6

หลินเหมยเจียงพาลูกทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังร้านขายผ้าตามความต้องการของลูกชาย นางเองก็เห็นว่าสมควรซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับลูกชายและลูกสาว 

ส่วนเสื้อผ้าของนางนั้นวันนี้จะไม่ซื้อชุดสำเร็จจากทางร้าน นางตั้งใจจะซื้อผ้าเพื่อนำกลับไปตัดเย็บเองที่สำคัญนางต้องการทำชุดให้ลูกชายกับลูกสาวเพิ่มด้วย

 เพราะชุดสำเร็จที่ร้านมีราคาที่ค่อนข้างแพง ถึงแม้ว่าตอนนี้เงินในมือนางจะมีถึงยี่สิบตำลึงแต่ด้วยจำนวนเงินยี่สิบตำลึงนี้นางต้องใช้จ่ายอย่างระมัดระวัง ถึงแม้ว่าลูกชายจะบอกกับนางว่าเห็ดยังสามารถเก็บได้อีก ให้นางใช้เงินอย่างสบายใจก็ตามที 

หลังจากซื้อชุดใหม่ให้กับลูกชายกับลูกสาวกันคนละสองชุดแล้ว หลินเหมยเจียงยังซื้อผ้าพับกลับไปอีกไม่น้อย จากนั้นก็พาลูกทั้งสองมุ่งหน้าไปยังร้านขายข้าวสาร ซื้อข้าวสาร 20 ชั่ง แป้งสาลี 10 ชั่ง ส่วนเครื่องปรุง พื้นฐานเช่นเกลือกับน้ำตาล นางซื้อไปเพียงอย่างละครึ่งชั่งเท่านั้น เพราะเกลือกับน้ำตาลมีราคาแพงมาก ในส่วนของน้ำมันเองก็มีราคาแพงมากเช่นเดียวกัน หลินเหมยเจียงจึงตัดสินใจพาลูก ๆ เดินไปยังแผงขายเนื้อเพื่อซื้อมันหมูกลับไปเจียวและถือโอกาสนี้ ซื้อเนื้อหมูกลับไปทำอาหารให้ลูก ๆ ได้กินด้วย

ระหว่างที่สองแม่ลูกเดินซื้อของอยู่นั้น ฉางชุนอิงสะใภ้ใหญ่บ้านซ่ง เข้าเมืองมาเช่นเดียวกัน นางเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ลูกชายที่สถานศึกษาและยังมีของที่บ้านรองฝากมาให้กับลูกชายที่เรียนอยู่สถานศึกษาเดียวกันด้วย 

ฉางชุนอิงไม่คิดว่าจะได้เจอหลินเหมยเจียงอดีตสะใภ้สี่เดินอยู่ในเมืองอีกทั้งยังมีเงินซื้อข้าวของต่าง ๆ ไม่รู้ว่าไปเอาเงินมาจากที่ใดกัน หากแม่สามีนางรู้ว่าพวกขยะที่ถูกขับออกจากตระกูลไปแล้วนั้นสามารถมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น คาดว่านางฉีซื่อแม่สามีคงอกแตกตาย ไม่แคล้วคงวิ่งไปหาเรื่องและแย่งชิงข้าวของอีกเป็นแน่ เช่นนั้นแล้วพอนางกลับไปจะไปบอกแม่สามีและรอดูเรื่องสนุกคอยรับผลประโยชน์ก็พอ 

หลินตงหยางเองก็เห็นฉางชุนอิงมองมาทางพวกเขาด้วยเช่นกัน เด็กชายถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ไม่แน่ว่ากลับไปไม่แคล้วได้มีปากเสียงกับบ้านซ่งอีกเป็นแน่ เห็นทีต้องรีบหาเงินและพาท่านแม่ย้ายออกมาจากหมู่บ้านให้เร็วที่สุด เพราะจะให้มาคอยรบราฆ่าฟันกับพวกผีแก่ไร้ยางอายทุกวันก็คงจะไม่ไหว

“ท่านแม่ซื้อของครบหรือยังขอรับ”

“ครบแล้วละ ตงหยางลูกมีอันใดที่ต้องการซื้ออีกหรือไม่”

“ข้าอยากได้ธนู มีขายหรือไม่ขอรับ”

“แม่เองก็ไม่รู้ว่ามีหรือไม่ เราลองไปดูที่ร้านตีเหล็กหรือไม่ก็ร้านขายอาวุธดีหรือไม่ เหตุใดลูกถึงอยากได้ธนูเล่า”

“ข้าก็จะเอาไปล่าสัตว์เวลาขึ้นเขาน่ะสิขอรับท่านแม่ ไม่ใช่ท่านบอกว่าไก่ป่ารสชาติอร่อยมากหรือขอรับ น้องสาวเองก็ชอบมากด้วย”

“จ้ะ แม่รู้แล้ว เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ประเดี๋ยวจะกลับมาไม่ทันเกวียนโดยสารเข้าหมู่บ้าน”

“ไม่ทันก็ไม่ทันสิขอรับ เราว่าจ้างเกวียนจากในเมืองไปส่งดีกว่า ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ลำบากใจ เมื่อสักครู่ข้าเห็นสะใภ้ใหญ่บ้านซ่งมองมาทางพวกเราด้วย นางคงเอาข้าวของมาส่งให้ลูกชาย ข้าว่านะหากเรานั่งเกวียนกลับไปพร้อมกับนาง มีหวังท่านแม่จมน้ำลายนางตายแน่ ๆ ขอรับ”

“เจ้าลูกคนนี้นี่ เจ้าพูดอันใดกัน ถึงแม่จะอ่อนแอไม่สู้คน แต่นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้แม่หาใช่สะใภ้บ้านนั้นแล้ว หากนางกล้ามาก็ลองดู แม่เองก็จะพยายามสู้เพื่อพวกเจ้าทั้งสองคน แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเจ้าอีกแล้ว”

“ท่านแม่เก่งมากขอรับ ต่อไปนี้ข้าเชื่อว่าความเป็นอยู่ของพวกเราต้องดีขึ้นแน่นอน”

“ข้าเองก็จะช่วยด้วยเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะขอรับท่านแม่ ว่าแต่ร้านเหล็กกับร้านขายอาวุธไปทางไหนหรือขอรับ”

“พี่ใหญ่ละก็ ไม่รู้ทางแล้วจะเดินนำหน้าข้ากับท่านแม่ไปด้วยเหตุใดเจ้าคะ นี่ไม่ใช่ว่าท่านพาพวกเราหลงทางหรือ”

“น้องสาวเดี๋ยวนี้เจ้ากล้าล้อเลียนพี่ใหญ่หรือ คงไม่อยากกินของอร่อยอีกแล้วใช่หรือไม่”

“พี่ใหญ่ ข้าอยากกิน พี่ใหญ่อย่าโกรธข้าเลยนะ ข้าล้อเล่น ท่านแม่ ช่วยข้าพูดกับพี่ใหญ่หน่อยสิเจ้าคะ”

หลินเหมยเจียงมองดูลูกทั้งสองคน พูดคุยหยอกล้อกันไปมา นางอดยิ้มไม่ได้ ลูกทั้งสองคนเข้มแข็งกว่านางที่เป็นแม่ของพวกเขามาก หลังจากที่เสียใจ ผิดหวัง เพราะสามีที่ไหว้ฟ้าดินกันมา

 ซ่งเหอซีกับครอบครัวซ่งทำร้ายนางกับลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลินเหมยเจียงเจ็บจนไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป จากที่เคยรักมากตอนนี้ความรักระหว่างสามีภรรยามันได้กลายเป็นความเกลียดชังไปแล้ว

นางเองดีชั่วก็เคยเป็นคุณหนูลูกพ่อค้าวาณิช ร่ำเรียนเขียนอ่านมาก็มาก ยังดีที่นางแต่งเข้าบ้านซ่งไปนางไม่เคยแสดงฝีมือด้านการปักผ้าออกมาให้แม่สามีปลิงดูดเลือดนั่นเห็น 

หาไม่แล้วนางคงกลายเป็นบ่อเงินบ่อทองของคนพวกนั้นไปแล้ว หลินเหมยเจียงตั้งใจจะปักผ้าเพื่อนำไปขายหาเงินมาส่งเสียให้หลินตงหยางได้เรียนหนังสือ ลูกชายของนางเฉลียวฉลาดที่สุด นางจะทำให้คนพวกนั้นเสียใจไปจนตายที่ทำกับนางและลูกเช่นนี้ นางขอสาบาน

สามแม่ลูกเดินมาถึงร้านตีเหล็กก็พบว่ามีเพียงมีดทำครัว กระทะเหล็ก เท่านั้นที่มีขาย ส่วนธนูนั้นนายช่างร้านตีเหล็กบอกว่าสามารถหาซื้อได้ที่ร้านขายอาวุธที่อยู่ถัดไปอีกไม่ไกล แต่ราคาอาจจะแพงไปสักหน่อยเท่านั้นเอง

 ออกจากร้านตีเหล็กใช้เวลาเดินเพียงไม่ถึงครึ่งเค่อเสียด้วยซ้ำก็มาถึงร้านขายอาวุธ หลินตงหยางเลือกซื้อกริชเล่มเล็ก 1 ด้าม และธนูที่หน้าตาพิลึก ๆ สภาพดูเหมือนเป็นของผุ ๆ พัง ๆ ที่เจ้าของร้านขายอาวุธบอกว่ามันวางอยู่บนชั้นมาหลายปีแล้ว ขายไม่ออกเพราะไม่มีใครสนใจซื้อมันไป

 หากหลินตงหยางจะซื้อไปจริง ๆ เจ้าของร้านบอกว่าจะลดราคาให้กึ่งหนึ่งและแถมลูกธนูอีก 1 กระบอกใหญ่ ที่มีลูกธนูอยู่มากถึง 50 ดอก 

หลังจากซื้อของครบตามความต้องการแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็เดินมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองเพื่อเช่าเกวียนกลับหมู่บ้าน ระหว่างที่หลินเหมยเจียงไปติดต่อว่าจ้างเกวียนให้ไปส่งที่หมู่บ้าน นางฉางซื่อสะใภ้ใหญ่บ้านซ่งก็เดินตรงมาหาหลินตงหยางกับน้องสาวทันที นางฉางซื่อตั้งใจว่าจะเข้าไปรื้อค้นตะกร้าที่วางอยู่ด้านข้างของสองพี่น้อง หากมีอันใดที่สามารถเอากลับไปได้ แม่สามีของนางคงมองนางสูงขึ้นอีกหลายส่วน