พบบางคน

งานเลี้ยงยังคงดำเนินไปเรื่อย ๆท่ามกลางเสียงเจรจาพาทีของเหล่าสตรีชั้นสูงในศาลาด้านหน้า หลินชิงหว่านอาศัยจังหวะที่ฮูหยินใหญ่กำลังยุ่งอยู่กับการปั้นหน้าสนทนากับองค์หญิงเซียวเฟยหลิง ปลีกตัวออกมายังสวนชั้นในที่เงียบสงบ

นางบอกชิวเยว่ให้คอยเฝ้าทางเดินไว้ โดยอ้างว่าอยากเดินชมดอกไม้เพียงลำพัง ทว่าฝีเท้าของนางกลับมุ่งตรงไปยังศาลาที่ตั้งอยู่ท้ายสวน ซึ่งเป็นจุดนัดพบลับ ๆ ที่นางวางแผนไว้ผ่านจดหมายนิรนามที่ส่งให้ร้านขายยาเมื่อสองวันก่อน

ทว่า เมื่อไปถึงศาลานั้นกลับไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด

บุรุษผู้หนึ่งนั่งหันหลังให้นางอยู่ในศาลา เขาอยู่ในอาภรณ์สีดำขลับที่ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อละเอียดทว่าเรียบง่ายจนแทบจะกลืนไปกับเงาของต้นหลิว กลิ่นหอมจาง ๆและกลิ่นคาวเลือดที่ถูกชะล้างลอยมาปะทะจมูกของหลินชิงหว่าน

ความทรงจำในชาติก่อนสะท้านขึ้นมาในห้วงคำนึง กลิ่นแบบนี้ ท่าทางที่แผ่แรงกดดันมหาศาลเช่นนี้มีเพียงคนเดียว

"มาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก คุณหนูรองตระกูลหลิน"

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นเฉียบ เขาค่อย ๆ หันกลับมา ใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหยกขาว ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองมาที่นางอย่างสำรวจ เขาคือเซียวเหยียน ชินอ๋องผู้ลึกลับที่กุมอำนาจทางการทหาร และเป็นว่าที่สามีของนางในอนาคตอันใกล้

หลินชิงหว่านไม่ได้ตื่นตระหนกจนเสียกิริยา นางย่อกายลงคำนับอย่างมั่นคง

 "หม่อมฉันมิบังอาจให้ท่านอ๋องรอ ทว่าดูเหมือนหม่อมฉันจะนัดพบกับหลงจู๊ร้านขายยา เหตุใดกลายเป็นท่านอ๋องที่มาปรากฏตัวที่นี่ได้เจ้าคะ"

เซียวเหยียนยกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูน่าขนลุกชวนสั่นประสาทของคนมอง

 "ร้านยานั่นเป็นสายข่าวของข้า และจดหมายที่เจ้าส่งไปเรื่องหญ้าน้ำค้างแข็งกับโรคระบาดที่ชายแดน มันทำให้ข้าสงสัย บุตรสาวอนุที่ถูกทอดทิ้งอยู่ในจวนหลังอย่างเจ้า ไปรู้เรื่องที่แม้แต่ขุนนางในราชสำนักยังไม่รู้ได้อย่างไร"

เขาลุกขึ้นเดินช้า ๆ เข้ามาใกล้นาง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้นางรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไป แต่นางยังคงสบตาเขาอย่างไม่ลดละ

"ความลับในโลกนี้ไม่มีอยู่จริงหรอกเจ้าค่ะ มีเพียงคนที่สังเกตเห็นกับคนที่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น"

 หลินชิงหว่านตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

"หม่อมฉันเพียงแค่สังเกตเห็นความผิดปกติของลมฟ้าอากาศ และบันทึกเก่า ๆ จากประสบการณ์ของท่านแม่ที่เป็นหมอ หากท่านอ๋องคิดว่านี่คือการคาดเดาที่ไร้สาระ ท่านคงไม่มาปรากฏตัวที่นี่ด้วยองค์เอง"

เซียวเหยียนหยุดยืนตรงหน้านาง ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบ ขมวดคิ้วถาม

 "เจ้ากำลังยื่นข้อเสนออะไร เงินทอง หรือการหลุดพ้นจากการแต่งงานที่เจ้ากำลังจะโดนบีบบังคับแทนพี่สาว"

นางไม่แปลกใจที่เขารู้ว่านางต้องแต่งงานกับเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง คนอย่างเซียวเหยียนที่เฉลียวฉลาดมีเรื่องใดบ้างที่เขาไม่รู้

"หม่อมฉันไม่ต้องการหนีการแต่งงานเจ้าค่ะ" 

นางตอบชัดเจนจนเซียวเหยียนเลิกคิ้ว 

"แต่หม่อมฉันต้องการพันธมิตรในจวนแม่ทัพ หากหม่อมฉันช่วยท่านรักษาชีวิตทหารนับหมื่นที่ชายแดน ท่านอ๋องต้องมอบอำนาจให้หม่อมฉันจัดการเรื่องในเรือนหลังโดยที่ท่านจะไม่สอดมือเข้ามายุ่ง"

เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูถูกแต่ก็แฝงความสนใจ

 "ใจกล้าไม่เลว เจ้าคิดว่าหญ้าเพียงไม่กี่กระสอบจะแลกกับความไว้วางใจจากข้าได้เชียวหรือ"

"ไม่ใช่แค่หญ้าเจ้าค่ะแต่คือชีวิตของท่านด้วย"

 หลินชิงหว่านลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ

 "เพราะโรคระบาดนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่มันคือพิษที่คนใกล้ชิดของท่านเป็นผู้ลงมือ"

ดวงตาของเซียวเหยียนวาวโรจน์ขึ้นทันที เขาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงจนนางรู้สึกเจ็บ แต่ใบหน้าของนางยังคงนิ่งเฉย

 "เจ้าไปรู้อะไรมา!"

"หม่อมฉันจะบอกเมื่อท่านยอมรับข้อตกลง"

 หลินชิงหว่านจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา 

"เราต่างเป็นหมากที่ถูกวางไว้บนกระดานเดียวกัน ท่านอ๋อง แทนที่จะเดินตามเกมของคนอื่น เหตุใดเราไม่มาคว่ำกระดานนี้แล้วเขียนกฎใหม่ด้วยกันเล่าเจ้าคะ"

เซียวเหยียนจ้องมองสตรีตรงหน้านานนับอึดใจ เขาไม่เห็นความหวาดกลัวในดวงตานางเลย เห็นเพียงความเด็ดเดี่ยวและความมืดมิดที่ลึกพอ ๆ กับเขา ไม่นานเขาก็ค่อย ๆ คลายมือออก

"ข้าจะให้เวลาเจ้าพิสูจน์ หากหญ้านั่นช่วยทหารข้าได้จริง ข้าจะให้สิ่งที่เจ้าต้องการ" 

เขาหมุนตัวกลับเตรียมจะจากไป

 "แต่จำไว้ หลินชิงหว่าน หากเจ้ากล้าเล่นเล่ห์กลกับข้า เจ้าจะรู้ว่าความตายยังเป็นความเมตตามากกว่าสิ่งที่ข้าจะมอบให้เจ้า"

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว หลินชิงหว่านลอบระบายลมหายใจออกมา มือของนางสั่นเล็กน้อยจากความกดดัน แต่นางก็ยิ้มออกมา

'หมากตาที่สาม ดึงพญายมมาเป็นพวกสำเร็จ แม้จะเป็นพันธมิตรที่อันตรายที่สุด แต่คือหนทางเดียวที่จะทำให้นางมีความมั่นคงอย่างแท้จริง'

จากนั้นนางก็กลับเข้าไปในงานท่าทางนิ่งสงบเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ขณะนั้นเหล่าฮูหยินหลายคนเดินตรงมาดักหน้าทักทายนาง

"นี่คงเป็นหลินชิงหว่านสินะ เหตุใดสวมอาภรณ์สีนี้เล่า"

"นั่นสิ แต่นางคงไม่มีสิทธิ์เลือก"

"เช่นนั้นฮูหยินตระกูลหลินก็ไม่ยุติธรรมต่อเจ้านะ ชิงหว่าน"

บรรดาฮูหยินต่างออกความเห็นทว่าสายตาเหล่านั้นกลับดูแคลนภายใต้ความเห็นใจ

"จวนตระกูลหลินเป็นเช่นนี้มาตลอดเจ้าค่ะ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ชินแล้ว ชุดนี้ก็สวยดีเหมาะกับตำแหน่งของข้า ข้าถือว่าการช่วยท่านพ่อประหยัดเป็นการตอบแทนพระคุณท่านเจ้าค่ะ"

นางก้มหน้าเอ่ยอย่างถ่อมตนพลางลอบยิ้มเย็น

"เป็นเด็กดีจริง ๆ"

พวกนางกล่าวชื่นชมแล้วจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ โดยไม่มีใครเห็นว่าเบื้องหลังนั้นฮูหยินใหญ่ตระกูลหลินได้ยินแล้วทั้งหมด

กลิ่นอายความสำเร็จจากงานเลี้ยงยังไม่ทันจางหาย แต่บรรยากาศในจวนตระกูลหลินกลับเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อรถม้ามาจอดเทียบหน้าจวน ฮูหยินใหญ่เดินลงมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงโดยมีหลินรั่วอวี๋เดินหน้าเศร้าตามมาติด ๆ

สาเหตุไม่ใช่เรื่องอื่นไกล แต่เป็นเพราะข่าวลือที่เริ่มสะพัดในหมู่ฮูหยินชั้นสูงว่า ตระกูลหลินช่างขัดสนนัก ถึงขนาดให้บุตรสาวอนุสวมชุดเก่าที่สีซีดจางไปออกงานสำคัญที่พระธิดาฮ่องเต้เป็นแขกคนสำคัญของงาน

"เจ้าทำอะไรลงไป ชิงหว่าน!"

ฮูหยินใหญ่ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นทันทีที่ก้าวเข้าเรือนกลาง

 "เจ้าจงใจทำให้ข้าขายหน้าใช่ไหมทำให้องค์หญิงเห็นว่าชุดนั่นเป็นชุดเก่าที่ข้ามอบให้ เจ้าตั้งใจจะบอกคนทั้งเมืองว่าข้าลำเอียงและตระกูลหลินถังแตกงั้นหรือ!"

หลินชิงหว่านทรุดกายลงคุกเข่า ท่าทางดูตื่นตระหนกทว่าดวงตากลับเรียบเฉย

 "ท่านแม่โปรดระงับโทสะ ลูกมิบังอาจเจ้าค่ะ ลูกเพียงแต่ตอบความจริงตามที่ท่านแม่สั่งไว้ว่าให้ถ่อมตน ลูกเห็นว่าชุดนี้ท่านแม่เมตตามอบให้เมื่อปีก่อน มันมีความหมายต่อลูกมาก เพราะเป็นของประทานจากท่านแม่ ลูกเป็นคนผิดไปแล้วหรือเจ้าคะที่ยกย่องความเมตตาของท่านแม่"

"เจ้า ปากคอเราะร้ายนัก"

หลินรั่วอวี๋กรีดร้อง

 "เจ้าก็รู้ว่าคำพูดนั่นทำให้คนมองว่าข้าแย่งชุดใหม่ ๆ ไปหมด จนเจ้าไม่มีอะไรจะใส่!"

"พี่ใหญ่เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ"

หลินชิงหว่านเงยหน้าขึ้น สบตากับพี่สาวคนโตด้วยความแน่วนิ่ง

 "น้องเพียงอยากให้คนเห็นว่า ตระกูลหลินของเรามัธยัสถ์และกตัญญู แม้แต่ชุดเก่าก็ยังรักษาไว้อย่างดี ใครจะคิดว่าผู้คนในงานจะตีความไปในทางเสื่อมเสียเช่นนั้น"

ขณะที่ฮูหยินใหญ่กำลังจะสั่งโบยเพื่อระบายอารมณ์ สาวใช้คนสนิทของนางก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่ง