12

หลินตงหยางตกใจมาก เพราะนอกจากพ่อแม่แพะจะไม่กลัวเขาแล้ว ลูกแพะก็ดูเหมือนว่าจะไม่กลัวเขาเลยสักนิดเดียว ในเมื่อไม่กลัวเขาก็จะเอากลับไปทั้งสามตัวเลยก็แล้วกัน จะได้เลี้ยงเอาไว้ ท่านแม่กับน้องสาวคงดีใจมาก แต่สิ่งที่หลินตงหยางไม่รู้เลยก็คือ ลูกหมาป่าสองตัวที่เขาแบกอยู่นั้น มีส่วนเป็นอย่างมาก 

เพราะครอบครัวแพะได้กลิ่นราชาหมาป่าจากหลินตงหยาง ทำให้กลัวจนไม่กล้าที่จะวิ่งหนี อย่าดูถูกว่าเจ้าตัวเล็กสองตัวนั้นเป็นเพียงลูกหมาป่าเท่านั้น แต่ทั้งสองตัวเป็นทายาทที่สืบเชื้อสายมาจากราชาหมาป่าโดยตรง ถึงแม้ตอนนี้พวกมันจะพลัดหลงกับครอบครัวเพราะความซุกซนออกไปวิ่งเล่นจนหาทางกลับบ้านไม่เจอก็ตาม 

หลินตงหยางจูงแพะป่าสามตัวออกจากป่าเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน ตอนที่เขากลับมาถึง นางหลินซื่อผู้เป็นแม่กำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว ส่วนน้องสาวกำลังให้อาหารไก่ป่าที่เขาจับมาได้เมื่อหลายวันก่อน เมื่อหลินเหมยหลิงเห็นพี่ชายจูงแพะมาสามตัวก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ

“พี่ใหญ่ พี่ไปเอาแพะมาจากที่ใดเจ้าคะ อีกทั้งยังมีตั้งสามตัว”

“พี่ก็แค่หยิบมาจากภูเขาน่ะสิ เดี๋ยวให้แพะป่าอยู่รวมกับล่อไปก่อน พี่ยังต้องสร้างคอกให้แพะอยู่ แต่วันนี้คงทำไม่ทันแล้วละ”

“พี่ใหญ่ นี่พี่ไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่ เป็นไปได้เยี่ยงไรที่พี่จะจับแพะได้ถึงสามตัวพร้อมกัน”

“พี่ก็แค่ยิงขาของแม่แพะ แต่ครอบครัวของแม่แพะไม่ยอมทิ้งไปไหนในขณะที่ตัวอื่นวิ่งหนีไปหมด พี่ก็เลยเอากลับมาทั้งสามตัวน่ะสิ อ้อ จริงสิ พี่มีของมาฝากด้วยนะ เจ้ามาดูนี่สิ พี่เก็บเจ้าสองตัวนี่ได้ในป่าลึก”

“ว้าว ลูกหมา น่ารักจังเลย ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ ท่านรีบมาดูเร็ว พี่ใหญ่เอาของกลับมามากมายเลยเจ้าค่ะ”

“เสียงดังอันใดกัน ตงหยางกลับมาแล้วหรือลูก”

“กลับมาแล้วขอรับท่านแม่ วันนี้ข้าโชคดีมาก ได้แพะมาสามตัว ข้ากะว่าจะเลี้ยงเอาไว้ขอรับ”

“สามตัวเลยรึ”

“ขอรับสามตัว” หลังจากนั้นหลินตงหยางก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางหลินซื่อผู้เป็นแม่ฟัง เมื่อได้ฟังจบนางหลินซื่อค่อนข้างแปลกใจมาก ที่พ่อแพะกับลูกแพะไม่วิ่งหนีตอนที่หลินตงหยางเดินเข้าไป แต่สิ่งที่ทุกคนไม่รู้ก็คือ ครอบครัวแพะกลัวลูกหมาป่าจนไม่กล้าวิ่งหนีเลยต่างหาก ทำให้ถูกหลินตงหยางจับมาทั้งครอบครัวเช่นนี้

“แปลกจริง ๆ เชียว เหตุใดพวกมันถึงไม่วิ่งหนีล่ะ เอาเถอะในเมื่อเอากลับมาแล้วก็เลี้ยงดูพวกมันให้ดีก็แล้วกัน แล้วนี่ยังมีลูกหมาอีกสองตัว พวกเจ้าพามันไปอาบน้ำให้เรียบร้อย ค่อยเอาเข้าบ้านเข้าใจหรือไม่”

 

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ตัวสีขาวข้าจะตั้งชื่อมันว่าเสี่ยวไป๋ ส่วนตัวสีดำ ข้าจะตั้งชื่อมันว่าเสี่ยวเฮย พี่ใหญ่ว่าดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ตามใจเจ้าเถอะ ไป พามันไปอาบน้ำ”

หลังมื้ออาหารเย็นหลินตงหยางเข้านอนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือ กลางดึกในขณะที่เขากำลังนอนหลับสนิทนั้น เหมือนกับว่าเขาอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่นและได้ยินเสียงชายชราพูดกับเขาเพียงแต่ว่าเขามองไม่เห็นชายชรา ได้ยินเพียงเสียงที่เข้ามาในจิตใต้สำนึกเท่านั้น

“ข้าเป็นตัวแทนมามอบของขวัญและ คำขอโทษแก่เจ้า เพราะความผิดพลาดทำให้เจ้าต้องตายก่อนวัยอันควร แต่พวกเราก็ได้ให้ชีวิตใหม่แก่เจ้าแล้ว ถือว่าเป็นการชดเชยที่ดี ที่ข้ามาวันนี้เพื่อจะมอบความสามารถของเกมที่เจ้าพัฒนาขึ้น ข้าจะมอบมันให้กับเจ้าทั้งหมด เจ้าสามารถใช้ทักษะ สกิลเหล่านั้นได้ซึ่งข้าได้เปลี่ยนให้อยู่ในรูปแบบ พลังปราณ และทักษะสกิลต่าง ๆ คือวรยุทธ์ของเจ้า นอกจากนี้ยังมีช่องเก็บของให้เจ้าด้วย เอาละ สิ่งที่ควรให้ก็ให้แล้ว พวกเราได้ชดเชยให้เจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่ถือโทษโกรธพวกเรา ข้าในนามของตัวแทนพระเจ้าขออวยพรให้เจ้าโชคดี”

หลินตงหยางตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าเป็นความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพิสูจน์หาความจริงอันใดทั้งนั้น ตอนนี้เขาง่วงนอนมาก ร่างกายต้องการพักผ่อน หลินตงหยางล้มตัวลงนอนต่อทันที เด็กชายนอนหลับจนถึงเช้า 

“ตงหยางลูกนอนไม่หลับรึ”

“เปล่าขอรับท่านแม่ ข้าหลับสบายดีมาก”

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้ดูอิดโรยขนาดนั้น”

“อาจจะเป็นเพราะข้าฝันร้ายทำให้ตกใจตื่นกลางดึกกระมังขอรับท่านแม่”

“อะไรที่มันผ่านไปแล้วเจ้าอย่าได้เอามาใส่ใจเลย ไม่ใช่ว่าตอนนี้ความเป็นอยู่ของพวกเราดีขึ้นมากแล้วหรือ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความดีความชอบของเจ้า แม่เองเป็นแม่แท้ ๆ แต่แม่ไม่มีความสามารถ ทำให้พวกเจ้าพี่น้องต้องลำบาก”

“ท่านแม่อย่าได้โทษตัวเองเลยขอรับ แต่เดิมทีท่านเองก็อยู่อย่างสุขสบาย หากจะโทษก็โทษคนผู้นั้นกับบ้านซ่งเถอะขอรับ แต่ต่อไปนี้ท่านแม่วางใจได้ ข้าจะพยายามทำงานให้หนักเพื่อให้ท่านแม่กับน้องสาวได้อยู่ดีกินดีแน่นอนขอรับ ข้าสัญญา” 

เช้าวันนี้สำหรับหลาย ๆ คนอาจจะเป็นเช้าอันสดใส แต่สำหรับหลินตงหยางแล้วมันช่างไม่สดใสเอาเสียเลย เพราะความฝันเมื่อคืนทำให้เขานอนหลับไม่สนิท เขาฝันเช่นนี้มาสามคืนติดต่อกัน ทั้งยังมีเสียงพูดของชายชราที่ดังขึ้นในเวลานั้น เขายังจำมันได้ทุกถ้อยคำที่ชายชราพูด ในเมื่อไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงหรือความฝัน หากอยากรู้คำตอบก็ทำได้แค่พิสูจน์มันเท่านั้น

หลินซื่อที่ถือจานกับข้าวออกมาจากในครัวเห็นลูกชายหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นอีกทั้งยังดูอิดโรยเหมือนคนอดนอน ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “ตงหยางเหตุใดลูกถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนี้ นอนไม่หลับหรือ”

“ท่านแม่ ข้าเพียงแต่นอนไม่ค่อยหลับขอรับ ข้าฝันว่ามีชายชรามาสอนวรยุทธ์ให้ข้าทั้งคืน ความฝันนั้นเหมือนจริงมากเลย ทำให้ข้าตกใจตื่นเลยนอนไม่หลับขอรับ”

“นี่ ออกจะเหลือเชื่อไปหน่อย แต่ว่าลูกฝันจริง ๆ ใช่หรือไม่”

“ท่านแม่ พี่ใหญ่กินข้าวกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ มีอะไรค่อยคุยกัน ข้าหิวจะตายแล้ว” หลินเหมยหลิง