ตอนที่3 คนขายโลง

ใช้เวลาไม่นาน ทั้งสองคนกับหนึ่งร่าง ที่ไม่รู้ว่าจะช่วยไว้ได้หรือไม่ กลับมาถึงร้านขายโลงศพ ร่างบนบ่าของซ่งเถียน ถูกวางลงบนเตียงไม้สำหรับแต่งหน้าศพ ซ่งเถียนมองสำรวจร่างกายของคนที่เขาแบกมา ใบหน้าบวมปวดจนมองไม่ออก ว่าคนผู้นี้ใบหน้าหล่อเหลาหรือขี้ริ้ว ทางด้านเยว่เมี่ยว นางเดินไปยังห้องชั้นใน เพื่อล้างหน้าล้างตา และหายากินเพื่อรักษาอาการคลั่งของเลือดในกาย

         “เจ้าคิดว่าจะช่วยเขาได้หรือไม่”

         เพียงก้าวแรกที่เยว่เมี่ยวเดินออกมา ซ่งเถียน ที่ได้จัดการถอดเสื้อผ้าของคนเจ็บ เพื่อสำรวจร่างกายที่บาดเจ็บ อ่า...ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว เพราะสภาพของชายแปลกหน้า เรียกไม่ได้ว่าเป็นตายเท่ากัน เพราะมันค่อนไปทางตายเสียมากกว่า

         เยว่เมี่ยวที่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงคนเจ็บ หญิงสาวสำรวจไปตามจุดต่าง ๆ เว้นแค่ส่วนลับของบุรุษ ที่มีผ้าสีขาวที่ปกปิดเอาไว้เท่านั้น สภาพมีแต่รอยแผลเต็มกายเช่นนี้ ยังหายใจอยู่ได้นับว่าดวงแข็งไม่น้อย

         “เอาเถอะ เจ้าไปเคี่ยวยาให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”

         หญิงสาวหันไปจดรายการยาที่ต้องใช้ แล้วยื่นส่งให้แก่ซ่งเถียน ชายหนุ่มไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เขารับกระดาษในมือหญิงไป แล้วเดินไปยังห้องที่ติดกัน ซึ่งมีสมุนไพรชั้นเลิศจำนวนมาก เยว่เมี่ยวหันกลับมาสนใจคนป่วยอีกครั้ง นางเดินไปซื้อตะเกียงอีกอัน เพื่อมาส่องดูตามบาดแผลให้ชัดเจนขึ้น ก่อนจะนำห่อเข็มเงินออกมาคลี่ มือเรียวยาวนั้นค่อย ๆ บรรจงฝังเข็มลงไปอย่างแม่นยำ มีเพียงบางจุดที่นางต้องใช้สมาธิอย่างมาก

         ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน ในความคิดของคนที่ต้องยื้อชีวิตคนผู้หนึ่ง นางไม่ได้อยากที่จะให้ใครเห็นในวิชาการแพทย์สักเท่าใดนัก เพราะการที่นางมีความรู้เกินกว่าฐานะคนขายโลงศพ มันจะนำภัยมาสู่ตัวนางและคนรอบข้างได้

         เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วยาม เสียงไก่ขันยามเช้า ดังขึ้นให้ได้ยิน หลังจากเสียงเคาะยามบอกเวลาก่อนฟ้าสางสิ้นสุดลง ด้วยฝีมือของซ่งเถียน หญิงสาวก็ทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ตัวยาว ผล็อยหลับไปในทันที โดยไม่รู้เลยว่าคนบนเตียง และตัวนางราวถึงซ่องเถียน ได้ตกอยู่ในสายตานิ่งเรียบของผู้ที่มาใหม่

         เยว่ฉง เดินตรงไปยังร่างที่นอนนิ่ง หายใจรวยรินบนเตียงแต่งหน้าศพ เขามองสำรวจคนผู้นั้น ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เจ้าตัวร้ายของเขา ไปพาปัญหาใหญ่เข้าบ้านเสียแล้วกระมัง แต่นี่อาจเป็นโชคชะตา ที่เขาพยายามพาครอบครัวหลีกหนีแล้ว แต่คงไม่พ้นกระมัง จึงได้ตามติดมาจนถึงที่นี่

         “สุดท้าย...พวกเจ้าก็หาบุตรสาวข้าจนพบ”

         เยว่ฉงเอ่ยเพียงเท่านั้น เขาก้เดินกลับออกไปยังห้องชั้นนอก ที่เปิดเป็นร้านขายโลงศพ ทำเหมือนภายในนี้ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เสียงเจื้อยแจ้วของบุตรสาวคนเล็ก ดังขึ้นยังหน้าร้าน พร้อมกับในมือน้อย ๆ มีห่อชาลาเปาร้อน ๆ เดินเข้ามาภายในร้าน เก็ยน้อยทักทายผู้คนที่เดินผ่านไปมา ด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม นี่คือความสุขสงบของครอบครัวเยว่ ที่มีมากว่ายี่สิบปี มันกำลังจะหายไป ตามความรู้สึกของเขาในตอนนี้

         “พี่ใหญ่เล่าขอรับท่านพ่อ”

         เยว่จ้านเอ่ยถามบิดา เมื่อไม่เห็นหน้าพี่สาวเช่นเคย นางมิเคยตื่นสายสักนิด แม้ว่าจะกลับจากเคาะยามในช่วงก่อนรุ่งสางก็ตามที

         “พี่สาวเจ้ากำลังหลับอยู่ อย่าได้เข้าไปกวน เจ้าเอาชาลาเปาวางไว้ แล้วไปเรียนเถอะ อย่าได้ซุกซน”

         เยว่ฉงบอกแก่บุตรชาย ก่อนที่เด็กชายจะทำตามอย่างว่าง่าย แล้วเดินออกไปพร้อมกระเป๋าใส่ตำราเรียน แม้ว่าเขาจะเป็นบุตรชายคนเคาะยาม แต่สถานศึกษาก็ไม่มีผู้ใดคิดดูหมิ่นเขา ด้วยเพราะบิดาและพี่สาว เป็นคนขยันและไม่ใช่คนไร้เงินทอง

         ในร้านที่เปิด ไม่ได้มีลูกค้ามากมายอันใด ที่นี่นาน ๆ ครั้งจะได้ขายโลงศพ สำหรับคนในเมืองนี้ แต่เมืองข้างเคียงก็เลือกที่จะมาซื้อโลงศพของร้านเขา เพราะได้รับการจัดการ เรื่องแต่งหน้าศพ ดูแลจนถึงตอนฝัง ผู้คนจึงเลือกที่จะมาใช้บริการที่ร้านสกุลเยว่ แน่นอนว่าหลัก ๆ จะเป็นบุตรสาวของเขา ที่ออกไปจัดการเรื่องนี้ กับลูกจ้างในร้าน

สิบวันต่อมา ณ เมืองหลวง จวนชินอ๋อง

         พ่อบ้านได้วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในห้องหนังสือ เพื่อส่งสารลับจากชายแดน ให้แก่หวางเฟย ผุ้เป็นพระมารดาของชินอ๋องถงลั่วอวิ๋น ที่ขาดการติดต่อไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว

         “พระนางพ่ะย่ะค่ะ มีสารลับส่งมาจากคนของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

         พ่อบ้านรีบยื่นส่งกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ในมือให้แก่หวางเฟย มือเรียวงามรีบยื่นไปรับมาคลี่อ่าน ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวล โอรสของนางได้ออกนอกเมืองหลวงไปกว่าสองเดือน ทว่าไม่เคยขาดหายการติดต่อสักครั้ง ทว่าครึ่งเดือนมานี้ ไร้ซึ่งวี่แววที่จะส่งข่าวให้นางได้รู้เลย

         ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล พลันซีดเผือดลงกว่าเดิมหลายเท่านัก เมือ่เห็นข้อความสั้น ๆ ทว่าได้ใจความ โอรสของนางหายตัวไปอย่างนั้นรึ! นี่คือชีวิตในราชวงศ์ เพราะสวามีของนางคือโอรสร่วมสายพระโลหิตกับอดีตฮ่องเต้ เมื่อองค์รัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์ โอรสของนางในฐานะพระญาติสนิท จึงได้รับแต่งตั้งเป็นชินอ๋อง อนุชาที่ฮ่องเต้ทรงวางพระทัย

         เมื่อสองปีก่อนองค์รัชทายาทในรัชสมัยปัจจุบันสินพระชนม์ อำนาจในการช่วยตัดสินเหล่าองค์ชาย ที่เหมาะสมจะได้รับแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทคนใหม่ ก็ตรงมาอยู่ในมือของโอรสของนางส่วนหนึ่ง แน่นอนว่าความเย็นชาของชินอ๋อง ยากนักที่เหล่าองค์ชายทั้งหลาย จะได้ก้าวสู่ตำแหน่งที่หวังได้โดยง่าย

         “ส่งคนไปตามหาลูกของข้า ให้พบก่อนที่คนเหล่านั้นจะหาเจอ”

         หวางเฟยรีบสั่งการกับพ่อบ้าน หากคนเหล่านั้นหาตัวลูกของนางพบ ย่อมยากที่จะรอดชีวิต นี่คือวังวนที่ทำให้นากลายเป็นหญิงหม้าย ต้องสู้ยืนหยัดเพื่อลูก ๆ แต่วันนี้ยังมีคนคิดทำให้เกิดรอยเดิมเช่นในอดีต

         “บ่าวทราบแล้วขอรับ”

         พ่อบ้านรีบประสานมือรับคำ แล้วหมุนกายเดินจากไปอย่างเร่งรีบ เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป ย่อมสร้างปัญหาใหญ่ให้แก่จวนอ๋อง ต้องเร่งตามหาท่านอ๋องให้พบ ก่อนศัตรูที่อยู่ในเงามืด จะพบตัวของท่านอ๋อง