หลี่หลินเฟย

หลี่หลินเฟย

last updateLast Updated : 2025-02-28
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
56Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จะมีใครชีวิตบัดซบ​เช่นข้า หลี่หลินเฟย ผู้​นี้อีกหรือไม่​ ผู้​ซึ่ง​ไร้มารดาคุ้มหัวตอนอายุ​สิบสามหนาว บิดาก็แต่งภรรยา​ใหม่ในปีเดียวกัน​ เพื่อ​ให้มาดูแลบุตร​สาวเช่นข้า ไม่ ไม่ใช่​ ข้ากล่าวผิดไป นั่นมันก่อนแต่งที่บิดาบอกแก่ข้า เพื่อ​ตอบสนอง​ความต้องการ​ของ​ตนเอง​ต่างหากเล่า จนข้าที่เป็นบุตรตอนนี้​แม้แต่บ่าวรับใช้ยังมีความเป็นอยู่ดีกว่าเสียด้วยซ้ำ พอพ้นวันปักปิ่นมาเพียงเดือนเดียวบิดากลับตายจากไปอีกคน ทิ้งข้าไว้เผชิญ​ชะตากรรม​ต่อสู้กับมารดาเลี้ยงผู้โฉดชั่วที่ยกข้าให้แต่งเป็น​อนุของขุนนางรุ่นราวคราวเดียวกับบิดาอีกดีที่มีคน​มาช่วยเหลือ​จึงรอดมาได้ นึกดีใจ​ว่าจะผ่านพ้น​คราวเคราะห์​ดันมาถูก​บุรุษ​เย็น​ชาต่ำช้า ย่ำยีอีก แต่เหตุ​ใดเมื่อตัดสินใจ​ที่จะจากมาใจข้าถึงเจ็บปวด​นัก .... สวรรค์​ข้าเคยไปล่วงเกิน​อะไรท่านหรือไม่....

View More

Chapter 1

ตอนที่1

I walked into the law office with my divorce papers clutched in my hand. Four years. Four years as Sophia Moretti, wife of James Moretti, heir to the most powerful mafia family in the city.

Today, it ended.

The lawyer didn’t even look up when I walked in.

"I’d like to file for divorce," I said, placing the papers on his desk.

He finally glanced at me—messy ponytail, faded jeans, my backpack still slung over one shoulder. His expression turned stern. "Young lady, divorce isn’t something you file on a whim."

I understood why he didn’t take me seriously. I looked like a college student who had wandered into the wrong office, not someone who had been married for four years.

But I was prepared.

"Just stamp the papers," I said calmly. "I’ll get my husband’s signature."

The Moretti estate was too quiet when I returned. The guards at the gate didn't even blink as I passed—just another invisible fixture in James' world.

I headed straight for James' study. The door was slightly open, and I could hear laughter inside.

Then I smelled it.

Truffles.

James always said he hated strong smells in the house. No garlic, no fish, nothing that lingered. But now, the air was thick with the scent of expensive white truffles, the kind you only get if you are the right person.

I pushed the door open.

There he was. James Moretti, my husband, sitting at his desk, relaxed in a way I'd never seen with me. And beside him was Vicky Rossi, his childhood best friend, back in the city this year after her divorce.

She was feeding him a piece of bread covered in truffles, her fingers lingering just a second too long.

Then James saw me. His smile disappeared.

"Sophia," he said, voice cool. "I didn't expect you back so soon."

Vicky turned, her perfect red lips curling into a smile. "Oh, Sophia! We were just having a snack. There's only enough for two, but I'm sure we can—”

"I'm fine." I cut her off, stepping forward.

I slid the document across the polished mahogany desk, the rustle of paper unnaturally loud in the silent study. James barely glanced up from his whiskey with his glass froze midway to his lips. James' eyes narrowed slightly. "What's this?"

"The university needs a signed safety liability form," I flipped it open to the signature page.

"For my research project," I swallowed. "Since you're my only family now."

The truth sat heavy between us. My parents had been gone for years, killed in a suspicious car accident that first pushed me into James' world. He knew better than anyone how alone I was.

James frowned, "Let me see that—" My nerves suddenly tightened like piano wires. He never asked to read anything. Normally he'd just sign whatever university paperwork I put in front of him without a second glance.

Why today? Why now?

"Oh James," Vicky laughed, placing a hand on his arm. "You're too serious! It's just a form. You remember how many forms we had to sign for the charity gala last month?"

As the heiress to Rossi Enterprises, one of the Moretti family's most important business partners, Vicky had moved effortlessly in James' world since her return. They were always together now, at galas, auctions, and those smoky backroom poker games where deals got made. Everywhere James went these days, Vicky seemed to appear at his elbow, her designer dresses complementing his tailored suits like they were a matched set.

He hesitated, then grabbed his fountain pen and signed with a quick flourish, the same way he signed death warrants and business deals.

I took the papers back before he could see the bold "DIVORCE PETITION" header on the first page.

Vicky smirked, "Honestly, James, you treat her more like a kid sister than a wife."

James didn't deny it. Just took a sip of whiskey.

I turned and walked out before they could see my hands shake.

The door closed behind me.

I was free.

Walking through the marble halls of the Moretti mansion, I clutched the signed divorce papers in my hand. The ink was barely dry, but the marriage had been over long before today.

I remembered how different James used to be. The way his warm hands would trace my spine when he thought I was asleep. The possessive way he'd pull me into shadowed corners at family gatherings, his mouth hot against mine.

Now he barely looked at me.

My parents died when I was sixteen. Don Moretti, the reigning head of the Moretti mafia family at the time, took me in as a favor to my father—his former driver who'd taken a bullet for him. That's how I ended up living under the same roof as James Moretti.

James was everything I shouldn't want. Cold. Dangerous. Ruthless. By twenty-five, he'd already taken over half his father's operations. The newspapers called him a "young entrepreneur." The streets knew better.

I kept my distance at first. Made myself invisible. Until that night four years ago, when James came home covered in someone else's blood.

He found me in the kitchen patching up my own knife wound, a gift from one of his father's men who thought the boss's charity case made easy prey.

James didn't speak. Just took the bandages from my shaking hands and cleaned the cut himself. When his thumb brushed my inner thigh, I should have pushed him away.

Instead, I pulled him closer.

We married three weeks later. A business arrangement, James called it. Protection for me, legitimacy for him. I almost believed him—until Vicky Rossi came back to town and suddenly his late meetings doubled.

Vicky. The Rossi heiress. Their construction empire worked closely with the Moretti family. Since returning after her divorce, And now that her French husband had filed for divorce, she'd become a constant presence——slipping into James' meetings, his cars, his life.

Last month proved it.

I'd waited six hours at Dante's—the restaurant James owned through a shell company—for our anniversary dinner. His right-hand man Michael finally showed up at midnight with a diamond bracelet and an excuse about "business troubles."

The next morning, I saw the photos in the gossip column: James and Vicky at the opera, her fingers tucked in his tuxedo pocket where he usually kept his gun.

That's when I started planning my exit.

The divorce papers were my final exam. James signed them without reading—too distracted by Vicky feeding him stolen glances and stolen kisses.

Now, standing in the mansion's gilded foyer, I traced the notary's embossed seal with my thumb. In a month, this paper would be my ticket to freedom.

No more gilded cages. No more pretending.

James could keep his empire. His violence. His Vicky.

I wanted my life back.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
56 Chapters
ตอนที่1
เสียงอาละวาดที่ดังขึ้นในห้องเก็บของ เสียงขว้างปาข้าวของตามด้วยเสียงร้องไห้สร้างความสำราญใจให้แก่สองแม่ลูกที่อยู่ด้านนอกนัก รูปโฉมงดงามแล้วอย่างไรสุดท้ายก็เป็นได้แค่อนุของเจ้าเมืองแก่ ๆตัวข้า หลี่หลินเฟย รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในห้องเก็บของ คงเป็นฝีมือใครไปไม่ได้นอกจากสองแม่ลูกมหาภัยนั่น นึกย้อนกลับไปข้า ผู้ซึ่งไร้มารดาคุ้มหัวตอนอายุสิบสามหนาว บิดาก็แต่งภรรยาใหม่ นาม หวงจิวฮุ่ย หญิงม่ายที่มีบุตรสาวอายุน้อยกว่าข้าเพียงหนึ่งเดือนติดสอยห้อยตามมาด้วย นาม หวงจิวซิน ในปีเดียวกันกับที่สิ้นมารดา ในสองปีมานี้ข้าต้องสู้รบตบมือกับสองแม่ลูกคู่นี้มาตลอดเพื่อความอยู่รอดของตัวเองจนข้าที่เป็นบุตรตอนนี้แม้แต่บ่าวรับใช้ยังมีความเป็นอยู่ดีกว่าเสียด้วยซ้ำพอพ้นวันปักปิ่นมาเพียงเดือนเดียวบิดากลับตายจากไปอีกคน ทิ้งข้าไว้เผชิญชะตากรรมต่อสู้กับมารดาเลี้ยงผู้โฉดชั่วผู้นี้ ที่พอสิ้นบิดาได้แค่สามเดือนก็ยกข้าให้แต่งเป็นอนุของขุนนางแก่คราวพ่อที่เป็นเจ้าเมืองอีกต่างหากตัวข้าหรือจะยินยอม"ในเมื่อท่านเป็นผู้ตอบรับก็ส่งบุตรสาวท่านไปเถอะอย่ามายุ่งกับข้า""หนอย ข้ารึอุตส่าห์หวังดีอยากให้อยู่อย่างสุ
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่2
ซิ่วอิงพาข้ามาที่โรงเตี๊ยมขนาดกลางแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางตลาดในเมืองหนานหยาง ซิ่วอิงเล่าว่า เถ้าแก่เนี่ย ของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ นามว่า ซือจี๋ ได้ซื้อซิ่วอิงมาจากโรงค้าทาส แต่ซิ่วอิงอ้อนวอนว่าต้องการกลับไปช่วยคุณหนูที่จวนตระกูลหลี่ แล้วจะรีบกลับมาทำตามความต้องการของเถ้าแก่เนี่ย แต่เถ้าแก่เนี่ยบอกว่า ที่ตัดสินใจซื้อตัวซิ่วอิงมาเพราะจำได้ว่าซิ่วอิงเป็นคนของอดีตฮูหยินหลี่ผู้มีพระคุณของนาง ที่ได้ช่วยเหลือนางไว้จากโจรที่มาดักปล้นตอนนางพึ่งมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ เลยถามไถ่ซิ่วอิงว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ซิ่วอิงจึงได้เล่าทุกอย่างให้เถ้าแก่เนี่ยฟัง จึงได้รับการช่วยเหลือสืบข่าวคราวของข้า จนรู้ว่าข้าถูกบังคับให้แต่งเป็นอนุของท่านท้าวซู จึงได้ส่งคนมาลอบดูสถานการณ์ภายในจวน และตามมาช่วยข้าออกมาซิ่วอิงพาข้าเดินมาถึงชั้นสามของโรงเตี๊ยมภายในห้องๆ หนึ่ง ซึ่งมีสตรีวัยประมาณสามสิบห้าปีรออยู่ก่อนแล้ว"เถ้าแก่เนี่ย ข้าพาคุณหนูหลี่หลินเฟยมาแล้ว เจ้าค่ะ" "คำนับคุณหนูหลี่เจ้าค่ะ" "เถ้าแก่เนี่ย อย่าได้คำนับข้าเลย ข้าต่างหากเล่าที่ต้องคำนับท่านที่อุตส่าห์ช่วยเหลือข้า" "ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ท่าน
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่3
กรี๊ดดดดดด"นังชั่วหลินเฟย ใคร ใครบังอาจมาช่วยมันออกไป" จิวฮุ่ยที่กลับมาถึงแทบจะเป็นลม จวนที่นางกำลังเจรจาขายถูกไฟไหม้ไปกว่าครึ่ง เงินที่นางจะได้อย่างงามหายวับ ต้องมีใครมาช่วยนังตัวดีนั่นแน่เพราะนางมั่นใจว่าอุดทุกรูทุกช่องอย่างแน่นหนาหนูสักตัวก็ยากจะผ่าน นังตัวแสบยังเผาจวนนางอีก ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ หลี่หลินเฟย"ท่านแม่เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ นังหลินเฟยมันหนีไปแล้ว ท่านท้าวซูก็กำลังมาที่นี่ ท่านแม่" จิวซินเอ่ยอย่างร้อนใจ นางกับมารดาเมื่อสักครู่ยังหัวเราะกับความสุขที่ได้เลือกซื้อผ้างามๆ และเครื่องประดับ จากการไปรับเงินสินสอดอีกครึ่งที่เหลือจากจวนเจ้าเมืองอยู่เลย หากนังหลินเฟยหนีไปแล้ว แล้วใครจะไปเป็นอนุเจ้าเมืองแก่นั่นถ้าไม่ใช่นาง ไม่ ข้าไม่ยอมเด็ดขาด" ท่านแม่ เราหนีกันเถอะท่านแม่ข้าไม่ยอมไปเป็นอนุท่านท้าวซูแน่ ท่านแม่ อือ อือ" จิวซินร้องไห้ออกมาอย่างหวาดกลัวนัก ใครๆ ก็รู้กันทั่วทั้งเมือง ว่าท่านท้าวซู ผู้เป็นเจ้าเมืองหนานหยาง มากราคะเพียงไร ในจวนล้วนเต็มไปด้วยหญิงงามมากมาย และจิตวิปริตยิ่งนักชมชอบความรุนแรงจนหญิงเหล่านั้นต้องนอนติดเตียงไปหลายวันเลยทีเดียว บ่าวไพร่ในเรือนนั้นต่างพูด
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่4
ร่างกายหนากำยำบนอาชาสีดำทะมึนแผ่กลิ่นอายสูงส่งควบม้านำหน้าขบวนกองทหารเล็กๆ ที่เดินทางร่วมขบวนไม่ถึงยี่สิบนาย แต่ทุกคนล้วนดูองอาจทั้งสิ้น บุรุษผู้ที่ดูน่าเกรงขามผู้นี้คือท่านแม่ทัพที่เถ้าแก่เนี่ยซือจี๋กล่าวถึง แท้จริงแล้วบุรุษผู้นี้เป็นถึงแม่ทัพทมิฬแห่งแคว้น และทหารที่ร่วมทางคือทหารในหน่วยพยัคฆ์ดำ แม่ทัพหยางหรง ที่เดินทางไปส่งมอบของสำคัญที่ฮ่องเต้แคว้นอู๋ได้มอบหมายให้ส่งให้ฮ่องเต้แคว้นจ้าวด้วยตัวเอง ซึ่งเมื่อภารกิจสำเร็จลุล่วงก็เดินทางกลับทันที และทุกครั้งที่เขามาทำภารกิจที่แคว้นจ้าวจะต้องหยุดพักที่เมืองหนานหยางแห่งนี้ เพื่อแวะมาเยี่ยมภรรยาของลูกน้องใต้บังคับบัญชาที่เสียชีวิตสละตัวเองปกป้องชาวเมือง โรงเตี๊ยมของซือจี๋ตอนนี้กำลังคึกคักนักทุกคนต่างยุ่งกันหมดเพราะวันนี้เป็นวันที่ท่านแม่ทัพและทหารจะเดินทางมาถึงท่านป้าซือจี๋ก็ได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หลินเฟยเพื่อเตรียมตัวเดินทาง เมื่อถึงวันเดินทางจะได้พร้อมเดินทางได้ทันทีหลินเฟยตอนนี้กลายเป็นคุณชายน้อยหน้าหวาน นั่งดูตนเองในกระจกแล้วนึกกังวลนักมองอย่างไรนางก็เหมือนสตรีไม่มีส่วนไหนคล้ายบุรุษสักนิดอย่างไรคงโดนจับได้แน่"ท่านป้า ซิ่วอิง ข้าว
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่5
แม่ทัพหยางหรง เมื่อเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมของแม่นางซือจี๋ ก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีเหมือนทุกครั้งที่แวะมา เขาได้เข้าพักที่ห้องเดิมทุกครั้ง สงสัยแม่นางซือจี๋จะเก็บห้องนี้ไว้ให้เขาแล้วกระมังเมื่อเข้ามาในห้องพักทุกอย่างดูเหมือนเดิมแต่กลิ่นกำยานนั้นเปลี่ยนไป กลิ่นนี้เมื่อสูดดมเข้าไปแล้วรู้สึกผ่อนคลายนัก กลิ่นหอมเย็นชวนให้สดชื่น ซึ่งถูกใจแม่ทัพหยางหรงอย่างยิ่ง หยางหรงเมื่อรู้สึกผ่อนคลายก็รีบชำระล้างร่างกายเพราะตอนนี้รู้สึกเหนียวตัวอย่างมาก ร่างกายแข็งแกร่งกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม อย่างบุรุษที่ออกกำลังอยู่เสมอ ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่เกิดจากการออกทัพจับศึกตั้งแต่อายุสิบสามจนเข้าวัยหนุ่มฉกรรจ์ ตอนนี้เขาอายุเข้ายี่สิบหกหนาวแล้ว ตามร่างกายจึงมีรอยแผลเพิ่มขึ้นตามประสบการณ์ บางบาดแผลที่ได้รับเกือบพรากลมหายใจก็เคยมี เมื่อบุรุษร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดสีดำแบบคุณชายสูงศักดิ์ ใบหน้านั้นแสนเรียบนิ่ง แผ่กลิ่นอายเย็นชาเดินลงมายังชั้นล่างของโรงเตี๊ยมก็กลายเป็นที่สนใจของสาวน้อยสาวใหญ่จนแทบอยากจะโยนผ้าเช็ดหน้าไปให้ หากไม่ติดกับใบหน้าที่แสนเย็นชานั้น หยางหรงเมื่อเดินมาถึงชั้นล่างก็เข้าไปนั่งร่วมโต๊
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่6
แม่ทัพหยางหรงที่ตอนนี้กำลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างของโรงเตี๊ยม ชื่นชมบรรยากาศตอนพลบค่ำของเมืองหนานหยางที่ดูงดงาม ผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ ดูคล้ายคลึงกับเมืองหลวงนัก เห็นโคมไฟหลากสีของร้านรวงต่างๆ ดูงดงามต่างจากตอนกลางวันไปอีกแบบหนึ่ง"ท่านแม่ทัพขอรับ แม่นางซือจี๋ มาขอพบขอรับ" "เชิญเข้ามา" เสียงเปิดและตามด้วยเสียงปิดประตูทำให้ร่างสูงสง่าหันหน้ามาหาผู้มาใหม่"คารวะ ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ" พยักหน้ารับพร้อมกล่าว"แม่นางซือจี๋ เชิญนั่ง ท่านมีอะไรจะคุยกับข้าหรือ" ซือจี๋เมื่อนั่งลงเรียบร้อยก็เอ่ยเข้าเรื่องทันที เพราะเกรงใจเจ้าของห้องว่าคงอยากจะพักผ่อนแล้ว"ข้ามีเรื่องอยากรบกวนท่านแม่ทัพสักเรื่องได้หรือไม่เจ้าคะ"" ท่านลองว่ามาสิ""คือข้ามีคนรู้จักอยู่คนหนึ่ง เป็นเด็กผู้ชายที่พึ่งได้รับเคราะห์กรรมไฟไหม้บ้าน ทำให้มารดาถูกไฟคลอกเสียชีวิตแต่เขาหนีรอดมาได้จึงอยากจะไปตามหาบิดาที่เมืองหลวง เพราะบิดาของเขาจากไปเมืองหลวงหลายเดือนแล้ว จึงอยากฝากฝังท่านแม่ทัพให้เขาร่วมเดินทางไปกับท่านด้วยได้หรือไม่ เพราะตัวข้าก็นึกเวทนาเด็กนั่นนัก"" อืม เอาสิไม่ได้ลำบากอะไรนักแค่เด็กคนเดียว"" เอ่อ หากจะให้ท่านช่วยด
last updateLast Updated : 2025-02-10
Read more
ตอนที่7
หลังจากกลับมาจากการเข้าไปพบท่านแม่ทัพหยางหรง ท่านท้าวซู ก็เรียกพบฮูหยินเอกและบุตรีคนโตที่เขาฝากความหวังในครั้งนี้ไว้กับนาง นาม ซูหนี่ว์ฮวา นางผู้มีความงามเย้ายวนและงดงามที่สุดในบรรดาบุตรีทั้งหมด การวางตัวนั้นสมเป็นบุตรีของท่านเจ้าเมืองที่เกิดจากฮูหยินเอก"พรุ่งนี้ เจ้าต้องมัดใจท่านแม่ทัพให้จงได้รู้หรือไม่ฮวาเอ๋อ หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้บิดาผู้นี้ผิดหวัง" "เจ้าค่ะ ท่านพ่อ" เสียงหวานกล่าวขึ้นอย่างมีจริต ใบหน้างามแดงก่ำอย่างเขินอาย ท่านท้าวซูพยักหน้าอย่างพอใจ เขาคงสมปรารถนาและเพิ่มอำนาจบารมีของตัวเองได้อีกมากนัก หากมีบุตรเขยเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น เมื่อมีขุมอำนาจหนุนหลังจะทำการใดย่อมสำเร็จลุล่วง ใบหน้าแสนเจ้าเล่ห์กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างลำพองใจนักปลายยามอิ๋นของวันรุ่งขึ้น แม่ทัพหยางหรงก็มาเยือนจวนเจ้าเมืองพร้อมองครักษ์คนสนิท นาม เฉินฟู่ ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากจวนเจ้าเมือง "คารวะ ท่านแม่ทัพ นับเป็นเกียรติต่อข้ายิ่งนัก" "คารวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ข้าน้อยซูฮูหยิน ยินดียิ่งนักที่ได้ต้อนรับท่านและนี่บุตรีของข้า ซูหนี่ว์ฮวาเจ้าค่ะ" สตรีแสนงดงามที่ตั้งใจประทินโฉมอยู่หลายชั่วยามในชุดเลอค
last updateLast Updated : 2025-02-11
Read more
ตอนที่8
ท่าทางร้อนรนของอาฉู่ เสี่ยวเอ้อของที่นี่ ที่หลินเฟยคุ้นเคยเป็นอย่างดี เรียกความสนใจจากหลินเฟยได้ดีนัก เพราะท่าทางแบบนี้เดาไม่ยากเลยว่าคงทำอะไรผิดมาแน่ๆอะแฮ่มเสียงกระแอมของหลินเฟยเรียกความตกอกตกใจของอาฉู่ได้ดียิ่งนัก"พี่สาวเฟย เป็นท่าน"กล่าวพลางใช้มือลูบอก"อาฉู่ มีอะไรหรือไม่ ข้าเห็นเจ้าลุกลี้ลุกลนยิ่งนัก"กล่าวถามพร้อมสังเกตอาการคนตรงหน้าที่มีท่าทางลังเลใจไม่กล้าที่จะบอกกล่าวจึงเอ่ยต่อไปอย่างเป็นห่วง"เจ้าสามารถบอกกล่าวพี่สาวได้ เผื่อข้าช่วยเหลือเจ้าได้""คือ ข้าลืมเอากำยานไปจุดในห้องพักของแขกตามที่เถ้าแก่เนี้ยสั่งไว้ จะไปตอนนี้ก็ปลีกตัวไปไม่ได้ ข้าต้องโดนดุอีกแน่""เรื่องแค่นี้เอง ทำไมต้องกลัวถึงขนาดนี้ด้วย ทำอย่างกับเรื่องคอขาดบาดตาย""แต่เถ้าแก่เนี้ย สั่งแล้วสั่งอีกว่าอย่าให้มีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้น"เอ่ยพลางทำหน้าจะร้องไห้"ห้องไหนล่ะ เดี๋ยวข้าไปจุดให้""จริงหรือขอรับ""อืม มันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไร""ขอบคุณพี่สาวเฟย ขอรับ""บอกมาเร็วๆ เดี๋ยวแขกกลับมาข้าไม่รู้ด้วยนะ""ชั้นสามห้องปีกขวาริมสุดขอรับ"บอกพลางยิ้มหวานประจบมาให้"ก็แค่นั้น"หลินเฟยจึงเดินไปหยิบกล่องกำยานแล้วเดิ
last updateLast Updated : 2025-02-11
Read more
ตอนที่9
อื้ออออริมฝีปากหนาที่ฉกลงมาปิดปากบางอย่างแรงพร้อมบดจูบอย่างจาบจ้วงสร้างความตื่นตกใจให้หลินเฟยอย่างมาก ร่างบางพยายามดิ้นรนหนี มือบางยกขึ้นทุบอกแกร่งที่แข็งแรงดังหินผาแม้จะออกแรงเพียงใดก็หาได้สะเทือนไม่ เท้าเล็กที่ยังว่างจึงยกขึ้นกระทืบลงบนเท้าใหญ่อย่างแรง"โอ๊ย"ร่างใหญ่ที่โดนฤทธิ์เดชของคนตัวเล็กถึงกับเสียการทรงตัวปล่อยมือจากร่างเย้ายวนที่รีบผละออกพร้อมมือเล็กที่ผลักอกแกร่งเต็มแรง โดยไม่ทันได้ตั้งตัวจึงเซถอยหลังไปหลายก้าว ร่างบอบบางเมื่อหลุดจากอ้อมแขนแกร่งก็รีบหันหลังหนีทันที แต่เท้าเจ้ากรรมดันสะดุดขาตัวเองล้มลงหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตาแดงก่ำเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด ใจดวงน้อยพลันเต้นระส่ำอย่างหวาดกลัว"อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นข้าจะร้องให้คนช่วย" ส่งเสียงข่มขู่ออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นปนสะอื้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เห็นเท้าใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่กลัวเกรงคำขู่นั้นดังนักล่าที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อจึงหวีดร้องออกมา แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ได้ออกจากริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อเพราะถูกเรียวปากร้อนลวกปิดปากไว้พร้อมส่งเรียวลิ้นเข้ามาดูดดึงกวาดต้อนความหวานละมุนอย่างเร่าร้อนรุนแรง" อื้อออ" เสียงหวานที่
last updateLast Updated : 2025-02-11
Read more
ตอนที่10
แสงที่แยงตาทำให้แม่ทัพหยางหรงรู้สึกตัวตื่น พลางสะบัดศีรษะที่หนักอึ้งอย่างแรงเขาจำได้ว่าถูกเจ้าเมืองเฒ่าเจ้าเล่ห์วางยา เพราะไม่ทันระวังตัวไม่คิดว่าคนหนานหยางจะคิดไม่ซื่อกับตน และยานั่นก็ไร้สีไร้กลิ่น พลันกลิ่นหอมอ่อนหวานก็ลอยมาแตะจมูก เรื่องราวเมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในหัว ทั้งกลิ่นและรสสัมผัสความสุขสมหวานล้ำที่ได้รับและใบหน้างดงามที่ติดตราตรึงใจทำให้รีบหันไปมองข้างกายพบแค่ความว่างเปล่าเย็นชืดทิ้งไว้เพียงรอยเลือดและรอยรักเป็นด่างดวง กลิ่นน้ำกำหนัดอวลทั่วห้องร่างหนาจึงรีบจัดการตัวเองด้วยความรวดเร็ว แล้วรีบร้อนลงมาด้านล่าง สหายที่เขาสนิทด้วยต่างมองตรงมาด้วยสายตาล้อเลียน ยิ่งเมื่อร่างกายกำยำเดินเข้ามาทรุดนั่งลงก็จ้องมองมายังลำคอแกร่ง พลางพากันกระแอมไอ "ถึงกับตื่นสายเลยหรือนี่"หานฉีฟง กุนซือประจำกองทัพที่ติดตามมาด้วยในครั้งนี้กล่าวขึ้นพร้อมกับใบหน้าทะเล้น"เฉินฟู่เล่า""ไปจัดการเจ้าเมืองเฒ่านั่นอยู่ขอรับท่านแม่ทัพ"นายกองคนสนิท ลิ่วจิ้นฝาน เป็นผู้ตอบ ตอบเขาแต่สายตานั้น จ้องมองที่ลำคอแกร่งอย่างอยากจะถามแต่ใจนั้นไม่กล้าพอ ร้อนถึงกุนซือฉีฟงที่กำลังลุ้นอยู่เช่นกันว่าจิ้นฝานจะถามหรือไม่ แต่ร
last updateLast Updated : 2025-02-11
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status