ตอนที่2 โปรดสัตว์โลก

เยว่เมี่ยว เคลื่อนกายหลบได้อย่างว่องไว กลิ่นอายที่สองนายบ่าวปกปิดเอาไว้มาตลอด พลันปรากฏขึ้นในทันที ห้องที่คิดว่าสวยหรู มันกำลังแปรสภาพเป็นแหล่งรวมความน่าสะอิดสะเอียน ไม่ว่าสิ่งของหรือลิ่นอันคละคลุ้ง มันช่างตลบอบอวลชวนเคลื่อนเหียนยิ่งนัก

         “ผู้ล่าวิญญาณเยี่ยงนั้นรึ! ในเมื่อกล้าที่จะเข้ามารนหาที่ตาย ข้าก็จะสนอง”

         เสี่ยวไป๋สาวใช้ผู้ไร้เดียงสา ที่นางเห็นในคราแรก บัดนี้กลับต่างออกไป ใบหน้าบิดเบี้ยวราวนางปีศาจ ดวงตาที่เคยสุกใส พลันเป็นเป็นสีเลือด ฟันที่เรียงตัวกันงดงาม กลับมีเขี้ยวงอกยาวออกมาสองข้าง

         “หากข้ามองว่าข้าคือเหยื่อนอันโอชะ ก็จงเร็วกว่าข้าให้ได้เสียก่อน”

         เยว่เมี่ยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย ทว่าสายตาของนางกลับมองนิ่งไปที่คู่ต่อสู้ นางไม่อาจประมาทกับสองนายบ่าวนี้ได้เลย มิเพียงแค่วิชาไสยเวทที่แกร่งกล้า แต่ดวงวิญญาณที่นางติดตามมา มีพลังอาฆาตรุนแรงยิ่งนัก กลิ่นอายนั้นกดทับนางให้รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งอก

         นั่นเท่ากับเวลานี้นางกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ สามต่อหนึ่ง ซึ่งยากนักที่จะบอกได้ว่าครั้งนี้ นางจะจบภารกิจโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ ปึก! ร่างของเยว่เมี่ยว ลอยละลิ่วไปชนเข้ากับพนังห้อง ที่เป็นอิฐเนื้อแข็ง ร่างในชุดดำร่วงลงกระแทกพื้น พรู๊ด! หญิงสาวพ่นเลือดสีเข้มคำใหญ่ออกมา นางไม่จำเป็นต้องกลืนเลือดคลั่งนั้นลงท้อง เพื่อรักษาหน้า

         “หอมหวานยิ่งนัก”

         อนุเชี่ยน ที่มองเห็นเลือด สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลิงโลด แววตาเป็นประกายวาววับ นี่สิ! เลือดอันบริสุทธิ์ นักล่าวิญญาณ ที่นางเคยพบก็มีเพียงสวะ ที่อ้างตนว่าเป็นผู้เก่งกาจ เลือดนั้นเหม็นเน่านัก ต่างจากคนผู้นี้ เลือดเสียแท้ ๆ ยังหอมหวลเพียงนี้ แล้วเลือดที่เหลือในกายเขาเล่า จะหวานล้ำเพียงใดกัน สองนายบ่าวไม่รีรออีกต่อไป ทั้งคู่พุ่งเข้าหาผู้ล่าวิญญาณในทันที

         เยว่เมี่ยวไม่เอ่ยสิ่งใด นางดึงเอากริชล่าวิญญาณออกมาจากฝัก ที่ห้อยอยู่กับสายรัดเอว ดวงตาที่เคยดำคลับ กลับเปล่งประกายเป็นสีทอง นี่คือดวงตาที่ใช่ว่านักล่าทุกคนจะมีในครอบครอง หลวงจีนชราบนเขาหลงเจี๋ย เคยบอกว่านี่คือดวงตาแห่งผู้ชำระล้าง     

         สองนายบ่าวถึงกับผงะถอยหลังไปในทันที ดวงตาเช่นนี้ เคยมีผู้พบเห็นเมื่อกว่าร้อยปีก่อนหน้า และจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดพบเห็นอีกเลย นักล่าวิญญาณโดยกำเนิด พลังในกายย่อมเหนือกว่านักลาที่อ้างตนโดยทั่ว ๆ ไป

         “สั่งหารมันซะ! ข้าต้องได้กินเลือดเนื้อของนักล่าศักดิ์สิทธิ์”

         สิ้นคำของอนุเชี่ยน เงาร่างสีแดงเพลิง ได้พุ่งเข้าหาเยว่เมี่ยวในทันที เคร้ง! เยว่เมี่ยวต้านรับการโจมตได้อย่างรวดเร็ว หนักแน่น อ๊าก!! ก่อนที่นางตะปลดปล่อยพลังออกมา

“กรี๊ด!!!”

เสียงกรีดร้องนั้นดังก้องไปทั้งเรือน ก่อนที่แสงสีแดงและสีทอง ที่เปล่งออกมาจากในตัวเรือน จะดับวูบลง พร้อมกับร่างในชุดสีดำ จะก้าวออกจากตัวเรือนและหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงร่างของหญิงชราสองนาง ที่มีใบหน้าเน่าเฟะ ในเรือนที่เคยโอ่อ่า คงมีเพียงกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ

เยว่เมี่ยวที่กระโดดลงจากกำแพงบ้านสกุลจาง ได้ใช้มือกุมหน้าอกของตนเอาไว้แน่น นางเจ็บร้าวราวกับภายในนั้นแหลกเหลวไปแล้วกว่าครึ่ง เสียงเคาะยามที่เคยได้ยินเงียบหายไปแล้ว สักพักตัวแทนของนางในการเคาะยาม ก็คงจะกลับมายังจุดนัดพบ ซึ่งเป็นที่ประจำของเขาและนาง เยว่เมี่ยวพาร่างอันบอบช้ำ ก้าวตรงไปยังทิศทางนัดหมาย หญิงสาวพยายามเหลือเกินที่จะไม่สิ้นสติไปเสียก่อน

หญิงงามนี่ยากนักที่จะเชื่อได้ด้วยตาเปล่า นางอยากรู้เหลือเกิน ว่าตอนที่เศรษฐีจาง ไปพบหน้าอนุคนงามของตนเอง ในสภาพนั้น เขาจะมีท่าทีเช่นไร เมื่อนึกถึงภาพของสองนายบ่าวแล้ว นางก็อดไม่ได้ ที่จะพ่นสิ่งในท้องออกมา

ปึก! ทว่าในจังหวะที่นางจะก้าวเท้าเข้าไปในตรอกอันมืดมิด เพื่อที่จะไปยังที่หมาย ด้วยเส้นทางลัด เท้าของนางก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง หยิงสาวก้มลงมองทันที ดวงตาที่คุ้นชินกับความมืดของนาง พลันหรี่ลงจนเรียวรี เมื่อสิ่งที่นางสะดุดนั้น มิใช่สิ่งของแต่เป็นคน ร่างระหงค่อย ๆ ย่อกายลงพินิจเจ้าของร่างนั้นอย่างถี่ถ้วน

ลมหายใจของเขา มันแผ่วเบาราวกับจะขาดสะบั้นลงในไม่ช้า กลิ่นอายบนกายของเขา มันแปลกประหลาดยิ่งนัก แต่ด้วยมโนธรรม นางจะก้าวผ่านไปเลยก็คงยากจะทำได้ แต่สภาพนางในตอนนี้ก็ยากนักจะประคองตัวให้เป็นปกติได้ เยว่เมี่ยวล้วงเอาพลุสัญญาณออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะใช้แท่งไฟที่เป่าจนแดงฉาน จ่อที่ปลายพลุ ฟิ้ว! ปัง! พลุสัญญาณแตกกระจายเป็นรูปนางแอ่นอยู่บนท้องฟ้า แม้นางไม่ชอบมันเท่าใด แต่สหายของนางคือคนทำมันขึ้นมา นางต้องเป็นเหยี่ยวสิ! จึงจะเหมาะสม แต่เจ้าคนแซ่ซ่งกลับทำเป็นนางแอ่นให้แก่นาง

“ไยครั้งนี้เจ้าจึงต้องขอความช่วยเหลือ”

เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว ร่างสูงของซ่งเถียนได้ปรากฏขึ้น พร้อมคำพูดถากถางอย่างที่คุ้นเคย

“ข้าพบของบางอย่างแต่ไม่สามารถ พาสิ่งนั้นกลับไปได้ จึงให้เจ้ามาช่วยถือ”

“อันใด!”

สิ้นคำถามสายตาของซ่งเถียน ก็มองลงตามสายตาของสหาย ก่อนจะหรี่ตาลงเช่นเดียวกับเยว่เมี่ยวเมื่อครู่

“มิทิ้งไปเลยเล่า เพียงสิ่งใกล้สิ้นลม”

“ทำได้รึ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็ตั้งใจจะเดินจากไป หมับ! ทว่าในตอนที่นางจะก้าวผ่านเช่นคำของสหาย ชายกางเกงของนาง ก็ถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน มือที่สั่นเทาไร้เรี่ยวแรง พยายามอย่างที่สุด ที่จะคว้าโอกาสรอดเดียวที่เขารับรู้ได้

“หึ ๆ ดวงชะตาแข็งดีนี่! เอาเถอะ! ถือเสียว่าข้าโปรดสัตว์โลก”

ซ่งเถียน หัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้กายลงไปยกร่างปวกเปียกนั่นขึ้นบ่า ในเมื่อคนใกล้ตายแล้ว ถนอมหรือไม่ก็มีค่าเท่าเดิม หากรอดก็คือวาสนา หากสิ้นใจเขาก้จะสละเวลาในการฝังศพให้ สองหายรักพากันเดินหายไปในเงามืด มุ่งตรงยังเป้าหมายใหม่ นั่นคือร้านขายโลงศพสกุลเยว่