บทที่ 11

๑๐

บนภูเขา

“โอ้โฮ! เห็ดเยอะจริงด้วย แล้วจะรู้ได้อย่างไร อันไหนทานได้อันไหนทานไม่ได้”

จางจงกว่านตบอกตนเองอย่างมั่นใจ

“เชื่อมือเสี่ยวกว่าน เราจะได้ทานเห็ดย่างที่อร่อยที่สุดบนภูเขา”

“เชื่อก็ได้”

ตอนแรกชุนเอ๋อร์คิดว่าจางจงกว่านขี้โม้ ใครจะไปคิดว่าเขาจะช่วยแนะนำพร้อมอธิบายชื่อเห็ดให้ฟังได้ทุกชนิด

เมื่อได้เห็ดมาจำนวนหนึ่งแล้ว หลันเฟิงก็บอกให้ทุกคนพักก่อน เพราะเขาเห็นมารดาดูเหนื่อยมากแล้ว

“ท่านแม่ เราพักทานอาหารเที่ยงก่อนดีหรือไม่ เฟิงเอ๋อร์ได้ยินเสียงลำธาร เดี๋ยวเฟิงเอ๋อร์จะไปจับปลามาให้”

“เช่นนั้นฝากล้างเห็ดด้วยได้หรือไม่”

หลันเฟิงหันไปมองจางจงกว่านแล้วกระดิกนิ้วให้เขาตามมา คนที่กะจะคอยนั่งเป็นคุณชายดูคนอื่นทำเฉย ๆ เป็นต้องเด้งตัวลุกจากที่นั่งเดินตามหลันเฟิงไป

“เหล่าต้า รอด้วยขอรับ!”

ทุกคนนั่งพักบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่รากใหญ่มาก ลำต้นเป็นโพรงสัตว์ป่าสามารถเข้าไปซ่อนตัวในนั้นได้

ใบแตกกิ่งก้านสาขาจนบดบังแสงอาทิตย์ในยามกลางวัน พื้นที่บริเวณนี้จึงดูอึมครึมให้ความรู้สึก ‘แปลก’

“เสี่ยวเหอ เสี่ยวเฉิน รู้สึกว่าบริเวณนี้แปลกหรือไม่”

โจวฉือเหอยิ้มด้วยท่าทางผ่อนคลายเพื่อให้ชุนเอ๋อร์สบายใจ กล่าวเสียงนุ่มว่า...

“เสี่ยวกูกุอย่าได้กังวล เราพักที่นี่ไม่นานขอรับ ทานมื้อกลางวันเสร็จก็จะกลับในทันที”

ชุนเอ๋อร์พยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินสำรวจพื้นที่บริเวณนี้ต่อโดยให้ความสนใจรากไม้ใหญ่เป็นพิเศษ นางยื่นมือกำลังจะแตะต้นไม้แต่ก็โดนโจวฉือเหอห้ามเอาไว้

“เสี่ยวกูกุอย่าเพิ่งแตะขอรับ”

เขาห้ามไม่ให้นางแตะรากไม้ ทว่าตนกลับยื่นมือเข้าไปแตะเสียเอง มือหนากำหมัดแล้วเคาะไปที่ต้นไม้เบา ๆ

“เป็นอย่างไรบ้าง มีตัวอะไรซ่อนอยู่ด้านในหรือไม่ อย่างเช่น อาจจะเป็นงูจำนวนมากกำลังยั้วเยี้ยอยู่ในนี้”

โจวฉือเหอหัวเราะเบา ๆ

“ไม่มีขอรับ แต่ถ้ามีจริง ๆ ก็คงโดนจี้เฉินจับไปผัดเผ็ดแล้ว”

ชุนเอ๋อร์หันไปมองเกาจี้เฉินด้วยสีหน้าตกตะลึง

“เสี่ยวเฉิน แบบนี้ก็ไม่ไหวนะ”

ตอนที่นางอยู่บ้านเดิมของอดีตสามี นางเห็นอยู่บ้างว่าลูกน้องของเขามักเอางูมาดองเป็นยา

แค่นึกภาพก็ไม่ไหวแล้ว

โจวฉือเหอเห็นท่าทางขยาดของชุนเอ๋อร์จึงได้เอ่ยถาม

“เสี่ยวกูกุกลัวงูมากใช่หรือไม่”

“ใช่ แค่คิดก็ขนลุก”

“แล้วเลี้ยงไก่ได้อย่างไร”

ชุนเอ๋อร์หันไปมองเกาจี้เฉินแต่ไม่ตอบคำถาม เพราะไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร

โจวฉือเหอถึงได้เป็นคนอธิบายแทนสหาย

“ที่พวกเราเคยเห็นมา งูเหลือมมักจะชอบมากินไก่ขอรับ เขาก็เลยสงสัยว่าเสี่ยวกูกุไม่เคยพบเจอบ้างเลยหรือ”

ชุนเอ๋อร์คิดทบทวนอดีต

“ถ้าตอนที่อยู่คนเดียวเหมือนจะไม่เคยนะ อย่างเช่นตอนลงเคียวเกี่ยวข้าวก็ไม่เคยเจอ”

“เคยหลุดเข้าเขตเรือนหรือไม่”

“ไม่เคย”

“อ้อ”

โจวฉือเหอรับคำสั้น ๆ ไม่ได้บอกนางไปว่าเมื่อวานเพิ่งเห็นงูผ่านเล้าไก่ไป ดีที่จัดการงูตัวนั้นเรียบร้อยแล้ว

แต่จะเป็นไปได้หรือที่ไม่เคยเจอเลยสักครั้ง ทั้งที่อยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรเช่นนี้