ตอนที่6 ชะตาเล่นตลก

“เจ้าแน่ใจนะ ว่าคนผู้นั้นอยู่ที่นี่”

         ชายแปลกหน้าเอ่ยถามไปยังวิญญาณ ที่ยืนนิ่งรอรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ชายแปลกหน้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าคนที่เขาไล่ล่ามาตลอด จะยังรอดพ้นจากความตายไปได้

         “ข้าน้อยสัมผัสได้ ถึงกลิ่นโลหิตของคนผู้นั้น”

         เงาทะมึนนั้นเบนใบหน้า อันน่าเกลียดน่ากลัว ไปยังทิศทางของประตูบานใหญ่ ซึ่งตัวเขามองเห็นเป็นตาข่ายสีทองเปล่งประกาย กางกั้นมิให้วิญญาณเช่นเขา ได้ย่างกรายเข้าไปหลังม่านอาคมนั้นได้เลย อาคมขั้นสูงนี้ดวงตามนุษย์ธรรมดา มิอาจมองเห็น ไม่น่าแปลกใจเลย ว่าทำไมจึงไร้วิญญาณเร่ร่อน ในระแลกนี้เผ่นผ่านให้เห็นเลย เพราะมีคนที่แข็งแกร่งอยู่ตรงนี้นี่เอง คงมิใช่เพียงร้านขายโลงศพธรรมดาเสียแล้ว

         “รอประตูเปิด เจ้าจงตามหาเขาให้พบ หาไม่แล้วข้าจะใช้แส้อาคม เฆี่ยนเจ้าให้สาสมกับความแค้นของข้า”

         ชายแปลกหน้าเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว เขาไม่เคยถูกคนต่ำชั้นกว่า หยามหมิ่นต่อหน้าขนาดนี้มาก่อน สองพ่อลูกข้างใน ย่อมต้องได้รับผลตอบแทน ของความโอหังในวันนี้

         “นายท่านโปรดวางใจ ข้าจะมิทำให้ผิดหวังขอรับ”

         แม้ว่าเขาคือวิญญาณร้ายที่มีพลังมหาศาล ทว่าเขาก็ยังไม่อาจหลีกหนี จากอำนาจพันธนาการของผู้เป็นนายได้ คมเขี้ยวที่วาววับ เผยให้เห็นในยามที่เรียวปากดำคล้ำแสยะออก มันอาจน่ากลัวสำหรับผู้คน แต่กับสองพ่อลูกเจ้าของร้านเมื่อครู่ กลับแสร้งมองไม่เห็นเขา ทั้งยังไม่มีแววตาที่ขลาดกลัวแม้แต่น้อย นี่คือสิ่งที่เขาไม่อาจเอื้อยเอ่ยรายงานต่อผู้เป็นนาย แค่วิญญาณที่ไร้วาสนาได้เกิดใหม่ ย่อมไร้สุ่มเสียง ที่จะเสนอแนะแก่ผู้ที่กุมอำนาจเหนือเขา

         ภายในลานโล่งด้านหลังร้าน ที่เป็นทางเชื่อมไปยังเรือนส่วนตัวของเยว่เมี่ยว สองพ่อลูกกำลังก้าวเดินด้วยความเนิบช้า เพราะรู้ดีว่าลูกค้าด้านนอก ยังคงอยู่และอาจก้าวข้ามเส้นร้านของเขาพ่อลูกเข้ามาแล้ว

         “นายท่านเก็บไว้หรือไม่ขอรับ”

เงาร่างสายหนึ่ง พุ่งผ่านมาหยุดอยู่ต่อหน้าสองพ่อลูก ร่างครึ่งบนมีใบหน้าเป็นหมูเขี้ยวโง้ง ทว่าใต้ลำคอลงมา คือรูปร่างอันกำยำ เยี่ยงบุรุษผู้มีพละกำลังอันเหลือล้น

         “อย่าให้มีกลิ่นคาวเลือดในเรือนข้า”

         เยว่เมี่ยวเอ่ยขึ้น นางมิใช่คนโง่งมที่มีเพียงเงิน แต่ไร้สมองเสียเมื่อไหร่กัน นางต้องรู้จักสร้างความปลอดภัยให้แก่ตนเอง เงาร่างนี้เป็นกึ่งมนุษย์กึ่งปีศาจ แน่นอนว่านางไม่ใช่เทพเซียนที่จะเมตตาไปทั่ว แต่มันคือชะตาผูกพันฉันท์นายบ่าว ที่ได้พบกันโดยบังเอิญ และครอบครัวของนาง ก็มีเขามาอยู่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งมานานหลายปี เจ้าของร่างสีดำนี้ ในยามกลางวัน เขาเป็นเพียงคนเลี้ยงม้าของนาง ยามค่ำคืน...เขาคือปีศาจครึ่งหมูป่าครึ่งมนุษย์ น้อยคนนักที่จะโชคร้าย เข้ามาพบเขาในเรือนของนาง

         “ขอรับ”

         สิ้นคำ...เงาร่างนั้นก็พุ่งผ่านหายไปในทันที ก่อนที่จะมีเสียงการปะทะกันบนหลังคา แสงวูบไหวของพลังสามสาย ที่กำลังโรมรันกันอยู่นั้น ไม่ได้ทำให้สองพ่อลูก คิดที่จะเข้าไปแทรก เยว่ฉงขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เวลาแห่งความสงบของเขากับลูก ๆ คงกำลังสิ้นสุดลงแล้ว เพียงแค่ต้านโจว ออกไปรับมือ กับผู้บุกรุกอยู่ในตอนนี้ ก็เป็นการบอกให้คนด้านนอกรู้แล้ว ว่าพวกเขาหาใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่ว ๆ ไป

         “พวกเขาคงรู้แล้ว ว่าเรามิใช่แค่คนขายโลงศพ”

หญิงสาวเอ่ยขึ้น นางไม่ได้เติบโตมาจากการปกป้องของบิดา จนไม่รู้ที่มาของพลังในกายตนเองเสียเมื่อไหร่ แต่ที่ผ่านมานางก็ไม่เคยทำให้เกิดความแคลงใจในสายตาของผู้ใดเลย ส่วนเรื่องของกินของใช้ และอาภรณ์บนกาย ชาวเมืองต่างรู้ดีว่าข้ามิใช่แค่ขายโลงศพ แต่รับจัดงานศพแบบครบทุกกระบวนการ ที่นี่ชายแดน การมีคนตายจำนวนมากนั้น นับว่าเป็นเรื่องปกติ ยิ่งถ้ามีช่วงใดเกิดการปะทะระหว่างแคว้น นั่นคือรายได้อันมหาศาล ของเหล่าผู้หาหินกับศพเช่นพวกนาง นี่จึงไม่ใช่เรื่องผิดปกติใด ที่ชาวเมืองจะนำมาสงสัย ในแหล่งของรายได้ครอบครัวนาง

         “รู้แล้วอย่างไร ในเมื่อคนที่ทำงานพวกนี้ ล้วนต้องมีวิชาติดกาย หาไม่แล้วคงยากจะหากินกับคนตายได้” แม้ว่าจะตอบบุตรสาวไปอย่างนั้น ทว่าลึก ๆ แล้ว ใจของเขาหาได้นิ่งสงบเยี่ยงวาจาไม่

         “พวกมันมาหาเขาใช่ไหมเจ้าคะ ท่านพ่อ”

         หญิงสาวเอ่ยถาม โดยที่ไม่ได้หันมองบิดา ด้วยสายตาของนาง จับจ้องอยู่กับการต่อสู้บนหลังคา ดวงตาที่พิเศษของนาง มองเห็นร่างของทั้งสาม ที่กำลังโรมรันกันอย่างชัดเจน ราวกับเวลานี้คือยามพระอาทิตย์กำลังส่องสว่าง ต้านโจว ไม่ได้ทำให้นางผิดหวัง ต่อให้คนที่มาคือนักฆ่าระดับสูง แต่ถ้าเทียบกับปีศาจ ที่มีพลังเหนือมนุษย์ เรียกว่ายังห่างชั้นกันมากทีเดียว

         “อาจใช่! และอาจไม่ใช่เช่นกัน”

เยว่ฉงตอบไปตามความเป็นจริง เขาไม่รู้ว่าคนที่บุตรสาวช่วยชีวิตเอาไว้คือใคร แต่จากที่เขาเห็นอาภรณืบนกาย และกลิ่นไอบางอย่างบนตัวงของคนผู้นั้น เขามั่นใจไปกว่าครึ่ง ว่าคนเจ็บนั้นหาใช่คนธรรมดาที่มีฐานะ ๆ ทั่ว ๆ ไปอย่างแน่นอน

         “ท่านพ่อกำลังกังวล เรื่องของข้าอยู่หรือเจ้าคะ”

         “ใช่!”

         เยว่ฉงตอบอย่างไม่อ้อมค้อม เขายังไม่พร้อมที่จะห่างจากบุตรสาว หรือเขาสามพ่อลูก ต้องย้ายถิ่นฐานที่อยู่อีกครั้งกันเล่า เมื่อครั้งที่บุตรสาวยังเด็ก เขาก็พานางหลบหนีการตามล่า เพียงเพราะนางมีพลังพิเศษติดตัวมาแต่กำเนิด และคนที่ไล่ล่าใช่ใครอื่น แต่เป็นสตรีที่เขารักมั่นมาตลอด จนเขาหลีกหนีมาได้ สอนให้บุตรสาวปกปิดตัวตน และเขาได้เริ่มต้นมีครอบครัวอีกครั้ง ทว่าชะตานั้นก็ยังคงเล่นตลกกับเขา ภรรยาใหม่สิ้นใจ หลังให้กำเนิดบุตรชาย ได้เพียงแค่ขวบปีเท่านั้น ชีวิตของเขาจึงมีเพียงบุตรชายหญิง ที่ต้องคอยปกป้องให้พวกเขาปลอดภัย

         แต่ดูเหมือนชะตากำลังจะเล่นตลกอีกหน จึงนำพาคนแปลกหน้ามาที่นี่ และดันวนมาพบกับบุตรสาวของเขา ถึงนางดูเป็นคนไม่แยแสสิ่งใด แต่นางก็ยังคงมีคำว่าน้ำใจอยู่เช่นปุถุชนทั่ว ๆ ไป การช่วยเหลือชายหนุ่มแปลกหน้าผู้นั้น ย่อมต้องเป็นชะตาที่ถูกลิขิตมาแล้วนั่นเอง