Chapter4

 Chapter4

ธานินทร์​หัวเสียเป็นอย่างมากที่ชะเอมไม่ทำตามคำสั่ง มือหนากำหมัดแน่นพยายาม​ข่มอารมณ์​โกรธ​เอาไว้

“เธอกล้าดียังไงมาขัดคำสั่งฉัน” ธานินทร์​เอ่ยเสียงห้วนกระด้างมือทุบโต๊ะอย่างโมโห​ ก็แค่ผู้หญิงธรรมดา​คนหนึ่ง ไม่ได้สวยเลิศเลออะไร ​ แต่ทำไมเขาถึงอยากได้เธอ และในเมื่อเขาอยากจะได้ผู้หญิง​คนนั้นเขาก็ต้องได้

(“แค่นี้นะคะเอมไม่ว่างคุย”) ปลายสายเอ่ยอย่างไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งทำให้อารมณ์​โกรธ​ของเขาประทุถึงขีดสุด

“ฉันจัดการเธอจนต้องร้องขอชีวิต​แน่”

ตู๊ด ตู๊ด สายถูกตัดไป ธานินทร์​ยิ่งหัวเสีย ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินออกมาจากห้อง

“ธานินทร์​จะไปไหนลูก” แองจี้เอ่ยถามบุตรชาย​ เมื่อเห็นชายหนุ่ม​เดินไปที่ประตู​บ้าน

“ไปหาเพื่อนครับแม่” เขาปรับเสียงเรียบ ๆ หันมายิ้มให้มารดา แม้ว่าภายในใจของเขาตอนนี้จะครุกรุ่นไปด้วยไฟโทสะก็ตาม

เขาไม่ต้องการให้มารดาคิดมาก ที่ผ่านมาเขากับมารดาอยู่กันแค่2คน เนื่องด้วยบิดาตายจากไปตั้งสมัยเด็ก ๆ  

พ่อของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับครอบครัว​ของพ่อพายุ สายเลือดมาเฟียยังเข้มข้น​อยู่ตัวเขา

“เดี๋ยวให้ลูกน้องขับรถให้”

“ไม่เป็นไรครับ” ธานินทร์​เอ่ยแล้วรีบออกไปจากบ้าน

รถสปอร์ตสุดหรูขับมุ่งตรงไปที่บ้านของชะเอม ไม่มีทางที่เธอรอดพ้นเงื้อมมือเขาไปได้

ด้านชะเอม เธออยู่ไม่ได้แน่ ธานินทร์​ต้องการให้เธอทำตามสัญญา​ที่เขาเป็นตั้งขึ้นมา เธอจะทำได้อย่างไรกัน ในเมื่อเธอรักผู้ชาย​ที่ชื่อพายุไม่ใช่ธานินทร์

เขาก็แค่ผู้ชาย​ที่ซุกซ่อน​ความร้ายกาจ​เอาไว้ แล้วแสร้งเป็นคนดีให้คนอื่นเห็น ต่อหน้าคนอื่นเขายิ้มแย้ม​ดูไม่มีพิษมีภัย​กับใคร แต่กับเธอเขาแสดงธาตุแท้​ออกมาอย่างเปิดเปลือยว่าเขาเป็นโรคจิต​ขนาดไหน

“เอมกลับก่อนนะคะ เดี๋ยว​เอมมาเยี่ยมใหม่”

“ได้จ้ะ”

“ขอบคุณ​ค่ะ” ชะเอมรีบเดินออกมาจากโรงพยาบาล​ ความคิดในหัวกำลังตีกันวุ่นวายไปหมด ผู้กักขฬะ​อย่างธานินทร์​ไม่จบเรื่องนี้แน่ เขาปรามาสเธอด้วยถ้อยคำร้ายกาจ​ เธอไม่ได้เป็นคนร่านสักหน่อย แต่เขากลับพ่นคำพูดหยาบคาย​ใส่เธอ

ถ้าเธอจะร่านก็ขอร่านกับพายุคนเดียว ผู้ชาย​อย่างธานินทร์​ไม่ได้เศษเสี้ยว​ความเป็​นสุภาพบุรุษของพายุด้วยซ้ำ

โทรศัพท์​ของชะเอมสั่นไม่หยุด ดวงตากลมโตมองเบอร์โทร​ที่โชว์​หรา เธอรีบกดปิดเครื่องทันที ธานินทร์​ไม่จบเรื่องนี้แน่ และเธอไม่อยากกลับบ้าน เธอเชื่อว่าธานินทร์​ต้องไปดักรอเธอ

'เธอก็หนีสิ'​ ความคิด​หนึ่งวูบขึ้นในหัว ใช่ เธอควรหนี ถึงแม้จะไม่อยากจะทิ้งมารดาทิ้งงานที่บริษัท​ แต่มันจำเป็นที่เธอต้องจากลา ถ้าพายุกลับมาค่อยกลับมาทำงานก็ได้ เธอจะได้ขอร้องให้เขาช่วยเธอ​เรื่องนี้ด้วย

หรือไม่? ก็หนีไปตลอดกาล

ชะเอมสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วตัดสินใจ​โบกแท็กซี่​

“ไปไหนคะ” คนขับเอ่ยถามเธอชะเอมรู้สึก​ใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“เอ่อไป... เอ่อ...” ชะเอมอึกอัก ในหัวกำลังคิดว่าเธอจะไปที่ไหนดี เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยไปอยู่ที่ไหนนอกจากบ้าน

“ไปไหนคะ?”

“ไป... เอ่อ... เอมว่าจะไปหาบ้านเช่าที่ไกลที่นี่ แล้วหางานทำอยู่แบบเงียบ ๆ “

“มีบ้านให้เช่าอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักของฉัน เธอสนใจไหม?” โชเฟอร์​แท็กซี่​สาวเอ่ยกับเธอ

“สนใจค่ะ”

“งั้นไปเลย”

“ค่ะ” ชะเอมนั่งรถมาเรื่อย ๆ พลางผินหน้ามองข้างทาง เธอปล่อยไปกับความงามของบรรยากาศ​ของหิมะ​ขาวโพลน จนกระทั่งถึงบ้านเช่าหลังไม่ใหญ่มาก

“ถึงแล้วค่ะ”

“ค่ะ” หลังจากจัดแจงทำสัญญา​เช่าเธอก็เข้าอยู่

“นอนไปก่อนแล้ว พรุ่งนี้​ค่อยว่ากันใหม่” ชะเอมเอ่ยแล้วนอนลงบนเตียง ดีหน่อยที่เธอกดเงินเอาไว้จ่ายค่าบ้านเอาไว้เรียบร้อย​

ธานินทร์​นั่งรอชะเอมอยู่ในรถ วันนี้เขามาจอดอยู่หน้าบ้านเธอ

“กล้าดียังไง? ถึงกล้าขัดใจฉัน” มือหน้ากำแน่น รู้สึก​โกรธ​มากที่หญิงสาว​ไม่ทำตามที่เขาสั่ง

ธานินทร์​มองเข้าไปในบ้านของชะเอม เขามองร่างผู้เป็นมารดาชะเอมแล้วยิ้มออกมา

“หึหึ”

“เอ ทำไมยัยเอมถึงไม่กลับมาสักที” ทับทิม​ชะเง้อคอรอบุตรสาว​กลับมา แต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงา

“นั่นรถใคร?” โทมัสเอ่ยพลางเพ่งสายตามองรถหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“ไม่รู้ เดี๋ยว​ฉันไปดูก่อนแล้วกัน”

“เดี๋ยวผมไปดูเอง” แต่ไม่ทันที่โทมัส​จะเดินไปถึง รสสปอร์ต​สุดหรูก็ขับแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว

วันต่อมา

ชะเอมลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย วันนี้เธอต้องไปซื้อข้าวของเพื่อเอาไว้ใช้ เธอต้องหลบผู้ชาย​คนนั้นจนกว่าพายุจะมา อย่างน้อย​ผู้ชาย​อย่างพายุคงจะปกป้อง​เธอได้

ร่างบางอยู่ในชุดกันหนาวหนา เธอนั่งแท็กซี่​ไปที่ห้างสรรพสินค้า​ใกล้บ้าน เธอเลือกซื้อชุดพร้อมกับของใช้จำเป็นมาไว้   กว่าพายุจะมาคงอีกหลายวัน

ผ่านไป2สัปดาห์

​ ชะเอมมาอยู่บ้านเช่าครบ2อาทิตย์​มันทำให้เธอคลายความกลัดกลุ้ม​ลงบ้าง เธอหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาเปิดเครื่อง เพราะคิดจะโทรกลับบ้านและโทรออกหาพายุ

ติ้ง ๆ  ๆ  ๆ  ๆ  เสียงข้อความ​ดังขึ้นรัว ๆ  ไม่ว่าจะเป็นข้อความการโทรเข้าของแม่ และหนึ่งในนั้นคือข้อความของธานินทร์

“อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น”

“เฮ้อ!” ชะเอมถอนลมหายใจออกมาแรง ๆ  แล้วกดโทรศัพท์​โทรออกหาแม่ของตนเอง

(“ยัยเอม แกไปอยู่ไหน แกรู้ไหมว่าที่บ้านไม่มีคนทำความสะอาด”)​ นี่คือคำแรกที่มารดาทักทาย ชะเอมรู้สึก​แย่มากที่ได้รับคำทักทาย​แบบนี้ แทนที่จะได้รับความห่วงใยจากมารดา

“เอม มาทำงานต่างจังหวัดค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ ได้แต่เก็บความน้อยใจเอาไว้แล้วฝืนยิ้มให้กับโชคชะตา​ เธออยากมีชีวิต​ที่ดีกว่านี้ แต่กลับไม่เคยได้สัมผั​สชีวิต​ที่​ดี​เลย

(“อืม ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน ถ้าไม่ได้เงินก็อย่าไปอ้าขาให้ใครล่ะ แค่นี้นะฉันจะนอน”)​

“ค่ะ” ชะเอมกดวางแล้วร้องไห้ออกมา เธออยากมีความสุข​อย่างคนอื่นบ้าง ต้องทำอย่างไรถึงจะมีโอกาส​ได้เจอมัน

ชะเอมร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอร้องไห้อยู่นานก่อนจะกดโทรศัพท์​หาพายุ มือเรียวเล็กปาดน้ำตา​ตนเองอย่างลวก ๆ  แล้วเอาโทรศัพท์​แนบหู

(“ฮัลโหลครับ”)

“คุณ​พายุ​กลับมาหรือยังคะ?” เธอพยายาม​ปรับเสียง​ให้เป็นปกติ​

(“มาเมื่อวาน วันนี้ผมเข้าบริษัท​ครับ”)​

“เดี๋ยว​เอมไปทำงานนะคะ”

(“ครับ”)​ ชะเอมรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่พายุกลับมา เธอรีบอาบน้ำชำระร่างกายแล้วแต่งตัวไปทำงาน

'เทพบุตร​ของ​เธอ​กลับ​มาแล้ว ไม่จำเป็นที่เธอต้องกลัวซาตาน​อย่างธานินทร์​อีกต่อไป'​