2 หนี้สิบล้าน

"ลองดูสิ... ถ้าเธออยากจะให้พ่อของเธอติดคุกข้อหาโกงเงินสิบล้าน หรืออยากจะให้เขาหายสาบสูญไปเฉยๆ โดยที่ตำรวจก็ช่วยอะไรไม่ได้"

​"สะ... สิบล้าน"

ฟาร์หน้าซีดเผือด หันไปมองผู้เป็นพ่อที่เอาแต่ก้มหน้าตัวสั่นงันงก

"ฟาร์ลูก..."

"ไม่จริงใช่ไหมคะพ่อ พ่อไปเอาเงินเขามามากมายขนาดนั้นได้ยังไงกันอ่ะ"

​"พ่อ... พ่อขอโทษฟาร์ พ่อกะจะเอามาหมุนก่อน แต่มัน..."

เสียงของพ่อขาดห้วงไป เมื่อถูกชายชุดดำกระชากหัวไหล่ให้หมอบลงกับพื้นยิ่งกว่าเดิม

​"ปล่อยพ่อฉันนะ!"

ฟาร์ถลาจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกลูกน้องของธามคว้าแขนเอาไว้แน่นจนเธอเจ็บ

"โอ้ย! ปล่อยฉันนะ!"

​ธามเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่แฝงไปด้วยความคุกคาม เขาใช้มือหนาเชยคางมนของฟาร์ขึ้นมา บังคับให้เธอสบตาที่ดุดันคู่นั้น แล้วพ่นควันบุหรี่สีเทารอยคละคลุ้งกลางอากาศ

​"เงินที่พ่อเธอผลาญไป มันไม่ใช่แค่เศษเงิน... และคนอย่างฉันไม่เคยปล่อยให้ใครโกงแล้วลอยนวลไปได้"

เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก

"อึก..."

"แต่ถ้าเธออยากจะช่วยพ่อ... ฉันก็มีทางเลือกให้"

"ทางเลือก... อะไร"

ฟาร์ถามออกไปทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัว

​"บ้านหลังนี้ไหม แต่ก็คงจะไม่พอกับเงินสิบล้าน หรือเธอมีข้อเสนอที่ดีกว่านี้ไหมเด็กน้อย..."

​เสียงทุ้มต่ำที่กังวานอยู่ในความเงียบทำให้ฟาร์รู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก ธามเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่สายตากับจ้องมองเด็กสาวราวกับเสือร้าย

​"ไม่นะ... ไม่เด็ดขาด"

​ฟาร์ส่ายหน้าไปมาเบาๆ ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบจะทรงตัวไม่ไม่อยู่ ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มันหนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหว เงินสิบล้าน เงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นเธอไม่เคยเห็นแม้แต่เงา แล้วพ่อของเธอเอาไปทำอะไร ทำไมชีวิตที่เคยสงบสุขถึงได้พังครืนลงมาเพียงชั่วข้ามคืนแบบนี้

​"เงินตั้งสิบล้าน... พ่อเอาไปทำอะไรคะ บอกฟาร์มาสิพ่อ!"

เธอหันไปคาดคั้นผู้เป็นพ่อทั้งน้ำตา

"........"

​แต่คนเป็นพ่อกลับเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตา ความเงียบนั้นยิ่งตอกย้ำความจริงที่แสนเจ็บปวดว่าหนี้ก้อนนี้เป็นเรื่องจริง และมันกำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเธอ

​"เลิกดราม่าครอบครัวกันได้แล้ว"

ธามก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ จนหยุดอยู่ตรงหน้าฟาร์ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างใบหูขาว

"สิบล้านสำหรับเธออาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับฉัน... มันซื้อชีวิตพ่อเธอได้"

​สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าใสที่เปื้อนน้ำตาอย่างมีความหมาย

​"ฉะ... ฉันขอเวลา ฉันจะหาเงินมาคืนให้คุณเอง แต่ขอร้อง... อย่าทำอะไรพ่อของฉันเลยนะ"

​ฟาร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มใสอย่างสุดจะกลั้น ในใจของเธอว่างเปล่าราวกับตกลงไปในเหวลึก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กมหาลัยตัวเล็กๆ อย่างเธอจะไปหาเงินสิบล้านมาจากไหนในเวลาอันสั้น แต่ในวินาทีนี้ สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือให้ชายชุดดำพวกนั้นเลิกกดไหล่และบดขยี้ศักดิ์ศรีของผู้เป็นพ่อเสียที

​"ฟาร์ลูก... อย่า... เราไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกลูก"

วริศเอ่ยเตือนลูกสาวทั้งน้ำตา หัวใจคนเป็นพ่อเจ็บปวดจนแทบขาดใจที่เห็นลูกต้องมารับภาระที่เขาก่อ

​"มีสิคะพ่อ! หนูจะหามาให้ได้ หนูจะหามาคืนเขาเอง!"

ฟาร์ตะเบ็งเสียงบอกพ่อเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง ทั้งที่ความจริงโอกาสนั้นแทบริบหรี่

​"ไม่นะลูก... ถ้าหามาไม่ได้ พวกมันต้องฆ่าหนูแน่ๆ"

​ฟาร์เม้มปากแน่นก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งราวกับรูปสลักไร้หัวใจ เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่วาวโรจน์ แข็งกร้าวแต่ทว่าสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

​"ฉันขอเวลาหนึ่งสัปดาห์... แล้วฉันจะเอาเงินมาคืนคุณให้ครบ"

​ธามกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับดูน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

​"หึ... ดี อีกหนึ่งสัปดาห์ฉันจะกลับมารับเงินสิบล้านของฉัน"

​"แต่คุณธามครับ! ได้โปรด... อย่าทำอะไรลูกสาวผมเลย ถ้าเราหามาคืนคุณไม่ได้ ได้โปรดมาลงที่ผมคนเดียวเถอะนะคราบ"

วริศโพล่งออกมาอย่างหมดหนทางปกป้องลูกสาวคนเดียว

​ธามไม่ได้ปรายตาไปมองคนอ้อนวอนแม้แต่นิด เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฟาร์ ราวกับจะมองให้ทะลุถึงของหัวใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเย็น

​"หวังว่าฉันจะได้เห็นเงินสิบล้านกองอยู่ตรงหน้า ในวันที่ครบกำหนด..."

​เขาไม่ได้รับปากข้อเสนอของวริศ ไม่ได้ให้สัญญาว่าฟาร์จะปลอดภัย สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือผลลัพธ์ที่เป็นเงิน หรือไม่ก็สิ่งอื่นที่มีมูลค่าเท่าเทียมกันในสายตาของเขา

​