ตอนที่5 การต่อรอง

“ข้าต้องบอกเอาไว้ก่อน ว่าการซื้อหาในยามนี้ ราคาจะเพิ่มถึงสิบเท่า หากรับได้ ข้าจะเปิดประตูเดี๋ยวนี้”

         หญิงสาวตอบกลับไป ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดุดันแม้แต่น้อย นางยินดีทำให้คนด้านนอกย่ามใจ ว่านางนั้นเพียงสตรีที่อยู่เฝ้าร้าน หึ ๆ หากนางบอบบาง จะกล้าเดินเคาะยามแทนบิดาได้หรือ แต่ก็นั่นละ นางไม่ควรประมาทคู่ต่อสู้

         “ข้ายินดีจ่าย”

         น้ำเสียงตอบกลับ คล้ายจะเต็มไปด้วยความยินดี ที่จะได้ในสิ่งที่ต้องการ และดูจะเบาสบายใจขึ้นอีกหลายส่วน เมื่อคนที่ตอบกลับเขานั้น คือสตรี...ที่ไม่น่าจะมีอายุเท่าใดนัก

         แอ๊ด!!! ประตูบานใหญ่เปิดออกเพียงครึ่ง ก่อนจะเผยให้เห็นหญิงสาว ในชุดบุรุษสีเข้ม ชายผู้มาเยือนมองสำรวจนาง ภายใต้แสงจากเทียนที่ส่องสว่างจ้าไปทั้งร้านของนาง เนื้อผ้าแม้จะดูไม่เทียบเท่าของราชวงศ์ แต่มันคือเนื้อผ้าของชนชั้นสูงอยู่ดี หญิงขายโลงมีรายได้สูงแค่ไหนกัน ไยจึงสวมใส่อาภรณ์ที่ตัดเย็นอย่างประณีต ด้วยผ้าไหมชั้นดีเยี่ยงนี้ได้

         “นายท่านต้องการโลงศพแบบใดเจ้าคะ เชิญแจ้งมาได้เลยเจ้าค่ะ”

         เยว่เมี่ยวเห็นสายตาของอีกฝ่าย มีหรือนางจะไม่รู้ ว่าเขากำลังสำรวจนาง ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วอย่างไรเล่า นางมีเงิน...จะให้นางทนใส่เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบไปทำไม สามีลูกหลานก็ไม่มี ชีวิตนางนอกจากบิดากับน้องชาย นางก็ไม่ต้องแบ่งเงินให้ใครอื่นใช้ การสนองความสุขของตนเอง ย่อมไม่หนักศีรษะของผู้ใดอยู่แล้ว เพราะคนทั้งเมืองต่างรู้ดีว่ากิจการขายโลงศพนั้น ได้ค่าตอบแทนที่ดี เพราะนางรับจัดงานศพ ฝังศพให้ครบในกระบวนการเดียว รายได้ดีแต่เป็นความอัปมงคล จึงไม่มีบ้านใดอยากได้นางไปเป็นสะใภ้

         “ข้าขอเข้าไปเลือกด้วยตนเองได้หรือไม่”

         ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น หญิงสาวมองไปยังคนข้างกายของเขา ที่สวมใส่ชุดสีดำ ยืนถือโคมไฟประกบซ้ายขวา แต่ที่น่าหนักใจคือวิญญาณร้าย ที่นางต้องแสร้งมองไม่เห็น กำลังยืนแสยะยิ้มแยกเขี้ยววาววับ อยู่เบื้องหน้านางในตอนนี้ต่างหาก หากอนุญาตก็เท่ากับนางเปิดประตูให้อีกฝ่าย เข้ามาจัดการกับนางได้โดยสะดวก แต่ถ้าปฏิเสธไป ย่อมทำให้ชายแปลกหน้าเลือกลงมือโดยไม่โยกโย้กับนางอีก

         “หากนายท่านต้องการเลือกดูโลงศพ โปรดมาอีกครั้งในยามฟ้าสว่าง แต่หากอยากได้ในเวลานี้ ช่วยบอกเพียงขนาด และความหรูหราที่ต้องการเท่านั้นขอรับ เพราะนี่คือกฎของร้าน”

         ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยสิ่งใดตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบ พลันดังขึ้นจากด้านหลังของนางเสียก่อน เยว่ฉงเดินออกมายืนช้อนหลังบุตรสาว แววตาของเขานั้นคมกริบราวใบมีด เขาจ้องมองไปยังชายแปลกหน้า ที่กล้าขู่เข็ญบุตรสาวของเขา ให้เปิดประตูทำลายกฎ คนแบบนี้ดื้อด้านนัก หากปล่อยให้เยว่เมี่ยวรับมือเอง คงไม่พ้นมีการบาดเจ็บล้มตาย

         “ข้าเป็นลูกค้า ย่อมยินดีจ่ายราคาดีให้แก่ร้านของเจ้า”

สำหรับคนที่มุ่งมั่นจะใช้เงิน ในการล่อใจคน ย่อมไม่เรียนรู้ว่ากฎที่ตั้งไว้ ต้องเคารพอันใด ยิ่งเป็นเมืองห่างไกลความรุ่งเรืองเช่นนี้ การได้รับเงินจากค้าขายในจำนวนสูง มีหรือผู้ทำการค้าจะไม่อยากรับไว้

         “เงินข้าย่อมต้องอยากได้ขอรับ แต่กฎของผู้ค้าขาย ก็ย่อมต้องรักษาอย่างเคร่งครัด นับว่าบุตรสาวข้ายินยอมละเมิดกฎ เปิดประตูออกถามความต้องการของนายท่านแล้ว หากยังอยากที่จะได้มากกว่านี้ ข้าคงต้องขออภัย ที่ต้องปิดประตูบานนี้เสีย”

         เยว่ฉง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงคงเดิม แม้ว่าเขาจะรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย แล้วอย่างไรเล่า...เขาต้องนั่งแบกรับความไม่พอใจ กับคนที่จงใจมาระรานเช่นนั้นรึ! ในเมื่อมาอย่างมีจุดประสงค์ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องพื้นที่ของตนเองเช่นกัน กฎเท่านี้ยังไม่อาจทำตามได้ ก็ไม่คู่ควรที่จะทำการค้ากับเขา

         “บังอาจ! นายท่านของข้า มาเพื่อมอบเงินให้แก่พวกเจ้า”

         หนึ่งในสองของชายที่ถือโคมไฟเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงอันกร้าวกระด้าง มันดังกังวานนักในยามดึกสงัดเช่นนี้ ทว่ากลับไม่ได้ทำให้สองพ่อลูก ที่คุ้นชินกับความมืด รู้สึกอันใดแม้แต่น้อย

         “นี่คือการค้าขาย มิใช่การร้องขอทาน หากอยากที่จะทำการค้ากับเรา ก็ต้องทำตามกฎ ในเมื่อแจ้งไม่ได้ว่าต้องการโลงศพแบบใด ก็โปรดมาอีกครั้งในตอนเช้า หรือจะลองไปดูที่ร้านอื่นได้ ข้ามิถือสา ว่าเป็นการข้ามหน้าข้ามตากัน”

         เป็นการขับไล่และปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย คิดจะข่มขู่ผู้อื่น ก็ต้องดูให้ดีว่าอีกฝ่าย มีสิ่งใดที่จำต้องเกรงกลัวหรือไม่ ในเมื่อร้านของเขา ทำทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกริ่งเกรง ว่าใครจะใช้ข้อกฎหมายอันไม่เป็นธรรมใดมากลั่นแกล้ง และกฎของร้านขายโลงศพ ก็มีเหมือนกันแทบทุกร้าน เว้นแค่พวกนอกรีตที่ไม่สนสิ่งใด และคนในร้านนั้น สุดท้ายก็จบลงด้วยความตาย มันเป็นกฎที่สืบต่อกันมารุ่นสู่รุ่น พวกเขาหากินกับคนตาย ย่อมต้องแบ่งแยกความเป็นตายให้ชัดเจน หลังเสร็จสิ้นงาน ชีวิตจึงจะรอดยืนยาวได้

         “พวกเจ้ากลัวสิ่งใดกัน หรือซ่อนใครไว้หรือ”

         ชายแปลกหน้าเอ่ยถามออกมา ด้วยน้ำเสียงปนเยาะหยัน และนั่นคือสิ่งที่สองพ่อลูกคาดเดาเอาไว้อยู่แล้ว เยว่เมี่ยวไม่รู้ว่าบิดามาที่นี่ได้อย่างไร แต่นางรู้ดีว่าบิดา กำลังคิดเช่นเดียวกับนาง สิ่งที่นางหวั่นเกรงหาใช้คนทั้งสาม แต่มันคือวิญญาณตนนั้นต่างหาก เพราะถ้าปล่อยให้เข้ามาได้ในค่ำคืนนี้ ครั้งต่อ ๆ ไป มันจะเข้าออกร้านของนาง ได้ราวเรือนของตนเลยทีเดียว นี่จึงเป็นกฎอันเข้มงวดของร้านขายโลงศพ ว่าจะไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามาในยามวิกาล

         “ไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องแอบซ่อน หรือคิดกลัวเกรง แต่เป็นกฎที่มีมาแต่โบราณ ที่นี่คือร้านขายโลงศพหาใช่โรงเตี๊ยม ที่จะเปิดรับผู้คนได้ตลอดเวลา ท่านเองอายุก็ไม่น้อยแล้ว เรื่องเช่นนี้น่าจะพอรู้มาบ้าง หากไม่รับโลงศพ ข้าคงต้องขอเสียมารยาทปิดประตู”

         ปัง! ไม่รอคำตอบจากคนด้านนอก เยว่ฉงสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ประตูที่เปิดอยู่พลันปิดลงในทันใด นี่คือการประกาศถึงการรักษาเขตอำนาจของตนเอง

         “พวกมันมิใช่ธรรมดาเลยขอรับ”

         หนึ่งในสองคนถือโคม เอ่ยกับผู้เป็นนาย แต่ที่น่าแปลกคือพวกเขา ไม่อาจล่วงรู้ได้ถึงพลังของคนด้านในได้เลย

         “เข้าไปหาตัวเขาให้พบ!”

         ชายแปลกหน้าหันไปสั่งการ กับวิญญาณ ที่มีรูปร่างเพียงเงาตะคุ่มอยู่เบื้องหน้า ทว่าเงาร่างนั้นกลับนิ่งงัน ราวกับหลังประตู ไม่ใช่สิ่งที่วิญญาณนี้จะล่วงล้ำเข้าไปมิได้

         “นายท่านที่นี่คือร้านขายโลงศพ ย่อมมีสิ่งคุ้มกัน หากเป็นวิญญาณ ย่อมมิอาจเข้าไปได้ขอรับ ถ้าเจ้าของบ้านไม่เชื้อเชิญหรืออนุญาตขอรับ”

         “เช่นนั้นก็เป็นพวกเจ้า! ต้องพบคนผู้นั้น หากตายข้าก็ต้องได้เห็นศพ”

         “ขอรับ”

         ชายหนุ่มทั้งสอง วางโคมไฟลงกับพื้น ก่อนจะพากันเหินกายขึ้นไปบนหลังคา เพื่อที่ทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ชายแปลกหน้ายืนนิ่งมองไปยังหน้าประตู ที่มีเพียงแสงคบไฟวูบไหว ปักอยู่หน้าประตูทางเข้าร้าน นี่มิใช่ไฟทั่ว ๆ ไปสินะ! เพราะเขาลองใช้พลังปราณดับมันแล้ว แต่กลับยังคงลุกสว่างโร่อยู่มิดับลงอย่างที่ควรจะเป็น