27. เก็บเป็นความลับ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เก็บเป็นความลับ

--------------------------------------------------------------------------

ห้องนอนแสนดี...

หลังจากที่กินข้าวไปชามโต แสนดีก็ขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เวลานั้นก็คิดถึงใครบางคนอยู่ตลอด คนที่จากเธอไปนานมากแล้วแต่ก็ยังคิดถึงอยู่

“ไว้ทุกอย่างลงตัวแล้วฉันจะไปเยี่ยมนะ” แสนดีพูดลอย ๆ ขึ้น เพื่อบอกกับคนที่อาจจะเฝ้ารอเธออยู่

ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงนุ่ม แสนดีหาวปากกว้างก่อนจะพูดชวนอีกคนให้นอนหลับไปพร้อมกัน

“หาว~ นอนกันเถอะไอหนู”

โรงพยาบาลแถวชานเมือง ในอาทิตย์ต่อมา...

แสนดีเดินทางมาที่นี่หลังจากที่เลือกอยู่นานว่าเธอจะฝากท้องที่ไหน และตัวเลือกแรกที่เธอตัดทิ้งนั้นก็เป็นโรงพยาบาลที่ทำงานของเธอ และต่อมาก็เป็นโรงพยาบาลใกล้บ้าน

ซึ่งที่นี่ตอบโจทย์ความต้องการของเธอทุกอย่าง อยู่ไกลออกมาจากที่ที่เธออยู่และไม่มีคนรู้จักทำงานอยู่ที่นี่

“อายุครรภ์สิบสัปดาห์แล้วเหรอคะ?” แสนดีเอ่ยถามกับคุณหมออย่างตกใจ ที่รู้ว่าเด็กคนนี้อยู่ในท้องของเธอมาสองเดือนกว่าแล้ว

“ใช่ค่ะ เด็กแข็งแรงดี”

หลังจากฝากท้องเสร็จเธอก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลพร้อมกับสมุดฝากครรภ์ที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้มีกับเขา ท่าทางและมาดเท่ห์ของเธอดูจะอยากเป็นพ่อคนมากกว่าการเป็นแม่คน

วันนี้เป็นวันหยุดของแสนดี เธอจึงใช้วันนี้ไปอย่างคุ้มค่า ทั้งการฝากท้องและตะเวนหาที่อยู่ใหม่ที่เธอจะต้องย้ายเข้าไปอยู่ในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า เพราะเธอคาดการไว้ว่าเมื่อท้องเริ่มใหญ่จะย้ายออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น

และตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าตัวเองท้อง แสนดีไม่เคยพูดเลยว่าเขาเป็นปัญหาหรือภาระแต่คิดเสมอว่าเขาเป็นสิ่งพิเศษ ที่ทำให้เธออยากจะเข้มแข็งขึ้นกว่าที่เป็น

เพนท์เฮ้าส์หมอปืน...

ที่ผ่านมาเราจะถูกปลูกฝังว่าผู้ป่วยจิตเวชไม่มีทางรักษาให้หายได้ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วโรคประเภทนี้เป็นโรคทางกาย สามารถรักษาผู้ป่วยให้หายและส่งพวกเขากลับคืนไปสู่สังคม และการทำงานเดิมของตนเองได้ แต่การที่ผู้ป่วยโรคจิตเวช คนหนึ่งจะหายได้อย่างเด็ดขาดนั้นขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ

ทั้งยาที่ใช้ในการรักษา ความใส่ใจของแพทย์ผู้ที่เป็นเจ้าของไข้ รวมถึงความพร้อมของคนไข้ ซึ่งโชคดีที่หมอปืนมีครบทุกอย่าง ทั้งยาดีหมอดีและความพร้อมของจิตใจ นั่นเลยส่งผลให้เขามีพัฒนาการของอาการป่วยที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ

“ตอนนี้ดูดีขึ้นเยอะเลยนะครับ”

“อือ” หมอปืนพูดตอบหมอเซฟสั้น ๆ เพราะเขากำลังโฟกัสที่การทำอาหาร กิจกรรมที่เขาชื่นชอบและมีความคิดที่จะทำอย่างจริงจังมากขึ้นเมื่อตนนั้นหายดีจากอาการป่วยทางประสาทที่เป็น

“เห็นว่าพี่ไปดูที่ที่เขาใหญ่ไว้ จะทำอะไรเหรอครับ?”

“กูว่าจะเปิดร้านอาหาร แล้วก็ย้ายไปอยู่ที่นู่น จะได้ไปหาญ๋าได้บ่อย ๆ” เขาวางแผนที่จะไปสร้างบ้านอยู่ที่นั่น และเปลี่ยนอาชีพไปทำในสิ่งที่ชอบอีกอย่างคือเปิดร้านอาหาร

“จะไม่กลับมาเป็นหมอแล้วเหรอครับ?”

“ไม่” อาชีพที่เขาเคยรักมาก ๆ วันนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว ตอนนี้หมอปืนอยากมีชีวิตที่เรียบง่ายไม่วุ่นวายไม่เหนื่อยหนักเหมือนที่ผ่านมา และการหลบไปอยู่ในที่ธรรมชาติเช่นนั้นก็เป็นทางเลือกที่ดี

“จะย้ายไปอยู่ที่เขาใหญ่เลยเหรอครับ?”

“อือ รอบ้านกับร้านสร้างเสร็จก่อนถึงจะย้ายไป” แผนการสร้างบ้านทำร้านของเขาจะเสร็จสมบูรณ์ในอีกห้าเดือนข้างหน้า ซึ่งทำเลของบ้านตั้งอยู่ที่เดียวกันกับร้านอาหารที่จะเปิด

สร้างบนเนื้อที่สองไร่รวมพื้นที่รอบบ้านและที่จอดรถ ซึ่งมีขนาดใหญ่สมฐานะของหมอปืน แบบบ้านสองชั้นสไตล์ฝรั่งเศส ชั้นแรกจะเปิดเป็นร้านอาหารส่วนชั้นบนจะเป็นที่พักอาศัย และที่นี่อยู่ไม่ไกลจากสุสานฝังศพของญะญ๋า ซึ่งเดินทางเพียงแค่ห้านาทีก็ถึง

“แล้วบ้านนี้ล่ะครับ?”

“ก็ขายไง มึงสนใจจะซื้อหรือเปล่าล่ะ”

“ผมจะไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อล่ะครับ ราคาเป็นร้อยล้าน” หมอเซฟปฏิเสธที่จะเป็นเจ้าของที่นี่ต่อหมอปืน เพราะรู้ว่าตนสู้ราคาขายไม่ไหว

“ผ่อนได้นะ เดือนละสิบล้าน สิบเดือนก็หมดแล้ว” เขาพูดหยอกอีกคนหน้าตาย

“ถ้าผมมีเงินเดือนละสิบล้านจ่ายพี่ก็คงจะซื้อสดไปแล้วล่ะ”

หมอปืนกระตุกขำที่โดนหมอเซฟตอบกลับเช่นนั้น “อ่ะ ลองชิมดิ รสชาติได้ไหม?” หมอปืนเดินถือจานอาหารมาเสริฟ์ให้หมอเซฟชิมที่โต๊ะ และนั่นก็จะเป็นหนึ่งในเมนูที่เขาจะทำขาย

“อะไรครับเนี่ย?”

“กอร์ดองเบลอไก่ อาหารฝรั่งเศส”

“อือ อร่อย”

หมอเซฟตาโตเป็นประกายเมื่อได้ลองชิมอาหารฝรั่งเศสเป็นครั้งแรก ซึ่งเขาก็เชื่อใจในฝีมือของรุ่นพี่คนนี้อยู่แล้วว่าจะต้องทำมันออกมาได้รสชาติดี เพราะเคยได้ทานอาหารฝีมือของเขาอยู่บ่อยๆ แต่ก็คาดไม่ถึงว่าจะทำอาหารของชาติอื่นได้อร่อยไม่แพ้อาหารไทย

“อร่อยใช่ไหม?”

หมอปืนไม่ถามเปล่าแย่งช้อนจากมือหมอเซฟมาชิมอาหารฝีมือของตน และเขาก็ต้องยกยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างออกมาเพอร์เฟค ทั้งรสชาติและหน้าตาของอาหาร

“ว่าแต่พี่ได้คุยกับ...” หมอเซฟเงียบไปเพราะไม่กล้าเอ่ยชื่อนั้น แต่ในใจลึกๆ ก็อยากจะรู้ว่าเขาและแสนดีได้ติดต่อกันบ้างหรือเปล่าหลังจากห่างหายกันไป

“กับใคร?”

“กับ เอ่อ...พ่อแม่ของญ๋า”

“คุย บอกพวกเขาไปแล้วว่ากำลังจะย้ายไปอยู่ที่นั่น”

“ผมคงต้องคิดถึงพี่แน่ ๆ เลย”

“คิดถึงก็ไปหาสิว่ะ เขาใหญ่อยู่แค่นี้เอง พาแสนดีไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง...” เขาเผลอพูดชื่อผิดออกไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“แสนดีนั่นน้องเมียผม”

“เออ มะ...หมายถึงแสนรัก” หมอปืนรีบพูดแก้หน้าตาเลิ่กลั่ก ทั้งที่พยายามจะลืมเธอ แต่ชื่อของเธอกลับยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่เลิก

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~