตของเธอ สาวสวยสมองไวเริ่มจดบันทึกวางแผนกับสิ่งที่เธอจะทำในแต่ละช่วงของการตั้งท้องเดือนแรกจนถึงเดือนสุดท้าย

เพราะเธอกำลังคิดที่จะออกจากบ้านไปเพื่อตั้งหลัก เพราะนอกจากเธอจะไม่อยากให้ที่บ้านรับรู้แล้ว เธอยังไม่อยากให้อีกคนที่สำคัญกับเขารับรู้การมีอยู่ของเขาอีกด้วย

ถึงจะเป็นเรื่องโง่ที่คิดจะปิดบังเรื่องนี้กับทุกคน แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่เธอเลือกจะทำ เพราะหากทุกคนรู้เรื่องนี้หมอปืนก็คงจะต้องรู้ด้วยเช่นกัน และคงไม่เป็นผลดีถ้าเธอกับเขาจะต้องมาเจอกันอีกครั้งในฐานะพ่อและแม่ของเด็ก เธอคิดเช่นนั้น...

“ฉันมีเงินเก็บอยู่สองล้าน...” แสนดีก้มหน้าลงไปถามกับเด็กน้อยที่อยู่ในท้องสายตาเข้มแข็ง “สองคนคงพอใช้เนอะว่าไหม อดทนหน่อยนะไอหนู”

หลังจากจดบันทึกและวางแผนทุกอย่างอยู่ที่โต๊ะทำงานนานหลายชั่วโมงตั้งแต่เมื่อเย็นวานจนถึงเช้าของอีกวัน เธอก็ได้ข้อสรุปว่าเธอนั้นจะพาเขาออกจากที่นี่ไปอาศัยด้วยกันลำพังสองคนสักระยะ จนกว่าเธอจะพร้อมกลับมาที่บ้านของเธออีกครั้ง ซึ่งก็ยังไม่ได้ลงรายละเอียดว่าจะกลับมาที่นี่เมื่อไหร่

ก๊อก ๆ!

“แสนดีลูก ตื่นหรือยัง ลงไปกินข้าวเช้าได้แล้ว เดี๋ยวไปทำงานสายนะ” เสียงคนเป็นแม่เรียกเธออยู่ที่หน้าประตูห้องไม่นาน แสนดีก็ตะโกนตอบกลับ

“จ้ะ เดี๋ยวหนูลงไป”

เธอลุกขึ้นเก็บของ เวลานั้นก็ควบคุมอารมณ์ความอ่อนแอของตัวเองไว้พยายามไม่ให้คิดมาก เพราะรู้ดีว่าหากเป็นเช่นนั้นจะส่งผลกับอีกคนที่อยู่ในท้องของเธอ

“ไปกินข้าวกันไอหนู” เธอพูดลอย ๆ ขึ้นท่าทางปล่อยวาง และลงไปทานข้าวตามที่แม่ของเธอขึ้นมาเรียก

ชั้นล่างของบ้าน...

แสนดีเดินลงมาทานข้าวในชุดที่เธอใส่กลับบ้านเมื่อวานตอนเย็น ซึ่งคนเป็นแม่เห็นก็แปลกใจที่สภาพของเธอนั้นดูไม่พร้อมกับจะไปทำงาน

“ไปทำงานหรือเปล่าเนี่ย?”

“วันนี้หนูว่าจะหยุด” เธออดหลับอดนอนทั้งคืนแล้ว เลยไม่คิดที่จะทรมานอีกคนด้วยการลากสังขานไปทำงานต่อ เพราะถึงเธอจะไหวแต่อีกคนในท้องคงไม่ไหว

“แล้วทำไมยังใส่ชุดเมื่อวานอยู่เลย ยังไม่ได้นอนเหรอ?”

“จ้ะ กินข้าวเสร็จเดี๋ยวหนูขึ้นไปนอน”

“เป็นหมอยังไง ทำไมถึงไม่รู้จักนอนให้เป็นเวลา”

“รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว” เธอพูดตอบรับคนเป็นแม่ เพราะอยากให้เธอหยุดบ่นซึ่งมันก็ใช้ได้ผลทุกทีเมื่อเธอไม่เถียงกับคนเป็นแม่ และรีบตอบตกลงรับผิดไป

อาหารบนโต๊ะวันนี้คุณแม่ของเธอตั้งใจทำมันเพื่อเอาใจลูกสาวคนเล็กโดยเฉพาะ เพราะทั้งหมดนี้เป็นเมนูโปรดของเธอ

“ลูกได้ไปเยี่ยมญะญ๋าบ้างหรือเปล่า?”

“...” แสนดีนิ่งไปที่จู่ ๆ แม่ของเธอก็ถามแบบนั้น ก่อนจะส่ายหัวตอบกลับเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้ไปที่นั่น

“หาเวลาไปเยี่ยมเพื่อนด้วยนะ เดี๋ยวญะญ๋าจะคิดถึง”

คำพูดของคนเป็นแม่ทำให้เธอนึกย้อนไปถึงฝันวันนั้น คำที่ญะญ๋าบอกกับเธอในความฝันว่า ‘คิดถึง’ คำนั้นมันยังติดอยู่ในใจของเธอ และนั่นทำให้เธอนึกได้ว่านานมากแล้วที่เธอไม่ได้ไปเยี่ยมญะญ๋าที่หลุมฝังศพ

“นั่นสิ ป่านนี้ยัยนั่นคงคิดถึงหนูมากแน่ ๆ”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~