ตอนที่4 ลูกค้าจริงหรือ

ร้านขายโลงศพสกุลเยว่

         เยว่เมี่ยว ที่เพิ่งกลับมาจากการเคาะยาม เดินไปนั่งรินชายกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย ก่อนจะทอดสายตามองไปยังคนป่วย ที่ถูกย้ายไปนอนยังเตียงที่เป็นของนาง สีหน้าของเขาดูดีขึ้นไม่น้อย มิเสียแรงที่สิบวันมานี้ นางเสียพลังงานไปไม่น้อย ในการยื้อลมหายใจของเขา แต่จากของติดกายและเศษอาภรณ์ของเขา ล้วนมีราคาที่สูง หึ ๆ เมือ่เจ้ารอดตาย ราคาที่ต้องจ่ายให้ข้า ต้องมากพอเจ้าจึงจะได้หายใจต่อ หาไม่แล้ว เป็นข้าเยว่เมี่ยวผู้นี้ ที่จะพรากมันไปโดยที่เจ้ามิทันได้กระพริบตาเลยทีเดียว

         นางมิใช่คนดีอะไรขนาดนั้น กฎของการมีชีวิต ต้องขับเคลื่อนด้วยเงินตรา หากไร้เงินทองไหนเลยจะมีชีวิตรอดได้ แม้ว่าคนในมเมืองแห่งนี้ต่างหวาดกลัวที่นางเป็นคนขายโลงศพ จนไม่มีบุรุษใดต้องการแต่งนางเข้าบ้าน นั่นก็มิใช่สิ่งที่นางต้องแยแส ในเมื่อนางมีเงิน ไร้สามีหาได้ถึงตายไม่

         “แค่ก ๆ”

         เสียงไอถี่ ๆ ปลุกให้หยิงสาวตื่นจากภวังค์ ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นเดินไปยังเตียงของตนเอง ที่มีคนเจ็บนอนเหยียดยาวอยู่ โดยในมือยังคงมีถ้วยชาติดมาด้วย

         “หึ ๆ ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที”

         เยว่เมี่ยว โน้มใบหน้าลงไปพินิจคนเจ็บ ที่ตอนนี้ใบหน้าของเขา หลงเหลือเพียงรอยแผล ที่เริ่มแห้งแล้ว จากการรักษาของนาง อาการบวมปูดได้หายไปแล้ว นับว่าไม่เสียแรงที่อดหลับอดนอนเฝ้ามาเสียหลายคืน

         “น้ำ...ขะ...ขอน้ำ”

         ชายหนุ่มพยายามเปิดเปลือกตาขึ้น ทว่ามันยังคงหนักอึ้งเหลือเกิน ก่อนที่ริมฝีปากแห้งผาดของเขา จะรับรู้ถึงความเย็นของกระเบื้อง และตามมาด้วยความอุ่นร้อนของเหลวบางอย่าง

         “เท่านี้ก่อน เจ้าตื่นเต็มตาเมื่อไหร่ ค่อยกินเพิ่มอีกสักหน่อย”

         เสียงที่ดังอยู่ข้างหู ทำให้ชายหนุ่มอยากที่จะลืมตาขึ้นมองเหลือเกิน ว่าเป็นใครกันที่ยื้อชีวิตของเขาเอาไว้ ตลอดเวลาที่เขารู้สึกตัวกึ่งหลับนั้น เขาได้ยินเสียงใสกังวานของสตรี แต่ไม่อาจที่จะลืมตาตื่นขึ้นมองได้ว่าเป็นผู้ใด

         “เขารู้สึกตัวแล้วหรือ”

         ซ่งเถียนเดินเข้ามา พร้อมกับไหสุราชั้นดี ที่เขาขโมยของบิดามา เพื่อจะได้ดื่มกับสหาย เขาก็ไม่ต่างจากเยว่เมี่ยว ที่ผู้คนมองว่าเป็นตัวซวย จนป่านนี้เขายังไม่มีสตรีใด ยอมแต่งเข้าบ้าน บิดามารดาเลยเหมือนตัดหางเขาทิ้งไปแล้ว

         “อืม...คงไม่น่าจะเกินพรุ่งนี้เช้า เขาก็น่าจะตื่นได้เต็มที่ ว่าแต่เจ้าขโมยเหล่าบิดาเจ้ามาอีกแล้วหรือ”

         หญิงสาวลดสายตาไปที่ไหสุรา ในมือของสหายรัก ก่อนที่จะเบนสายตากลับขึ้นมองหน้าซ่งเถียน ฮ่า ๆ แล้วทั้งคู่ก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง แล้วก็พลิกถ้วยสำหรับดื่มเหล้าให้หงายขึ้น ความเหน็นดเหนื่อยในการทำงาน ย่อมต้องมีการผ่อนคลายกันเสียหน้อย หายไม่แล้วคงเคร่งเครียดกันน่าดู

         ทางด้านคนบนเตียงเอง ก็พยายามเหลือเกิน ที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น เมือ่ได้ยินเสียงหัวเราะและการพูดคุย ราวกับเขาที่นอนอยู่ตรงนี้ ไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น เสียงสตรีและบุรุษ ดังวนอยู่ในหัวของเขา ทว่าร่างกายของเขากลับไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย

         กึก! เสียงเหมือนคนมาเขย่าประตูหน้าร้าน ทำให้สองสหายรัก ชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของหญิงสาวจะเปล่งประกายสีทองวาววับ มีบางอย่างกำลังมาที่นี่ หรือเพราะคนเจ็บที่อยู่ในร้านของนางกัน ที่ทำให้มีบางอย่างติดตามหาเขาจนพบ ย่อมเป็นที่รู้กันดีว่าคนที่ขายโลงศพ จะต้องมีการคุ้มครองตน ให้พ้นจากวิญญาณ ย่อมไม่มีคนตายที่ไหน จะกลับมาวนเวียนที่ร้านของนางอย่างแน่นอน

         “เจ้าอย่าได้ออกไปที่ใดเล่า อยู่ตรงนี้เฝ้าเขาเอาไว้ให้ดี”

         หญิงสาวล้วงเอายันต์ออกมาจากถุงผ้าที่ห้อยอยู่ข้างเอว ยื่นส่งให้แก่สหายรัก แล้วพยักเพยิดไปทางคนบนเตียง ดูท่าสิ่งที่มานอกจากจะตามหาคนแล้ว คงมีพลังมากทีเดียว จึงแตะที่ประตูร้านของนางได้

         ถ้วยสุราถูกวางลงหลังหญิงสาวดื่มจนหมด แล้วนางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เดินตรงไปยังห้องด้านหน้า ที่มีโลงศพวางเรียงรายอยู่ การถูกรบกวนความสุนทรีย์คือหายะของผู้ที่กระทำ หญิงสาวหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง พร้อมเปิดประสาทสัมผัสทั้งหมด เพื่อรับรู้กลิ่นและเสียง

         กลิ่นอาจของความชั่วร้าย เข้มข้นยิ่งนัก หญิงสาวยืนเอากายแนบกับบ้านประตู นางไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเปิดออกไป ที่มาคือวิญญาณแต่นางต้องแน่ใจ ว่าผู้ควบคุมวิญญาณนี้ไม่ได้มาด้วย ครั้งก่อนที่บ้านสกุลจาง นางยังโดนไปไม่ใช่น้อย ยังดีที่ฮูหยินใหญ่จาง ตอบแทนน้ำใจของนางได้สมน้ำสมเนื้อ หาไม่แล้วนางหรือจะมีแก่ใจทำงาน

         “มีผู้อยู่ในร้านหรือไม่”

         เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้านอก หญิงสาวแสยะยิ้มหยัน ว่าแล้วเชียว หากนางเปิดออกไปเผชิญหน้ากับวิญญาณตนนั้น ย่อมเป็นการเปิดประตูรับความซวยเข้าบ้าน วิญญาณที่มีกลิ่นอายความชั่วรุนแรงมากเท่าใด ผู้ควบคุมจะต้องอยู่ไม่ห่าง เพื่อคอยควบคุมวิญญาณนี้ให้อยู่ใต้อาณัติ

         “...”

         เยว่เมี่ยวยังคงเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด หากนางทำเช่นนี้แล้ว อีกฝ่ายยังคงดึงดันไม่ยอมจากไป นางก็คงต้องเผชิญหน้าอย่างเลี่ยงมิได้ ใครกันจะมาซื้อโลงศพในยามนี้ อีกไม่กี่ชั่วยามก็เช้าแล้ว จะมาเวลานั้นย่อมไม่ใช่เรื่องเสียเวลาอันใด

         “ข้าต้องการซื้อโลงศพ หากมีคนอยู่โปรดเปิดประตูด้วย”

         เสียงทุ้มนั้นขยายความต้องการของตนเอง เมื่อคนด้านในยังคงนิ่งเงียบอยู่ และยังคงเป็นเช่นเดิม เยว่เมี่ยวไม่เอ่ยปากตอบสิ่งใด นี่ไม่ใช่การมาหาซื้อโลงศพ เพราะเสียงลมหายใจที่นางแยกแยะได้ด้วยสัมผัสพิเศษ มิได้มีเพียงคนพูดเพียงคนเดียว แต่มีมากพอที่จะทำให้ร้านของนางหายไปได้เลยทีเดียว นางมิได้กระหายในเงินทอง จนหลงลืมการรักษาชีวิตเสียเมื่อไหร่กัน

         “หากข้าทำสิ่งใดที่เกินขอบเขต ท่านที่อยู่ด้านใน จะกล่าวโทษข้ามิได้นะ”

         นี่คือการข่มขู่อย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวถึงกับใบหน้ามืดครึ้มขึ้นมาหลายส่วน ช่างกล้าดีเหลือเกิน ที่มาข่มขู่คนเช่นนาง บ้านเมืองหน้าด่านอันไกลโพ้นเช่นนี้ จะมีใครอาจหาญเดินในยามค่ำคืน แล้วข่มขู่ผู้คนในเมืองกันเล่า หากมิใช่คนต่างถิ่นที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ยามค่ำคืนนอกจากคนเคาะยาม กับทหารตรวจตรา ย่อมไม่มีใครมาเดินซื้อหาสิ่งของ โดยเฉพาะโลงศพเยี่ยงนี้ และอีกฝ่ายก้เปิดประเด็นมาแล้ว ว่าต้องการที่จะเข้ามาในร้าน แม้ว่านางจะไม่อนุญาตก็ตามที ในเมื่อยากจะเลี่ยงนางก็คงต้องเปิดประตูสินะ!

         “พาเข้าไปที่เรือนของข้า”

         หญิงสาวเดินกลับไปที่ห้องชั้นใน แล้วเอ่ยกับซ่งเถียน ก่อนจะเดินไปยังห้องชั้นนอกอีกครั้ง ในเมื่อหลีกหนีไหม่ได้ นางก็จะต้องต้อนรับขับสู้ แขกที่ต้องการโลงศพในยามวิกาลให้ดี...