7

“จุ๊ ๆ นี่ไม่ใช่ตงหยางกับเหมยหลิงหรอกรึ พวกเจ้าเข้ามาทำอันใดในตัวเมือง แล้วนี่นังเหมยเจียงแม่ของเจ้าไปไหนเสียแล้วล่ะ”

หลินตงหยางไม่เพียงไม่ตอบแต่กลับมองหน้านางฉางซื่อเงียบ ๆ ด้วยสายตาเย็นชา วันนี้ช่างโชคไม่ดีเสียจริงดันมาเจอลูกสะใภ้ของยายแก่ฉีกุ้ยเถียนเอาเสียได้ ที่เขาไม่พูดเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับนางฉางซื่อ 

“นี่ เป็นบ้าเป็นใบ้กันไปหมดแล้วรึ ผู้อาวุโสเช่นข้าลดตัวลงมาพูดคุยซักถามกับเด็กเหลือขออย่างพวกเจ้านับว่าดีเท่าไหร่แล้ว ในตะกร้านั่นมีอันใดอยู่ ไหนข้าขอดูหน่อยสิ”

“เอามือออกไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับข้าวของของข้า”

“เอ๊ะ ไอ้เด็กนี่ ข้าเป็นป้าสะใภ้ของเจ้านะ เหตุใดถึงได้ก้าวร้าวเช่นนี้ เอามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”

“ข้าหาใช่หลานชายของเจ้า เจ้าเองก็หาใช่ป้าสะใภ้ของข้า ข้ามิได้แซ่ซ่ง อย่าลืมว่าข้ากับน้องสาวและท่านแม่แซ่หลิน”

“เจ้า ... เจ้า เดี๋ยวนี้เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้ารึ”

“เหตุใดลูกข้าถึงจะไม่กล้า ฉางชุนอิงเจ้ามายุ่งอันใดกับข้าวของของข้า ตอนนี้เจ้าอย่าลืมว่าข้าไม่ใช่สะใภ้บ้านซ่ง ลูก ๆ ของข้าหาได้แซ่ซ่ง ข้าแนะนำให้ต่างคนต่างอยู่ อย่าได้มาระรานพวกเรา ที่ผ่านมาพวกเจ้ารังแกพวกเราแม่ลูก ข้าไม่เคยตอบโต้ได้แต่อดทน อดทนเพื่อหวังว่า ชายสารเลวผู้นั้นจะปกป้องพวกเราแม่ลูกบ้างใน ฐานะที่เขาเป็นพ่อและเป็นสามี แต่ตัวข้านั้นโง่งมและตามืดบอด ที่ผ่านมาพวกเจ้าทำร้ายพวกเราแม่ลูกมามากแล้ว และต่อไปนี้อย่าได้คิดจะมารังแกลูกข้าอีก หาไม่แล้วอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าสู้ตายกับเจ้า”

“เหอะ คอยดูเถอะ กลับถึงหมู่บ้านแล้วข้าจะบอกแม่สามี คอยดูว่าท่านแม่สามีจะจัดการเจ้ายังไง”

“เหอะ ก็ให้นางมาเลย ครั้งนี้ข้าก็จะไม่ออมมือแล้วเช่นเดียวกัน พวกท่านจำเอาไว้ว่าหากใครรังแกท่านแม่กับน้องสาวข้า ข้าหลินตงหยางคนนี้จะเอาคืนอย่างสาสมแน่นอน”

“เจ้า พวกเจ้า จำเอาไว้ เรื่องไม่จบแค่นี้แน่”

ฉางชุนอิงจากไปด้วยความโมโห ตอนแรกนางตั้งใจจะเข้าไปยึดเอาข้าวของมาอย่างที่เคยทำ แต่วันนี้ไม่รู้ว่าพวกมันสามแม่ลูกผีเข้าหรืออย่างไร ถึงได้กล้าลุกขึ้นมาแข็งข้อกับนาง ทั้งที่เมื่อก่อนนั้นไม่ว่านางกับแม่สามีจะทำอะไรพวกมันล้วนแต่ไม่กล้าต่อต้านทั้งสิ้น 

หรือว่ามันจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ อย่างที่แม่สามีพูด เมื่อหลายวันก่อนแม่สามีของนางก็โดนไอ้เด็กหลินตงหยางเล่นงานเอาเกือบแย่ ไหนจะมีพวกลูก ๆ ของนางที่โดนไอ้เด็กเหลือขอนั้นทุบตีกลับมา ฉางชุนอิงกระทืบเท้าเดินจากไปด้วยความไม่พอใจ ไม่รู้ว่าเกิดอันใดกับพวกมันกันแน่ ถึงได้เปลี่ยนไปทั้งแม่ทั้งลูก หรือว่าถูกทุบตีจนสมองกระทบกระเทือนไปแล้ว

หลังจากที่ฉางชุนอิงเดินออกไปแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็ขนของขึ้นไปวางบนเกวียนที่ว่าจ้างมาและกลับหมู่บ้านไปทันที ระหว่างทางกลับบ้านนั้นหลินเหมยเจียงรู้สึกว่าที่ผ่านมาตัวเองนั้นโง่เง่าที่ยอมทนให้พวกคนเหล่านั้นกดขี่ข่มเหงและรังแกลูก ๆ ของนาง ที่สำคัญซ่งเหอซีที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเป็นสามีกลับไม่เคยกางปีกปกป้องนางกับลูกเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาตัวเองทั้งโง่เขลาทั้งตาบอดจริง ๆ นางเกือบจะสูญเสียลูกชายไปแล้ว แต่ที่หลินเหมยเจียงไม่รู้คือนางได้เสียลูกชายที่นางคลอดออกมาไปแล้วจริง ๆ

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านหลินตงหยางรีบช่วยท่านแม่และน้องสาวยกของลงจากเกวียนเอาเข้าไปเก็บในบ้าน จากนั้นเขาก็รีบไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเพื่อพูดคุยเรื่องซ่อมแซมรั้วและว่าจ้างคนในหมู่บ้านเพื่อมาซ่อมแซมรั้วบ้านให้แข็งแรงและสูงขึ้นอีก เวลาที่เขาไม่อยู่บ้านจะได้ไม่ต้องกังวลว่าคนบ้านซ่งจะมารังแกท่านแม่และน้องสาวของเขา 

“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่หรือไม่ขอรับ”

“อ้าว ตงหยางเจ้ามาหาท่านปู่ของข้า มีเรื่องอันใดหรือไม่” หลี่เจี้ยนอัน หลานชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านเดินออกมาเปิดประตูให้หลินตงหยางเข้าไปข้างในบ้าน ได้ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“พี่ชายหลี่เจี้ยน ข้ามีเรื่องมาปรึกษาและรบกวนท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านนิดหน่อยขอรับ”

“เช่นนั้นเข้ามานั่งรอตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปตามท่านปู่มาให้เจ้า”

“ขอบคุณมากขอรับ แล้ววันนี้ท่านไม่ต้องไปสถานศึกษาหรือขอรับ”

“อ้อ วันนี้เป็นวันหยุดน่ะ ข้าเลยกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ขอรับ”

หลังจากหลี่เจี้ยนอันเดินไปได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับผู้ใหญ่บ้านหลี่เจี้ยนผิง ตอนแรกที่หลานชายไปเรียกหลี่เจี้ยนผิงเองก็สงสัยเช่นเดียวกันว่าเจ้าเด็กหลินตงหยางมีเรื่องอันใดให้เขาช่วยเหลือ

 ความจริงแล้วหลี่เจี้ยนผิงเองก็สงสารสามแม่ลูกเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความที่เขาเป็นคนนอกจะยื่นมือเข้าไปยุ่งมากก็ไม่ได้ คนบ้านซ่งเองเก่งในเรื่องหน้าหนา และไม่กลัวที่จะสร้างความวุ่นวายให้กับชาวบ้าน

 ยิ่งตอนนี้ซ่งเหอซีมีตำแหน่งนายอำเภอนางฉีซื่อแม่ของซ่งเหอซีก็ยิ่งทำตัวไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดิน แต่ดูเหมือนว่าหลังจากที่หลินตงหยางถูกนางฉีซื่อผู้เป็นย่าทุบตีจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในครั้งนั้น

หลังจากรักษาตัวจนหายดี หลินตงหยางก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากที่เคยเป็นเด็กขี้อาย ขี้ขลาดและหวาดกลัวกลับกลายมาเป็นเด็กที่ลุกขึ้นทำทุกอย่างเพื่อปกป้องท่านแม่และน้องสาว 

ที่สำคัญเขากล้าที่จะต่อสู้กับคนบ้านซ่งโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย จากเด็กที่เคยถูกคนบ้านซ่งทุบตี ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าหลินตงหยางทุบตีคนบ้านซ่งไม่เว้นแม้กระทั่งหัวหงอกหัวดำ บางทีการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้อาจจะนำพาสิ่งดี ๆ มาสู่ครอบครัวสามแม่ลูกก็เป็นได้

“ตงหยางมาหาข้ามีเรื่องอันใดรึ”

“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าอยากซ่อมรั้วกับซ่อมบ้านให้แข็งแรงขึ้นมากกว่านี้ขอรับ ข้าอยากรบกวนให้ท่านช่วยหาคนให้หน่อยจะได้หรือไม่ขอรับ ส่วนค่าจ้างนั้นวันละ 30 อีแปะขอรับ”

“ตกลง ข้าจะช่วยหาคนให้ พรุ่งนี้จะได้เริ่มงานทันที แต่ว่าวันละ 30 อีแปะไม่แพงไปรึ ค่าแรงในเมืองตอนนี้แค่ 25 อีแปะเท่านั้น”