مشاركة

7

last update تاريخ النشر: 2026-08-22 22:52:15

“จุ๊ ๆ นี่ไม่ใช่ตงหยางกับเหมยหลิงหรอกรึ พวกเจ้าเข้ามาทำอันใดในตัวเมือง แล้วนี่นังเหมยเจียงแม่ของเจ้าไปไหนเสียแล้วล่ะ”

หลินตงหยางไม่เพียงไม่ตอบแต่กลับมองหน้านางฉางซื่อเงียบ ๆ ด้วยสายตาเย็นชา วันนี้ช่างโชคไม่ดีเสียจริงดันมาเจอลูกสะใภ้ของยายแก่ฉีกุ้ยเถียนเอาเสียได้ ที่เขาไม่พูดเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับนางฉางซื่อ 

“นี่ เป็นบ้าเป็นใบ้กันไปหมดแล้วรึ ผู้อาวุโสเช่นข้าลดตัวลงมาพูดคุยซักถามกับเด็กเหลือขออย่างพวกเจ้านับว่าดีเท่าไหร่แล้ว ในตะกร้านั่นมีอันใดอยู่ ไหนข้าขอดูหน่อยสิ”

“เอามือออกไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับข้าวของของข้า”

“เอ๊ะ ไอ้เด็กนี่ ข้าเป็นป้าสะใภ้ของเจ้านะ เหตุใดถึงได้ก้าวร้าวเช่นนี้ เอามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”

“ข้าหาใช่หลานชายของเจ้า เจ้าเองก็หาใช่ป้าสะใภ้ของข้า ข้ามิได้แซ่ซ่ง อย่าลืมว่าข้ากับน้องสาวและท่านแม่แซ่หลิน”

“เจ้า ... เจ้า เดี๋ยวนี้เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้ารึ”

“เหตุใดลูกข้าถึงจะไม่กล้า ฉางชุนอิงเจ้ามายุ่งอันใดกับข้าวของของข้า ตอนนี้เจ้าอย่าลืมว่าข้าไม่ใช่สะใภ้บ้านซ่ง ลูก ๆ ของข้าหาได้แซ่ซ่ง ข้าแนะนำให้ต่างคนต่างอยู่ อย่าได้มาระรานพวกเรา ที่ผ่านมาพวกเจ้ารังแกพวกเราแม่ลูก ข้าไม่เคยตอบโต้ได้แต่อดทน อดทนเพื่อหวังว่า ชายสารเลวผู้นั้นจะปกป้องพวกเราแม่ลูกบ้างใน ฐานะที่เขาเป็นพ่อและเป็นสามี แต่ตัวข้านั้นโง่งมและตามืดบอด ที่ผ่านมาพวกเจ้าทำร้ายพวกเราแม่ลูกมามากแล้ว และต่อไปนี้อย่าได้คิดจะมารังแกลูกข้าอีก หาไม่แล้วอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าสู้ตายกับเจ้า”

“เหอะ คอยดูเถอะ กลับถึงหมู่บ้านแล้วข้าจะบอกแม่สามี คอยดูว่าท่านแม่สามีจะจัดการเจ้ายังไง”

“เหอะ ก็ให้นางมาเลย ครั้งนี้ข้าก็จะไม่ออมมือแล้วเช่นเดียวกัน พวกท่านจำเอาไว้ว่าหากใครรังแกท่านแม่กับน้องสาวข้า ข้าหลินตงหยางคนนี้จะเอาคืนอย่างสาสมแน่นอน”

“เจ้า พวกเจ้า จำเอาไว้ เรื่องไม่จบแค่นี้แน่”

ฉางชุนอิงจากไปด้วยความโมโห ตอนแรกนางตั้งใจจะเข้าไปยึดเอาข้าวของมาอย่างที่เคยทำ แต่วันนี้ไม่รู้ว่าพวกมันสามแม่ลูกผีเข้าหรืออย่างไร ถึงได้กล้าลุกขึ้นมาแข็งข้อกับนาง ทั้งที่เมื่อก่อนนั้นไม่ว่านางกับแม่สามีจะทำอะไรพวกมันล้วนแต่ไม่กล้าต่อต้านทั้งสิ้น 

หรือว่ามันจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ อย่างที่แม่สามีพูด เมื่อหลายวันก่อนแม่สามีของนางก็โดนไอ้เด็กหลินตงหยางเล่นงานเอาเกือบแย่ ไหนจะมีพวกลูก ๆ ของนางที่โดนไอ้เด็กเหลือขอนั้นทุบตีกลับมา ฉางชุนอิงกระทืบเท้าเดินจากไปด้วยความไม่พอใจ ไม่รู้ว่าเกิดอันใดกับพวกมันกันแน่ ถึงได้เปลี่ยนไปทั้งแม่ทั้งลูก หรือว่าถูกทุบตีจนสมองกระทบกระเทือนไปแล้ว

หลังจากที่ฉางชุนอิงเดินออกไปแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็ขนของขึ้นไปวางบนเกวียนที่ว่าจ้างมาและกลับหมู่บ้านไปทันที ระหว่างทางกลับบ้านนั้นหลินเหมยเจียงรู้สึกว่าที่ผ่านมาตัวเองนั้นโง่เง่าที่ยอมทนให้พวกคนเหล่านั้นกดขี่ข่มเหงและรังแกลูก ๆ ของนาง ที่สำคัญซ่งเหอซีที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเป็นสามีกลับไม่เคยกางปีกปกป้องนางกับลูกเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาตัวเองทั้งโง่เขลาทั้งตาบอดจริง ๆ นางเกือบจะสูญเสียลูกชายไปแล้ว แต่ที่หลินเหมยเจียงไม่รู้คือนางได้เสียลูกชายที่นางคลอดออกมาไปแล้วจริง ๆ

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านหลินตงหยางรีบช่วยท่านแม่และน้องสาวยกของลงจากเกวียนเอาเข้าไปเก็บในบ้าน จากนั้นเขาก็รีบไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเพื่อพูดคุยเรื่องซ่อมแซมรั้วและว่าจ้างคนในหมู่บ้านเพื่อมาซ่อมแซมรั้วบ้านให้แข็งแรงและสูงขึ้นอีก เวลาที่เขาไม่อยู่บ้านจะได้ไม่ต้องกังวลว่าคนบ้านซ่งจะมารังแกท่านแม่และน้องสาวของเขา 

“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่หรือไม่ขอรับ”

“อ้าว ตงหยางเจ้ามาหาท่านปู่ของข้า มีเรื่องอันใดหรือไม่” หลี่เจี้ยนอัน หลานชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านเดินออกมาเปิดประตูให้หลินตงหยางเข้าไปข้างในบ้าน ได้ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“พี่ชายหลี่เจี้ยน ข้ามีเรื่องมาปรึกษาและรบกวนท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านนิดหน่อยขอรับ”

“เช่นนั้นเข้ามานั่งรอตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปตามท่านปู่มาให้เจ้า”

“ขอบคุณมากขอรับ แล้ววันนี้ท่านไม่ต้องไปสถานศึกษาหรือขอรับ”

“อ้อ วันนี้เป็นวันหยุดน่ะ ข้าเลยกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ขอรับ”

หลังจากหลี่เจี้ยนอันเดินไปได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับผู้ใหญ่บ้านหลี่เจี้ยนผิง ตอนแรกที่หลานชายไปเรียกหลี่เจี้ยนผิงเองก็สงสัยเช่นเดียวกันว่าเจ้าเด็กหลินตงหยางมีเรื่องอันใดให้เขาช่วยเหลือ

 ความจริงแล้วหลี่เจี้ยนผิงเองก็สงสารสามแม่ลูกเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความที่เขาเป็นคนนอกจะยื่นมือเข้าไปยุ่งมากก็ไม่ได้ คนบ้านซ่งเองเก่งในเรื่องหน้าหนา และไม่กลัวที่จะสร้างความวุ่นวายให้กับชาวบ้าน

 ยิ่งตอนนี้ซ่งเหอซีมีตำแหน่งนายอำเภอนางฉีซื่อแม่ของซ่งเหอซีก็ยิ่งทำตัวไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดิน แต่ดูเหมือนว่าหลังจากที่หลินตงหยางถูกนางฉีซื่อผู้เป็นย่าทุบตีจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในครั้งนั้น

หลังจากรักษาตัวจนหายดี หลินตงหยางก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากที่เคยเป็นเด็กขี้อาย ขี้ขลาดและหวาดกลัวกลับกลายมาเป็นเด็กที่ลุกขึ้นทำทุกอย่างเพื่อปกป้องท่านแม่และน้องสาว 

ที่สำคัญเขากล้าที่จะต่อสู้กับคนบ้านซ่งโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย จากเด็กที่เคยถูกคนบ้านซ่งทุบตี ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าหลินตงหยางทุบตีคนบ้านซ่งไม่เว้นแม้กระทั่งหัวหงอกหัวดำ บางทีการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้อาจจะนำพาสิ่งดี ๆ มาสู่ครอบครัวสามแม่ลูกก็เป็นได้

“ตงหยางมาหาข้ามีเรื่องอันใดรึ”

“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าอยากซ่อมรั้วกับซ่อมบ้านให้แข็งแรงขึ้นมากกว่านี้ขอรับ ข้าอยากรบกวนให้ท่านช่วยหาคนให้หน่อยจะได้หรือไม่ขอรับ ส่วนค่าจ้างนั้นวันละ 30 อีแปะขอรับ”

“ตกลง ข้าจะช่วยหาคนให้ พรุ่งนี้จะได้เริ่มงานทันที แต่ว่าวันละ 30 อีแปะไม่แพงไปรึ ค่าแรงในเมืองตอนนี้แค่ 25 อีแปะเท่านั้น”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน   ตอนพิเศษ จบ

    “ท่านพ่อ ท่านพ่อขอรับ ลิ่วเป่าหิว" ทำหน้าตาน่าสงสารประหนึ่งว่าอดอาหารมาสามวัน“ชีเป่าก็หิว หิวมากเลย ท่านพ่อดุพุงของชีเป่าสิขอรับ ยุบหมดแล้ว”หลินตงหยางก้มมองน้องชายที่สูงเลยหัวเขาของเขามานิดหน่อย เขาได้แต่ส่ายหน้ามิใช่ว่าเอ่ยปากเรียกเขาว่าท่านพ่อเสียงดังขนาดนี้คงเห็นว่ามีสตรีมองเขาหรือพยายามจะเดินเข้ามาหาเขาตามเคย บางครั้งเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าในยุคโบราณเช่นนี้ที่สตรีควรสงบเสงี่ยมรักนวลสงวนตัวนั้นกล้าแสดงออกและให้ท่าบุรุษตั้งแต่เมื่อใดกัน บางครั้งเขารู้สึกรังเกียจการกระทำเช่นนี้มาก เพียงแต่ถ้าเกิดไม่ล้ำเส้นกันมากเขาทำได้แค่ปล่อยไปเท่านั้น แต่ถ้าหากมีใครกล้าล้ำเส้นเขาก็ไม่กลัวว่าจะตอบโต้กลับทันที เพียงแต่รับผลกระทบที่ตามมาให้ได้ก็แล้วกัน“ถึงจะมีลูกแล้วข้าก็ไม่ขัดหรอกนะ ไม่ได้พาภรรยามาด้วยเสียหน่อย พวกเจ้าว่าหรือไม่” สตรีสองสามคนบนชั้นสองของโรงน้ำชาต่างคุยกันหัวเราะคิกคัก“เจ้าไม่กลัวว่าเขาจะมีภรรยาอยู่แล้วรึ นางอาจไม่ได้มาด้วย เจ้าดูสิเด็กสองคนนั้นเป็นฝาแฝดใช่หรือไม่ หน้าตาก็น่ารักไม่หยอกเลยเชียว”“ข้าสนใจพ่อของเด็กหาได้สนใจเด็กไม่ อีกอย่างนะ เด็กไม่ได้เกิดมาจากท้องของข้าเสียหน่อยใครจะ

  • บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน   ตอนพิเศษ

    “ลิ่วเป่า วันนี้พี่ใหญ่จะออกไปข้างนอกหรือไม่” ชีเป่า“ไปสิ พี่ใหญ่จะต้องไปตรวจโรงหมักกับหอสุราในเมือง” ลิ่วเป่าทำหน้ามุ่ยตอบคู่แฝดของตน“ท่านพ่อทิ้งพวกเราไปเที่ยวกับท่านแม่ ไม่ให้พวกเราไปด้วย พี่หญิงใหญ่ก็อยู่ค่ายทหาร พี่รองก็อยู่เมืองหลวง ตอนนี้พี่สี่กับพี่ห้าเองก็ไปอยู่เมืองหลวงกับพี่รอง ทั้งที่เมื่อก่อนพี่สี่แทบจะไม่ห่างพวกเราเลย เฮ้อ เหลือแค่พี่ใหญ่แล้ว” ชีเป่า“แย่แล้ว แย่แล้ว ชีเป่า ตอนนี้พี่ใหญ่ก็อายุเยอะแล้วยังมิได้แต่งงาน หากพี่ใหญ่แต่งงานล่ะ แต่งงานก็ต้องมีลูกน่ะสิ เช่นนั้นแล้ว … เช่นนั้นแล้วพวกเราก็ไม่เหลือผู้ใดน่ะสิ ไม่เอาข้าไม่ให้พี่ใหญ่แต่งงาน” ลิ่วเป่า“ใช่ พี่ใหญ่จะแต่งงานไม่ได้ ข้าไม่ยอม เกิดพี่ใหญ่แต่งสตรีร้ายกาจเข้าจวนมาจะทำเช่นไรเล่า” ชีเป่า“เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เราต้องทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด” ลิ่วเป่าชูมือขึ้นสูงพลางโบกกำปั้นน้อยๆ ของตัวเองไปมาหลินตงหยางไม่ได้รู้เลยว่าน้องชายของตัวเองวางแผนร้ายกันอยู่ เดิมทีเขาไม่ต้องการแต่งงานอยู่แล้วหากไม่เจอใครที่เขาพึงใจและใครคนนั้นต้องเป็นคนจิตใจดี มีเมตตา อัธยาศัยดี ร่าเริง ส่วนเรื่องฐานะนั้นเขาไม่ได้สนใจ ของเพียงแค่ช่ว

  • บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน   153

    “มันก็จริงเพคะ”“เจ้าอยู่รับสำรับกับป้าก่อน ประเดี๋ยวเสด็จลุงของเจ้าก็จะมาแล้ว”“เพคะ”“เมอเมอ ไปแจ้งห้องเครื่องให้เตรียมอาหารให้กับเจ้าสามหู่ด้วย อย่าปล่อยให้เจ้าพวกนี้หิวโหย”“เพคะฮองเฮา”เช้าวันต่อมาอู่เป่าพร้อมด้วยเจ้าเสือทั้งสามตัวออกจากจวนหลังจากที่เหวินหยางไปเข้าประชุมเช้าที่ท้องพระโรง หนึ่งเด็กหญิงกับสามเสือเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ทำเอาชาวบ้านอกสั่นขวัญแขวนไปตามๆ กัน จะแจ้งเจ้าหน้าที่ก็ไม่สามารถแจ้งได้เนื่องจากเสือทั้งสามตัวใส่เสื้ออาญาสิทธิ์ ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงเดาสถานะของเด็กหญิงได้ไม่ยาก“นั่นใช่บุตรสาวของชินอ๋องหรือไม่”“ย่อมใช่อยู่แล้ว หาไม่แล้วผู้ใดจะมีเสือมาด้วยกัน เจ้าลืมไปแล้วหรือไม่ตอนที่พระชายาชินอ๋องแต่งเข้ามา ในขบวนสินเดิมเจ้าสาวมีอันใดบ้าง ไม่ใช่ว่ามีทั้งเสือทั้งหมาป่ารึ”“นั่นน่ะสิ ข้าเองก็ลืมไปเสียสนิท”“จะว่าไปแล้วตลอดเวลาที่พวกเราคิดว่าชินอ๋องเป็นพวกตัดแขนเสื้อที่ไหนได้แอบซุ่มแต่งพระชายาอีกทั้งมีบุตรธิดาถึงสามคน”“จ้านผิงอ๋องตงหยาง บุตรชายคนโตนั้นเป็นบุคคลที่มากความสามารถ ที่พวกเราได้มีเหล้ารสชาติดีดื่มก็เพราะจ้านผิงอ๋องเลยนะเจ้าว่าหรือไม่”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั

  • บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน   152

    ลมหนาวพัดผ่านอากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ โรงเรียนได้ประกาศหยุดเรียนแล้วเหล่าสหายของอู่เป่าต่างก็เดินทางกลับบ้านกันไปหมด ที่เหลือก็มีเพียงสหายในหมู่บ้านไม่กี่คนเท่านั้นอีกทั้งพวกเขาก็ต้องทำงานช่วยพ่อแม่ที่บ้าน อู่เป่าที่เป็นคนว่างงานเลยรู้สึกเบื่อขึ้นมาทันที ซื่อเป่านั้นรับหน้าที่ดูแลน้องชายฝาแฝด ใช่แล้วทุกคนฟังไม่ผิดอู่เป่ามีน้องชายฝาแฝดที่ท่านแม่เพิ่งจะคลอดออกมาตอนนี้น้องชายทั้งสองมีอายุเพียง 6 เดือนเท่านั้น น้องหกมีชื่อว่าอี้เฟยฉี น้องเจ็ดอี้เฟยเทียน แต่ละวันซื่อเป่าจะวุ่นวายอยู่กับการเลี้ยงน้องชายทั้งสอง เพราะพี่ใหญ่ต้องดูแลเรื่องเงินๆ ทองๆ พี่รองเป็นขุนนางที่เมืองหลวง พี่หญิงใหญ่อยู่ชายแดน เหล่าสหายก็กลับบ้านหมด“เฮ้อ พี่ชายเอ้อร์หู่ พี่ชายซานหู่ พี่ชายซื่อหู่ ข้าเบื่อจังเลย บนภูเขาก็ไม่มีอะไรสนุกๆ ให้เล่นแล้ว พวกเราจะทำอันใดกันดี ข้าไม่ชอบฤดูหนาวเลย พวกท่านเห็นด้วยหรือไม่”“โฮก” ทั้งสามตัวขานรับพร้อมกัน“เช่นนั้น พวกเราไปหาพี่รองดีหรือไม่ พวกเราไปเดินเที่ยวเมืองหลวงสักเที่ยว ไปหาเสด็จลุงด้วย”“โฮก”“ดี เช่นนั้นพวกเราไปกัน แต่ก่อนอื่นข้าต้องเอาเสื้อผ้าไปด้วยสองชุดก็น่าจะพอ” อู่เป่าพู

  • บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน   151

    “เรื่องอันใดกัน ไม่เกี่ยวกับข้าเสียหน่อย ข้าจะไปท่องยุทธภพ ไม่มีเวลามาบริหารบ้านเมือง องค์รัชทายาทยังมี ยังไม่ถึงทีของข้ากระมัง”หลินตงหยางขึ้นนั่งบนหลังต้าจิน จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านลั่ว วันนี้มีการเตรียมคัดแยกคุณภาพของไหมเหมันต์เพื่อนำไปขายส่วนหนึ่ง ส่วนไหมเหมันต์ชั้นดีนั้นหลินตงหยางเก็บเอาไว้ใช้เอง อดีตฮ่องเต้กับไทเฮาตอนนี้ได้ผันตัวเป็นชาวบ้านที่มีอาชีพปลูกผักและผลไม้ ใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ“คุณชายใหญ่ ท่านมาแล้วหรือขอรับ”“พี่ชายห่าวหรานสบายดีนะ ยินดีด้วยที่ได้ลูกชาย”“ขอบคุณท่านเช่นกันสำหรับของขวัญรับขวัญลูกชายของข้า ว่าแต่คุณชายใหญ่พอจะมีเหล้าชนิดใหม่มาให้ข้าลองชิมหรือไม่ขอรับ”“ย่อมต้องมีอยู่แล้ว แต่อย่าดื่มให้มาก ระวังท่านปู่ของท่านจะทุบตีท่านอีก”“ข้าต้องระวังอย่างดีอยู่แล้ว คุณชายมาตรวจไหมเหมันต์ใช่หรือไม่”“ใช่แล้วล่ะ”“เช่นนั้นก็ตามข้ามาทางด้านนี้เลย ครั้งนี้เราได้ไหมเหมันต์สีฟ้ากับสีชมพู อย่างละ 100 พับ ส่วนไหมเหมันต์ธรรมดานั้น มีอยู่เพียง 300 พับเท่านั้น”“เท่านี้ก็ถือว่ามากขึ้นเป็นเท่าตัว แล้วหนอนไหมเหมันต์สุขภาพเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้”“แข็งแรงดีมาก

  • บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน   150

    หลังจากที่ท่านแม่คลอดน้องสาวน้องชายให้ หลินตงหยางดีใจจนต้องให้ต้าจินนำจดหมายไปส่งที่ชายแดนเพื่อส่งข่าวให้กับซ่งลี่ฉุนกับหลี่เต๋อฟู่ได้รู้ว่าตอนนี้เขามีน้องชายน้องสาวแล้ว แถมยังเป็นฝาแฝดอีกด้วย หลินเหมยหลิงที่รู้ว่าท่านแม่คลอดน้องชายน้องสาวแล้วก็ดีใจเช่นเดียวกัน ถึงกับนั่งบนหลังต้าจินกลับมาที่หมู่บ้านเจียชุนทันที เดิมทีนางเองตั้งใจจะกลับมาอยู่แล้ว แต่พอต้าจินไปส่งจดหมายถึงได้รู้ว่าท่านแม่คลอดน้องชายน้องสาวก่อนกำหนด หลินเหมยเจียงเลยตัดสินใจนั่งหลังต้าจินกลับมาทันทีอี้เทียนหลงตั้งชื่อให้ลูกชายกับลูกสาวตามลำดับ ลูกชายให้ชื่อว่าอี้หยางหลงหรือซื่อเป่า ลูกสาวให้ชื่อว่าอี้หนิงเซียนหรืออู่เป่า เด็กน้อยทั้งสองคนเลี้ยงง่ายไม่งอแง หลินตงหยางไม่เคยออกจากจวนไปไหนไกล ๆ หรือไปครั้งละนานหลายวันตั้งแต่ที่มีน้องชายน้องสาว ส่วนลูกของต้าหู่นั้นอยู่เฝ้าเด็กน้อยทั้งสองคนไม่ห่าง หลินเหมยเจียงเองแทบจะไม่ได้เลี้ยงลูกทั้งสองคนเลยเพราะหลินตงหยางกับอี้เทียนหลงช่วยกันเลี้ยงจนกระทั่งนางออกจากการอยู่เดือนถึงได้มีเวลาใกล้ชิดกับลูกทั้งสองมากขึ้นหลังจากชาวเผ่าลั่วหนานย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านลั่วพวกเขาก็สามารถเลี้ยงหนอนไ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status