๙
ไปเก็บเห็ดในป่า
ชุนเอ๋อร์ไม่ชอบการเป็นแม่ครัวอย่างหนึ่งตรงที่ว่า ต้องคอยคิดอยู่ตลอดว่ามื้อต่อไปจะทำอะไรดี หากทำแล้วคนอื่นจะชอบหรือไม่ หากทานแล้วไม่ถูกปากผู้ทานคนทำก็เสียใจ
การเป็นแม่ครัวไม่ง่าย!
“จะทำอะไรให้เด็ก ๆ ดีนะ”
ชุนเอ๋อร์ไม่ทานมื้อเย็น แต่หากหิวมากแตงกวาสักลูกก็อยู่ท้องแล้ว ทว่าบุรุษวัยเจริญพันธุ์ไม่เหมือนกัน หากพวกเขาไม่ได้ทานต้องไม่สบายท้องแน่ นางไม่อาจเอาความสบายของตัวเองเป็นตัวตั้ง
“ไม่คิดแล้ว ไปถามเลยดีกว่า!”
ชุนเอ๋อร์เดินออกจากครัวตรงไปยังศาลาข้างทุ่งนาที่หนุ่ม ๆ ทั้งหลายกำลังนั่งเล่นหมากล้อมกันอยู่ ด้วยเห็นพวกเขากำลังมีสมาธิ นางจึงนั่งมองอย่างเงียบ ๆ ไม่รบกวน
“ท่านแม่คิดอะไรอยู่ขอรับ”
หลันเฟิงมองชุนเอ๋อร์ตั้งแต่นางเดินเข้ามาในศาลาแล้ว มองเพียงแวบเดียวก็ทราบว่านางมีเรื่องให้คิดไม่ตก
“แม่กำลังคิดรายการอาหารมื้อเย็นอยู่...เสี่ยวเฉิน! เย็นนี้เราจะทำอะไรกันดี”
คนถูกถามตอบกลับมาสั้น ๆ
“ไก่ผัดเผ็ด”
“ไก่ผัดเผ็ด!”
เมื่อได้ฟังคำตอบของเขา ชุนเอ๋อร์ถึงกับใบหน้าแข็งค้างไปเลย ในใจคิด...
ไก่ผัดเผ็ดที่ว่าคงไม่ใช่ไก่ในเร้าข้าใช่หรือไม่
“ไก่ผัดเผ็ดหรือ ข้าอยากกิน ๆ”
จางจงกว่านสนับสนุน แต่พอเห็นชุนเอ๋อร์หันหน้ามาตัดพ้อใส่ จากท่าทางดีใจเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ ถามด้วยความไม่เข้าใจว่า...
“เอ่อ…ทำไมหรือเสี่ยวกูกุ”
“เสี่ยวกูกุเลี้ยงไก่ ทานไม่ลงหรอก!”
ตั้งแต่เลี้ยงไก่มาชุนเอ๋อร์ไม่เคยทานไก่เลย ตัวไหนที่มอบให้คนอื่นไปเลี้ยงต่อก็ขอร้องไม่ให้ฆ่า
หากนางทราบว่าใครผิดสัญญา นางจะไม่สนทนากับคนผู้นั้นอีก เหตุการณ์เหล่านี้เคยเกิดขึ้นแล้วครั้งหนึ่ง
“ข้าจะไปล่าไก่ป่า ไม่เอาไก่ท่านหรอก”
“จริงหรือ” ชุนเอ๋อร์ถามย้ำซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ นางจึงค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย
แต่พอตกเย็นถึงเวลาที่ต้องทานข้าวจริง ๆ ชุนเอ๋อร์ก็ยังมองไก่ป่าผัดเผ็ดบนโต๊ะอาหารอย่างมีข้อกังขา ใช้ตะเกียบคีบไม่กี่คำก็วางลงโต๊ะ
“เสี่ยวกูกุอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะ”
หลันเฟิงไม่รั้งมารดาเพราะรู้ว่านางไม่ทานมื้อเย็น แค่นางคีบอาหารไปหลายคำเขาก็ดีใจแล้ว
ด้านโจวฉือเหอและจางจงกว่านนั้นหัวเราะขบขัน เพราะทราบว่าชุนเอ๋อร์ไปไหน
เกาจี้เฉินเองก็มีรอยยิ้มติดมุมปาก กล่าวกับทุกคนว่า...
“แอบไปนับจำนวนไก่อีกแล้ว”
เช้าวันต่อมา
“สามสิบตัวเท่าเดิม โล่งอก!”
“แอบมานับไก่อีกแล้วหรือขอรับเสี่ยวกูกุ”
ชุนเอ๋อร์ตกใจกับเสียงผู้มาใหม่ พอหันหลังไปมองก็เห็นว่าจางจงกว่านกำลังมองนางด้วยสีหน้าขบขัน
วันนี้จางจงกว่านตื่นเช้ากว่าเมื่อวาน เขาเห็นชุนเอ๋อร์เดินมาที่เร้าไก่จึงได้เดินตามนางมา
แอบมานับจำนวนไก่จริง ๆ ด้วย
“รู้ได้อย่างไรว่าเสี่ยวกูกุมานับไก่อีกแล้ว ท่าทางชัดเจนเพียงนั้น”
“เพียงนั้นเลยขอรับ”
จางจงกว่านหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของนาง จากนั้นก็เอ่ยเรื่องที่เขาตั้งใจจะบอกนางตัั้งแต่เมื่อวาน
“เมื่อวานจี้เฉินบอกว่าบนภูเขามีเห็ดเยอะเลย เราขึ้นไปเก็บเห็ดกันดีหรือไม่ เสี่ยวกว่านจะพาท่านย่างเห็ดคลุกด้วยพริกสูตรพิเศษ”
“เสี่ยวกูกุไม่เคยขึ้นเขาเลย น่าสนุกดี”
เป็นความจริงที่ชุนเอ๋อร์ไม่เคยได้ขึ้นเขาเลย
เวลาต้องการฝืนมาหุงหาอาหาร นางจะเก็บเฉพาะตรงตีนเขาเป็นส่วนใหญ่ ไม่ก็หาเอาบริเวณป่าแถวนี้
“เสี่ยวกว่านจะเป็นพรานป่าเอง เสี่ยวกูกุไม่ต้องกลัวหลงนะขอรับ เราจะได้ทั้งเห็ดและลงจากภูเขาอย่างปลอดภัย”
ชุนเอ๋อร์ยิ้มให้กับท่าทางมั่นใจของเขาทั้งยังตอบเอาใจว่า
“เสี่ยวกูกุเชื่อ ดูก็รู้ว่าเสี่ยวกว่านเป็นคนมีความสามารถ ว่าแต่คนอื่นจะไปด้วยกันหรือไม่”
“หากเสี่ยวกูกุไปทุกคนก็ต้องไปขอรับ”
หนึ่งชั่วยามต่อมา...
แล้วก็เป็นอย่างที่จางจงกว่านกล่าวเอาไว้ ทุกคนจะขึ้นเขาไปเก็บเห็ดด้วยกัน
หลันเฟิงเตรียมของหลายอย่างให้ชุนเอ๋อร์ไม่ว่าจะเป็น มีด สมุนไพร ยารักษาแมลงกัดต่อยหรือสัตว์มีพิษ น้ำดื่ม เสื้อผ้าสำรองและอะไรอื่น ๆ
ชุนเอ๋อร์พลันมีรางสังหรณ์ว่าจะได้ไปหลายวัน!
“เฟิงเอ๋อร์ แม่ต้องขนไปทั้งหมดนี่เลยหรือ”
หลันเฟิงพยักหน้ารับ ในความคิดเขาเผื่อไว้ก่อนไม่เสียหาย เพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันสามารถเกิดกับเราได้ทุกเมื่อ
“เสี่ยวกูกุ เหล่าต้า ข้าพร้อมแล้ว”
จางจงกว่านเตรียมของไปไม่กี่อย่าง หนึ่งในนั้นคือผงพริกพิเศษเอาไว้ย่างเห็ดก็ดี ย่างสัตว์ป่าก็ดี แค่เหยาะผงพริกไปที่วัตถุดิบแล้วเอาไปย่างไฟ สุกแล้วก็สามารถทานได้เลย
“เฟิงเอ๋อร์ เสี่ยวกว่านเตรียมของไปน้อยยิ่ง”
หลันเฟิงเหลือบไปมองจางจงกว่านครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปสนใจอย่างอื่น
“แล้วแต่เขาเถิดขอรับ”
“อ้อ”
เมื่อหลันเฟิงไม่เปลี่ยนใจ ชุนเอ๋อร์ก็ตามใจเขา เอาทุกอย่างใส่ไว้ในถุงย่ามแล้วแบกขึ้นกลางหลัง
“ไป! แม่ก็พร้อมแล้ว”
๙๒มาได้ถูกจังหวะ แม้จะโดนปฏิเสธแล้ว แต่อี้เฟยก็ไม่คิดจะหนีไปไหน ยังคงคอยตามเฝ้าตามมองชุนเอ๋อร์อยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ครั้งไหนที่เจอหน้ากันตรง ๆ เขาจะตีหน้าเศร้าใช้สายตาอ้อนขอความรักอยู่เช่นนั้นจนคนที่หัวเสียแทนเป็นหลันเฟิง นั่นเพราะว่าเขาตัวกับมารดาตลอด การที่ต้องมาทนมองบุรุษร่างใหญ่โตทำตัวเหมือนหมาตัวน้อยคอยเดินตามต้อย ๆ ทำเขาขนลุกขนพองไปทั้งตัว ไม่เพียงอี้เฟยที่โดนชุนเอ๋อร์ปฏิเสธมาเท่านั้น มู่หรงเซว่ฮวาก็โดนหลันเฟิงปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน นั่นทำให้คนนอกอย่างสามหนุ่ม โจวฉือเหอ เกาจี้เฉินและซ่งเหวยไม่รู้จะนับถือคนที่ตามตื้อหรือคนที่โดนปฏิเสธดี ‘คนใจแข็ง’ กับ ‘คนตื้อเท่านั้นที่ครองโลก’ ส่วนจางจงกว่าน หลังจากที่รู้ความจริงก็นอนไม่หลับไปหลายคืน สิ่งที่ช่วยปลอบประโลมใจเขาเห็นทีจะมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นก็คือการเห็นอี้เฟยถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องมันควรจบลงแค่นั้น ‘ไม่มีใครได้ลงเอยกับใคร’ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ชุนเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาด้วยสภาพร่างกายไม่ปกติ หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กำลังจะเดินเข้ามาที่ห
๙๑สองแม่ลูกใจอมหิต หลังจากที่หลันเฟิงกล่าวว่า ‘แล้วเจ้าจะเสียใจ’ ลู่จั๋วหรานก็ต้องเสียใจจริง ๆ เมื่อพัดของรักของหวงของหายากในยุทธภพโดนกระชากออกจากมืออย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่การขโมยอาวุธของผู้อื่นเพื่อตัดกำลังเท่านั้น แต่ยังทำลายอาวุธจนไม่เหลือซาก ทีนี้จะจัดการเจ้าของอาวุธก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป “ทำกันแรงเกินไปแล้ว กะจะฆ่ากันให้ตายเลยหรืออย่างไร!” ลู่ฮูหยินร้องไห้สะอึกสะอื้นให้กับอาการบาดเจ็บของบุตรชาย ในหัวนึกถึงภาพที่หลันเฟิงใช้พลังมารซัดลู่จั๋วหรานเพียงครั้งเดียวก็กระเด็นตกเวลาทีจนกระอักเลือด แค่คิดนางก็ยิ่งโกรธหลันเฟิง! นี่ไม่เพียงทำให้สำนักเยว่ซือเสียชื่อที่ทายาทของสำนักเสียท่าได้เร็วขนาดนี้เท่านั้น แต่ยังเพิ่มชื่อเสียงให้กับหลันเฟิงอีกด้วย เมื่อผู้คนรู้ว่าหลันเฟิงเป็นหัวหน้าพรรค รูปหล่อ ฝีมือดี ยิ่งเป็นการเพิ่มชื่อเสียงให้เขา บางคนจากที่ไม่เปิดใจยอมรับพรรคมาร ก็เปลี่ยนเป็นเปิดใจมากขึ้น “แค่ก ๆ ท่านแม่ขอรับ การแข่งขัน ย่อมมีแพ้มีชนะ ฝีมือลูกด้อยกว่า แพ้เช่นนี้ก็ถูกแล้ว” ลู่จั๋วหรานพูดด้วยน้ำ
๙๐อี้เฟยได้เลือด ชุนเอ๋อร์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก ยกสองมือขึ้นปิดปาก ตะลึงค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาจับจ้องร่างสูงที่กำลังจะลงจากเวทีประลอง มือสองข้างกดทับแผลห้ามเลือดไว้ ครู่ต่อมาก็มีคนพาเขาแยกไปทางหนึ่ง “ไม่ตามไปหรือ” ชุนเอ๋อร์หันมามองหน้าเฉียนจิ่นหง อย่างขอความมั่นใจ “เขากำลังไปทำแผล ข้าไปรบกวนเช่นนี้จะดีหรือ” “ดีสิเจ้าคะ ไปเจ้าค่ะ หากท่านแม่ไม่กล้าไปคนเดียว เดี๋ยวข้าไปเป็นเพื่อน” ได้รับการสนับสนุนถึงเพียงนี้ ชุนเอ๋อร์จึงพยักหน้ารับมีความมั่นใจมากขึ้น “เดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะพี่เฉียน” เฉียนจิ่นหงพยักหน้า มองตามทั้งสองไปจนลับตาก่อนที่จะหายตัวไปจากอัฒจันทร์ ทำเอาคนที่จับจ้องมาที่เขาอยู่พอดีถึงกับขยี้ตา หนึ่งในนั้นกล่าวขึ้นมาว่า… “หรือเขาจะเป็นเทพเซียนจริงอย่างที่สตรีผู้นั้นกล่าวไว้ น่าคิด ๆ” ณ กระโจมทำแผล “แผลไม่ได้ลึกมาก แต่ระวังการขยับเขยื้อนด้วยจะดีที่สุด” หมอชราผู้ทำแผลให้อี้เฟยกล่าวเตือน ความหมายคือการประลองยุทธ์ในครั้งนี้เขาอย่าร่วมการแข่งขันอีกเลยจะดีกว่า “ข้าไ
๘๙การประลอง ทางด้านหลันเฟิงและสมาชิกพรรคมารไฮ้เซินทั้งเก้าคนที่จะต้องประลองยุทธ์กับเก้าสำนักถูกจัดให้นั่งล้อมเป็นวงกลมของเวทีการประลอง ทั้งสิบสำนักจะต้องต่อสู้กันแบบคู่ต่อคู่ ในห้าคู่นี้ สำนักไหนชนะมากกว่ากันสำนักนั้นจะเป็นฝ่ายเข้าสู่รอบต่อไป ฝั่งแพ้ตกรอบ ส่วนห้าสำนักสุดท้ายที่ผ่านเข้ารอบมาจะเป็นการแข่งเพื่อวัดความแข็งแกร่ง แต่ละสำนักจะต้องเลือกสองคนที่เก่งที่สุดในพรรคออกมายืนบนเวทีเพื่อสู้กับอีกแปดคนที่เป็นต่างพรรค รอบนี้สามารถงัดเอาวิชาเร้นลับ เคล็ดวิชาประจำตัวมาใช้ได้อย่างไม่มีข้อจำกัดเหมือนรอบแรกที่บังคับให้ใช้เฉพาะพลังยุทธ์และอาวุธธรรมดาทั่วไปเท่านั้น ความตื่นเต้นอยู่ในรอบนี้ ใคร ๆ ก็อยากเห็นเคล็ดกระบวนวิชาลับของผู้อื่นทั้งสิ้น อยู่ที่ผู้เข้าแข่งขันแล้วว่าจะงัดออกมาให้ชมหรือไม่ ก่อนเข้ามาทุกคนก็คาดหวังว่าจะเห็นนัดล้างแค้นระหว่างสำหนักเยว่ซือกับพรรคมารไฮ้เซิน ไม่ต้องทนรอคอย เพราะสองสำนักนี้ได้สู้กันตั้งแต่รอบแรก จะเป็นใครที่เข้ารอบ จะเป็นใครที่ตกรอบ ต้องรอชม! “การประลองของคู่แรกระหว่างพรรคมา
๘๘วันประลองยุทธ์ งานประลองยุทธ์ถูกจัดขึ้นที่สนามประลองที่ใหญ่ที่สุดของพระราชวัง มีการเปิดประตูวังหลวงเอาไว้ให้ประชาชนได้เข้าชม เวทีการประลองอยู่ตรงกลางสุด สำนักยุทธ์ทั้งหมดสิบสำนักจากสี่แคว้นที่เข้าร่วมการประลองจะนั่งอยู่ข้างสนามใกล้ชิดกับเวทีประลองที่สุด ผู้ชมจะนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ล้อมส่วนของสนามไว้อีกที ส่วนที่นั่งของเชื้อพระวงศ์แคว้นหนานไฮ้จะอยู่สูงสุดตำแหน่งหันหน้าเข้าเวทีประลองพอดี หนึ่งในสิบสำนักยุทธ์ที่ทุกคนให้ความสนใจคงไม่พ้นสำหนักเยว่ซือ หนึ่งเพราะชื่อเสียงสำนักที่ดังไปทั่วสี่แคว้นใหญ่ สองเพราะสำนักนี้เพิ่งโดนหัวหน้าพรรคมารไฮ้เซินถล่มไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ทุกคนจึงคาดหวังว่าจะเกิดเรื่องสนุกขึ้นระหว่างพวกเขา! ทางด้านทางเข้าของพระราชวัง มีประชาชนมารอยืนต่อแถวหลายลี้เพื่อตรวจหาอาวุธก่อนเข้าพระราชวัง เสียงเฮอึกทึกที่ดังออกมาข้างนอกบ่งบอกว่าการประลองยุทธ์ได้เริ่มขึ้นแล้ว สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ที่ยังเข้าไปในพระราชวังไม่ได้ยิ่ง หนึ่งในคนที่ยืนต่อแถวรอก็คือชุนเอ๋อร์ ใบหน้างดงามโดดเด่นกว่าใครหันหลังให้ค
๘๗จะทรมานใจข้าไปถึงไหน งานประลองยุทธ์จะจัดขึ้นวันพรุ่งนี้เป็นวันแรก ตอนนี้สมาชิกพรรคมารไฮ้เซินกำลังสรุปกันเป็นครั้งสุดท้ายว่าจะส่งใครขึ้นประลองบ้าง โดยเบื้องต้นมีหลันเฟิง จางจงกว่าน โจวฉือเหอ เกาจี้เฉิน ซ่งเหวยและสมาชิกพรรคอีกสี่คน ส่วนคนสุดท้ายที่วางตัวไว้ตั้งแต่แรกกลับไม่ยอมลงการประลอง เขาให้เหตุผลว่า ‘เดี๋ยวเสียโฉม’ แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ ประชุมวันนี้เจ้าตัวกล่าวว่าขอลงการประลองด้วยคน สีหน้าที่พูดตอนนั้นดูห่อเหี่ยว ไม่มีชีวิตชีวา แตกต่างกับปกติที่มักจะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวนอารมณ์อยู่เสมอ “เจ้าเป็นอะไรอีกอี้เฟย ถ้าลงประลองแล้วทำสีหน้าซังกระตายแบบนี้อย่าลงเลย ขัดตาข้านัก!” จางจงกว่านมุ่นคิ้วเพราะขัดใจ คิดว่าอี้เฟยไม่อยากลงประลองยุทธ์ มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดีที่สุดว่าตนเป็นอะไร เขาจ้องหน้าจางจงกว่านนิ่ง ๆ ไม่่ต่อล้อต่อเถียงเหมือนเคย จากนั้นก็ถอนหายใจใส่ ในหัวนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน… หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จแล้ว ชุนเอ๋อร์ขอเวลาแวะร้านหนังสือชั่วครู่ หลันเฟิงตามใจแล้วรออยู่ด้านนอกร้านเพื่อให้มารดาได้มีเวลาอิสระในการเลือกซื้อ
๘๖จับได้แล้ว “ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาทำอะไรแบบนี้” “ชีวิตคนเราก็แบบนี้แหละ ถ้าทุกอย่างได้ดั่งใจไปเสียหมด มันก็ไม่เรียกว่าชีวิตสิ…แต่เดี๋ยวนะ! ข้าไม่ได้ชวนเจ้ามาด้วย ถ้าไม่มีใจจะทำ ประตูอยู่นั่น เดินออกไปแล้วปิดให้ด้วย” สองคนที่ตอบโต้กันในขณะนี้คืออี้เฟยและมู่หรงเซว่ฮวา ย้อนไปตอนที่ทั้งคู่เห็นชุนเอ๋อร์กับหลันเฟิงที่หน้าประตูรั้ว พวกเขาตอบคำถามของหลันเฟิงด้วยการบอกว่าบังเอิญเจอกัน ก่อนที่ หลันเฟิงจะขอตัวพาชุนเอ๋อร์ไปทานข้าวที่โรงเตี๊ยม ‘พวกเราจะไปทานข้าวที่โรงเตี๊ยมแบบส่วนตัว’ เพราะคำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำให้พวกเขาทั้งสองต้องแอบตามทั้งคู่มาที่โรงเตี๊ยมแทน อี้เฟยลงทุนเช่าห้องพิเศษข้าง ๆ ชุนเอ๋อร์และหลันเฟิง เพื่อแอบฟังทั้งคู่สนทนากัน “มู่หรงเซว่ฮวาสะกดคำว่ายอมแพ้ไม่เป็นหรอก แล้วที่แนบหูเข้ากับฝาผนังอยู่นานสองนาน ได้ยินอะไรสักอย่างหรือไม่” อี้เฟยผละจากผนังที่กั้นระหว่างห้องตนเองกับห้องชุนเอ๋อร์ ดวงตาเปลี่ยนเป็นหวานเยิ้มล่องลอยไปอีกแล้ว “ได้ยินสิ ชัดมากด้วย ชุนเอ๋อร์บอกว่ารักข้าและจะรักตลอดไป
๘๕ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ ตั้งแต่กลับมาจากตลาดในวันนั้น ชุนเอ๋อร์ก็ไม่ได้ออกจากจวนไปไหน ไม่ได้พบเจอใครนอกจากบุตรชายที่จะแวะเข้ามาในช่วงหัวค่ำของทุกวันแล้วออกจากจวนไปในช่วงเช้า ก่อนจะไปก็ไม่ลืมซื้ออาหารเช้ามาทิ้งไว้บนโต๊ะในครัวให้นางด้วย ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้หลายวัน นอกจากอากาศกับการมีผู้คุ้มกันเดินไปเดินมาแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน นางยังคงปลูกผัก ลงดอกไม้ ดูแลสวน ทำกิจกรรมแบบเดิมได้ไม่รู้เบื่อ ทั้งยังให้หลันเฟิงสรรหาเมล็ดพันธุ์พืชต่าง ๆ มาให้อีกด้วย “ท่านแม่” เสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ชุนเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปทำหน้าสงสัยใส่บุตรชาย อาหารเช้าข้ายังไม่ย่อยเลย เหตุใดมาเร็วนัก “เหตุใดกลับเร็วนัก หรือว่ามีปัญหา” หลันเฟิงส่ายหน้า เดินเข้ามาดึงพลั่วอันเล็กออกจากมือมารดา จากนั้นก็ช่วยล้างมือให้พร้อมโดยที่ไม่กล่าวอะไรออกมาทั้งสิ้น ระหว่างที่กำลังถูกช่วยล้างมืออยู่ในถังน้ำ ชุนเอ๋อร์ก็เงยหน้ามองเขา สำรวจหาร่องรอยความผิดปกติบนใบหน้าเรียบเฉยของบุตรชาย “ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นขอรับท่านแม่ เฟิงเอ๋อร
๘๔หนานไฮ้จะจัดงานใหญ่ เมืองหลวงแคว้นหนานไฮ้เล็กนิดเดียว เรื่องที่หลันเฟิงประสบพบเจอในวันนี้ ไม่กี่ชั่วยามก็ดังทั่วเมือง เป็นหัวข้อให้ชาวบ้านพูดคุยกันสนุกปาก ใครที่เห็นเหตุการณ์แต่ไม่รู้จักหลันเฟิงก็จะตั้งชื่อเรื่องนี้ว่า ‘ชายองอาจกับโฉมสะคราญทั้งสอง’ แต่เผอิญ! สมาชิกของพรรคกลับเห็นเหตุการณ์วันนี้ด้วย มีหรือที่จะเก็บงำไว้คนเดียว แต่งตั้งตัวเองเป็นเจ้ากรมข่าวประชาสัมพันธ์ให้ทุกคนในพรรคได้ทราบทันที และช่วงเวลาที่ทุกคนอยู่รวมตัวกันมากที่สุดก็เป็นช่วงหัวค่ำที่โรงครัวใหญ่ เหมาะเหลือเกิน ทานอาหารไปด้วยฟังเรื่องประกอบไปด้วย แปะ ๆ ๆ “พวกเรา ๆ ขอความสนใจสักครู่ ข้ามีเรื่องจะมาประชาสัมพันธ์” เสียงปรบมือพร้อมกับเสียงตะโกนดังก้องของสมาชิกพรรคทำให้อีี้เฟย จางจงกว่านและโจวฉือเหอหันไปมองด้วยความสนใจ “จะนินทาใครอีกล่ะ” อี้เฟยเห็นสีหน้าของเจ้ากรมข่าวก็ทราบแล้วว่าเป็นเรื่องแนวใด “รู้หรือไม่ว่าวันนี้ข้าไปได้ยินข่าวดีอะไรมา” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่งเพื่อดูท่าทีของสหายร่วมพรรคว่าสนใจต่อเรื่องที่ตนกำลัง