บทที่ 1

แคว้นตงหลิง ฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บปีเฉียนหยวนที่สามสิบเจ็ด

ภายในห้องลับมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้คนกลัวจนตัวสั่นสะท้าน

เห็นเพียงว่าบนเตียงหินของห้องลับมีหญิงสาวที่ร่างกายอาบไปด้วยเลือดคนหนึ่งนอนอยู่

บนใบหน้าของนางมีรอยแผลกรีดคาดกันเป็นเส้นๆ ดูอัปลักษณ์น่าสะพรึงกลัว

มือเท้าถูกตะปูเหล็กหนาตอกไว้ที่สี่มุมของเตียงหิน บาดแผลมีเลือดเปรอะเปื้อน บนเตียงก็เต็มไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้มที่แห้งกรัง

ท้องของนางกลับนูนสูง เห็นได้ชัดว่าท้องใกล้คลอดแล้ว

สตรีในอาภรหรูถือกริชเล่มหนึ่งไว้ในมือ แย้มยิ้มขณะเดินเข้าใกล้นางทีละก้าวๆ

“เจียงอวิ้น! กรรมจะตามสนองเจ้า เจ้าจะไม่ได้ตายดี!”

“เหอะๆ ข้าจะตายดีหรือไม่นั้นไม่รู้ แต่เจ้าจะต้องไม่ได้ตายดีแน่!”

พอพูดถึงคำสุดท้ายออกมา เสียงนางก็ดังก้องขณะชูกริชในมือขึ้น แทงเข้าไปในเบ้าตาของผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่ลังเล

“อ้า...” เสียงกรีดร้องที่แสนเจ็บปวดดังไปทั้งห้องศิลา

โลหิตสดกระเซ็นไปทั่วทั้งตัวของนางแต่นางกลับไม่คิดแยแส ดวงตาจ้องมองสภาพอนาถของสตรีผู้นั้น ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มแห่งความปีติสุข

“เจียงหวานหว่าน แต่เดิมเจ้ากับมารดาแพศยาของเจ้าไม่ควรกลับมา เจ้าเป็นแค่สาวชาวบ้านคนหนึ่ง ถือดีอะไรกลับมาแย่งชิงกับข้า? เพียงแต่ต่อให้เจ้าคิดอยากจะแย่งก็ไร้ประโยชน์ พวกพี่ชายของเจ้ามิใช่ยังถูกข้าหลอกจนโงหัวไม่ขึ้น ทุ่มชีวิตปกป้องข้าอยู่ดีหรือ? แต่ก็น่าเสียดายนะ สุดท้ายพวกเขาก็ตายอนาถ ถูกทัณฑ์ห้าม้าแยกร่าง...”

“เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ?” เจียงหวานหว่านเบิกตาที่เหลือแค่ข้างเดียวจนโตด้วยความเหลือเชื่อ ดูน่ากลัวน่าสยดสยอง

“ข้าพูดว่าพวกเขาถูกห้าม้าแยกร่างไปแล้ว! บังอาจลบหลู่เบื้องสูงก่อความไม่สงบ ตายก็สมควร!” เจียงอวิ้นพูดยิ้มแย้มได้ใจ

หัวใจของเจียงหวานหว่านพลันเจ็บแปลบ รู้สึกน่าขันเหลือเกิน

พวกพี่ชายแท้ๆ ของนางต่างพากันปกป้องน้องสาวเจียงอวิ้นผู้นี้

ไม่สนใจแม่กับนางผู้เป็นน้องสาวแท้ๆ สุดท้ายถึงกับตายอนาถเช่นนี้!

กรรมตามสนองจริงๆ!

“จริงสิ มารดาแพศยาผู้นั้นของเจ้าก็จากโลกนี้ไปก่อนเจ้าแล้วก้าวหนึ่ง! นางถูกกรอกยาส่งไปที่ค่ายทหาร ถูกชายเหม็นสาบนิสัยป่าเทื่อนทรมานสามวันสามคืนจนตาย!”

“อ้าๆๆ...เจียงอวิ้น! นางหญิงชั่ว! ข้าจะฆ่าเจ้า! ฆ่าเจ้า!”

ดวงตาเจียงหวานหว่านแดงก่ำ แผดเสียงอย่างบ้าคลั่งขณะที่ร่างกายดิ้นขยับ ไม่สนใจบาดแผลบริเวณสี่อวัยวะแขนขาว่าจะถูกกระชากจนเลือดไหลท่วม

เจียงอวิ้นชื่นชมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของนาง สะใจเสียเหลือเกิน

นางยังคงพร่ำความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าต่อ “เจ้าคิดว่าตอนนั้นผู้ที่วางแผนทำลายความบริสุทธิ์เจ้าคือหรงซีหรือ? ความจริงคนที่ทำลายความบริสุทธิ์เจ้าคือท่านอ๋อง!”

“เจ้าคิดว่าเด็กในท้องของเจ้าคือของท่านอ๋องงั้นหรือ? ข้าจะบอกเจ้านะ มันคือมารหัวขนต่างหาก! มารหัวขนนี้เป็นลูกของหรงซี! เจ้าเป็นคนสังหารบุรุษที่รักเจ้าดุจชีวิตคนนั้นกับมือเจ้าเอง!”

ลูกตาของเจียงหวานหว่านสั่นไหว “ไม่! เป็นไปไม่ได้! เจ้าพูดเหลวไหล!!”

“เหอะๆ ข้าพูดเหลวไหลหรือ? เจ้ามันโง่จนน่าสงสาร! ท่านอ๋องแค่หลอกใช้คนโง่อย่างเจ้าเท่านั้น หากมิใช่เช่นนี้ เจ้าไหนเลยจะเต็มใจช่วยท่านอ๋องกำจัดเขากัน? น่าขันก็ตรงที่เพื่อเจ้าแล้ว บุรุษคนนั้นไม่สนแม้แต่ชีวิตตน!”

แววตาของเจียงอวิ้นฉายความริษยาและไม่เต็มใจอย่างรุนแรงผาดหนึ่ง

บุรุษที่งามราวเทพบุตรเช่นนั้น เจียงหวานหว่านถือดีอะไรได้ใจเขาไปครอง?

“เป็นไปไม่ได้ เจ้าพูดเหลวไหล เจ้าจะต้องพูดเหลวไหลแน่นอน...” เจียงหวานหว่านพึมพำ

เพื่อล้างแค้นแล้ว นางกับเซียวหวายก็วางแผนดึงเขามาเข้ามาติดกับดัก

ในสมองปรากฏภาพที่หรงซีถูกศรนับหมื่นแทงทะลุหัวใจ

คำสุดท้ายที่เขาพูดกับนางก่อนตายก็คือ...

“หวานหว่าน อย่าเกลียดข้าเลย...”

จะไม่ใช่เขาได้อย่างไร!

ตัวนางไหนเลยจะแค้นผิดคนได้?!

หัวใจคล้ายถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบกุมแน่น เจ็บปวดจนไม่อาจหายใจ!

“เป็นอย่างไร? เจียงหวานหว่าน ตอนนี้เจ้าปวดใจจนอยากตายเลยใช่หรือไม่? ฮ่าๆๆ! หากไม่ใช่ว่าท่านอ๋องคิดจะใช้เจ้าควบคุมหรงซี เจ้าคิดว่าเจ้ากับมารหัวขนนี่จะมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบันได้หรือ?”

เจียงอวิ้นจ้องมองท้องที่นูนขึ้นของนาง ใบหน้าเผยรอยยิ้มชั่วร้าย

“ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังจะขึ้นครองราชย์แล้ว และเจ้าก็สามารถไปตายได้แล้ว!”

พูดจบนางก็ชูกริชที่สะท้อนแสงกรีดลงไปบนท้องของนางอย่างแรง!

“อ้าๆๆ...” เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนดังไปทั่วทั้งห้องลับ

...