บทที่ 8 อารมณ์พลุ่งพล่าน 18+

เสียงเพลงดังสนั่นออกจากลำโพงขนาดใหญ่ ผู้คนโยกเอวตามจังหวะอย่างเมามัน ขณะเดียวกันมนต์นภานั่งนิ่ง ไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นออกไปเต้นเหมือนพะแพง ที่ตอนนี้กำลังสนุกสุดเหวี่ยง

“ท่าทางจะสนุกมาก” เผยยิ้มเล็กน้อยขณะมองดูเพื่อน

“มาคนเดียวเหรอครับ” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น เธอหันขวับมองอย่างงุนงง

“ใครเหรอ”

“ผมอยากทำความรู้จักคุณครับ” พูดพลางมองด้วยสายตาแทะโลม ทำเอามนต์นภากระอักกระอ่วนไม่น้อย

“ขอโทษนะคะ แต่ฉันมีสามีแล้ว” พยายามทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย

“จริงหรือเปล่า ถ้ามีสามีแล้วคงไม่มาที่แบบนี้หรอกใช่ไหม” ชายคนนั้นยังคงพยายามชวนมนต์นภาคุย

“...” เธอเลือกที่จะเงียบ ไม่อยากตอบโต้ให้เสียเวลาเปล่า ๆ

“หยิ่งจังนะครับ” ไม่พูดเปล่าทำท่าจะยกมือสัมผัสแผ่นหลังขาวเนียน แต่ช้าไปกว่าพะแพงที่ตรงมาถีบอีกฝ่ายล้มลงคาพื้น

“คิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน ไอ้ชาติชั่ว”

“นังบ้า!! มึงเป็นใครวะกล้าดียังไงมาถีบกู” ชายคนนั้นโวยวายดังลั่นอย่างเกรี้ยวกราด ผู้คนบริเวณนั้นต่างหันมองด้วยความสนใจ

“ฉันก็เป็นเพื่อนของคนที่แกกำลังจะลวนลามไง”

“พูดอะไรของมึงวะ กูไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย” อีกฝ่ายโต้กลับอย่างไม่ลดละ

“งั้นแกจะให้ฉันเอาหลักฐานให้ดูไหม”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” ชายคนนั้นกวาดสายตามองรอบกาย ซึ่งผู้คนกำลังพูดซุบซิบพลางจ้องมายังตนเอง ด้วยความกลัวว่าจะสู้ไม่ไหวจึงพยุงกายลุกขึ้นหนี

“เป็นอะไรมากไหมมนต์” พะแพงรีบหันมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง

“ไม่เลย” ส่ายหัวเล็กน้อย

“ขอโทษนะที่ทิ้งให้อยู่คนเดียว”

“มนต์ไม่ได้เป็นอะไร อย่าคิดมากนะ”

ขณะเดียวกันที่โต๊ะหนึ่ง หลังจากทุกคนได้เห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้พวกเขาอดไม่ได้จะพูดถึง

“ไอ้อชิเมื่อกี้ใช่น้องสาวมึงไหม คนที่ถีบผู้ชายคนนั้น” หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นพลางจ้องอชิระอย่างเค้นคำตอบ

“อืม”

“น้องมึงเนี่ยโหดชะมัด” อีกคนในกลุ่มเสริมขึ้น

“ว่าแต่ผู้หญิงที่มากับน้องมึงใครวะ สวยตรงสเปกกูชะมัด มึงรู้จักหรือเปล่าอชิ”

“...” อชิระไม่ตอบ สายตาคมกริบจ้องเขม็งร่างอรชรของมนต์นภาอย่างคาดโทษ ความรู้สึกพลุ่งพล่านในอกทำให้เขากำมือแน่น

“กูจะลองไปจีบดูเผื่อติด” ไม่พูดเปล่า เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขณะเดียวกันอชิระลุกขึ้นยืนตามพร้อมดันเพื่อนให้นั่งลงเหมือนเดิม

“ผู้หญิงคนนั้นแต่งงานมีผัวแล้ว” พูดจบ ก้าวยาว ๆ ไปเบื้องหน้าด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ทำเพื่อนในกลุ่มหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ

“กลับบ้านได้แล้ว” เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งดังขึ้น ทำสองสาวหันมองพร้อมกัน

“พี่มาอยู่ที่นี่ได้ไง”

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับจากริมฝีปากหยัก อชิระชำเลืองมองคนตัวเล็ก ก่อนคว้าข้อมือเธอ

“คุณอชิระคะ”

“ฉันบอกให้กลับไง ไม่ได้ยินที่พูดเหรอ” เอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์

“เดี๋ยวสิพี่! พวกเรายังไม่อยากกลับเลย” พะแพงสวนขึ้นอย่างไม่พอใจกับพฤติกรรมของพี่ชาย

“ยัยแพงอย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำอีกรอบ”

“ก็ได้ค่ะ” พอพี่ชายโกรธขึ้นมาจริง ๆ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถต้านทานได้ เธอจึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย

อชิระพาสองสาวออกจากไนต์คลับ ขณะยังคงจับข้อมือเล็กของมนต์นภาตลอดเวลา

“เดี๋ยวแพงขับรถกลับกับมนต์ก็ได้ วันนี้แพงเอารถมาเอง” พะแพงรีบเอ่ยขึ้น เมื่ออชิระพามาหยุดยังรถของเขาและกำลังจะเปิดประตูเข้าไปข้างใน

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง กลับด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ”

“ค่ะ” ตอบรับอย่างเชื่อฟัง

“เธอนั่งหน้า ส่วนแพงนั่งหลัง”

หลังจัดแจงตำแหน่งของแต่ละคนเสร็จ ต่างก็ขึ้นรถไปนั่งอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครเปล่งประโยคใด ทำเอาบรรยากาศในรถอึดอัดไม่น้อย

เมื่อส่งพะแพงถึงที่หมายเรียบร้อย อชิระกับมนต์นภามุ่งหน้ากลับบ้านทันใด ซึ่งบรรยากาศตึงเครียดกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า

ทันทีรถแล่นจอดยังที่หมาย คนตัวเล็กเปิดประตูลงอย่างไว เธอตั้งใจจะหนีเขา ทว่าขณะกำลังจะยกเท้าขึ้นบันได จู่ ๆ คนตัวโตรั้งเอวคอดกิ่วและอุ้มเธอพาดบ่าแกร่ง จากนั้นก้าวยาว ๆ ไปวางเธอลงบนโซฟา

“จะทำอะไรมนต์คะ” หญิงสาวตั้งท่าจะลุกขึ้นนั่ง ไม่วายถูกเขากดลงกับโซฟาพร้อมรวบแขนเล็กขึ้นเหนือศีรษะ

“ใครอนุญาตให้เธอไปที่แบบนั้น”

“ไหนว่าเราจะไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวคะ คุณเป็นคนอนุญาตให้มนต์ไปเที่ยวเอง” ไม่เข้าใจเลยเขาเป็นอะไรกันแน่ ทั้งที่เคยพูดแบบนั้นกับเธอเองแท้ ๆ ทว่าวินาทีนี้กลับเดือดพล่านใส่กัน

ความโมโหบวกกับความหงุดหงิด ทำให้เขาแนบริมฝีปากลงบนกลีบปากอวบอิ่มอย่างรวดเร็ว โดยมนต์นภาไม่ทันตั้งตัว ถึงกระนั้นไม่ได้ขัดขืน ยอมปล่อยให้อีกคนทำตามความปรารถนา

“อื้อ” เธอส่งเสียงร้องครวญครางอย่างพึงพอใจ แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอแกร่งพร้อมตอบรับจูบจากเขา

“หลังจากนี้ฉันไม่อนุญาตให้เธอไปที่แบบนั้นอีกแล้ว” เอ่ยขึ้นหลังจากถอนจูบออก

“ทำไมคะ”

“เธอเป็นเมียฉันนะ ถึงเราจะไม่ได้รักกันแต่เมียก็คือเมียอยู่ดี หลังจากนี้ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้เธอไปที่แบบนั้นอีก แล้วก็ห้ามแต่งตัวแบบนี้ด้วย”

อชิระไม่เข้าใจเหมือนกัน ตนเองเป็นอะไรกันแน่ถึงได้พูดแบบนั้นกับมนต์นภา ทว่าสิ่งที่เขารับรู้ขณะนี้ คืออารมณ์พลุ่งพล่านยิ่งนัก แค่เห็นผู้ชายคนอื่นมองเธอด้วยสายตาแทะโลม

ถ้อยคำมากมายของคนเหนือร่าง ทำเธองุนงงเหลือเกิน คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างสงสัย เธออยากจะถามเขาอีกหลายประโยค ทว่าต้องหยุดชะงักเมื่อเขาเลื่อนตัวลงไปหยุดยังจุดกึ่งกลางสาว

“คุณอชิระ” เธอผงกหัวมองคนตัวโต

“นอนนิ่ง ๆ ไปเลย” ชายหนุ่มไม่รอให้คนตัวเล็กปฏิเสธ เขาเลิกชุดเดรสขึ้นไปกองตรงเอวคอดกิ่ว แล้วจัดการรูดแพนตี้น้อยลงตามขาเรียว ก่อนโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี

ฝ่ามือหนาจับขาเรียวชันเป็นรูปตัวเอ็ม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าใกล้กลีบกุหลาบงดงาม ทันทีที่ปลายลิ้นสากแตะลงบนติ่งเสียว มนต์นภาถึงขั้นสะดุ้งเฮือกหนึ่ง

“อื้อ อ๊ะ คุณอชิระ” กายสาวบิดไปมาด้วยความเสียวซ่าน สติใกล้เลือนรางเต็มที สัมผัสของเขาทำเอารู้สึกดีเกินบรรยาย

นัยน์ตาดำขลับชำเลืองมองเธอครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังมีอารมณ์ร่วมกับเขา จึงระรัวลิ้นเร่าร้อนเข้าออกในกลีบดอกไม้

“อ๊ะ คุณอชิระอย่าทำแบบนั้น มนต์เสียวเหลือเกิน” มือบางยกขึ้นขยุ้มเส้นผมนุ่มของเขา เพื่อระบายความรู้สึกที่ได้รับ

ระหว่างหญิงสาวกำลังจะขยับสะโพกหนี อชิระกลับรั้งไว้อย่างรวดเร็ว จังหวะเดียวกันเขาเพิ่มแรงดูดกลีบกุหลาบมากขึ้น ก่อนเปลี่ยนไปส่งนิ้วยาวเข้าในร่องรัก ขยับเข้าออกอย่างเมามัน

“อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว” มนต์นภารู้สึกเหมือนใกล้จะถึงปลายทางเต็มที อชิระเผยยิ้มอย่างพอใจกับท่าทีของคนตัวเล็ก ก่อนเพิ่มนิ้วยาวเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่ม จากหนึ่งกลายเป็นสองและขยับเข้าออกอย่างหนักหน่วง

“อื้อ เสียว” เสียงหวานร้องครวญครางอย่างทรมาน เพียงไม่นานกายสาวเกร็งกระตุกและปล่อยน้ำผึ้งหวานไหลเยิ้ม

“ท่าทางจะชอบมากสินะ ถึงได้ปล่อยน้ำเยอะขนาดนี้”

คำพูดของคนตัวโตทำเอาคนฟังถึงขั้นเขินอาย มนต์นภาตั้งท่าจะลุกขึ้นยืน แต่อชิระดึงเข้าสู่วงแขนพร้อมกระชับกอดแน่น

“จะไปไหนของเธอ”

“มนต์จะกลับห้องแล้วค่ะ” เอ่ยตอบทั้งที่ไม่ยอมสบตาคม

“ฉันอุตส่าห์ทำให้เธอเสร็จ นี่คิดจะหนีกันง่าย ๆ เหรอ”

“แล้วคุณจะให้มนต์ทำยังไงคะ” ใบหน้าหวานจ้องคนตัวโตอย่างรอฟังคำสั่ง

“ก็ทำแบบที่ฉันทำให้เธอไง”

“คะ” คิ้วโก่งสวยเลิกขึ้นอย่างสงสัย อชิระไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก เขาจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากกายสาว ตามด้วยถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกหมด กระทั่งตอนนี้ทั้งสองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า