บทที่ 4

นางอยากมีชีวิตราบรื่น ไม่ต้องมีเรื่องให้ปวดใจทุกวันอย่างมารดา ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ เสียแล้ว

“ซวงเอ๋อร์”

“เจ้าคะคุณหนู”

“ข้าอยากไปไหว้พระที่วัดหยุ่นเหอนอกเมือง เจ้าไปบอกให้บ่าวเตรียมรถม้าให้ข้าที” ซูฉิงเยี่ยนเดินกลับเข้ามายังเรือนของตน

ความรู้สึกกดดันในใจของนางเพิ่มพูนหนักอึ้ง ในใจคิดถึงมารดาเหลือเกินเพราะตอนนี้รู้สึกคล้ายไร้ที่พึ่งพิง

บิดาไม่ฟัง และไม่สนใจความต้องการของนาง ทั้งยังตั้งใจบีบบังคับให้นางออกเรือน

นางจะไม่ทำตามก็ไม่ได้ เพราะหากให้นางฝ่าฝืนคำสั่งสอนไม่เชื่อฟังบิดา กระทั่งปล่อยให้ผู้คนติฉินมาถึงผู้เป็นมารดาที่ล่วงลับ

เรื่องเช่นนั้น...นางทำไม่ได้

วัดหยุ่นเหอนอกกำแพงเมืองหลวงคือสถานที่ซึ่งถงฉิงลี่ชอบมาไหว้พระบ่อยๆ มองไปรอบๆ ที่นี่เต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเด็กที่งดงามที่ซูฉิงเยี่ยนไม่มีวันลืม

มารดาของนางมักจะมีรอยยิ้ม ในขณะที่มาไหว้พระที่นี่ นั่นเพราะวัดหยุ่นเหอคือสถานที่ซึ่งบิดามารดาของนางพบกันครั้งแรก

ทั้งสองตกหลุมรักซึ่งกันและกัน โดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างเห็นชอบ ทว่าหลังจากแต่งงานกันมารดาของนางก็ต้องชอกช้ำ เมื่อครั้งหนึ่งบิดากลับมาถึงบ้านพร้อมลี่หงเย่ เขาบอกว่าจะรับลี่หงเย่เป็นอนุเพราะอีกฝ่ายกำลังตั้งครรภ์

...ในตอนนั้นซูฉิงเยี่ยนเพิ่งจะอายุครบเดือน

หลังจากมีอนุคนแรก คนที่สอง คนที่สามก็ตามเข้ามา

มารดาของนางจำต้องกลืนความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ปริปาก นางต้องทนมองมารดาเจ็บช้ำอยู่นานกระทั่งสิ้นใจ ตอนนี้กลัวแต่ว่าตัวนางเองก็คงหนีไม่พ้นชะตาเดียวกันเป็นแน่

ใต้ต้นหูกวางริมลำธารข้างวัดหยุ่นเหอ ซูฉิงเยี่ยนหยุดเดินแล้วมองเหม่อไปข้างหน้า ซวงเอ๋อร์ผู้เป็นสาวใช้ได้แต่มองผู้เป็นนายด้วยความเห็นใจ แต่ก็ไม่กล้าปลอบด้วยเพราะตัวนางนั้นเป็นเพียงสาวใช้ต้นห้อง

“คุณหนูท่านกระหายหรือไม่เจ้าคะ ได้ยินมาว่าน้ำสระมรกตของวัดหยุ่นเหอ พอดื่มแล้วช่วยให้ชุ่มคอ ทั้งยังเป็นสิริมงคล ท่านเองก็ไม่ได้ดื่มนานแล้ว ข้าน้อยจะไปนำมาให้นะเจ้าคะ”

“เจ้าไปเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ สักครู่” ซูฉิงเยี่ยนเดินไปหยุดยืนอยู่ใต้ต้นหูกวางโดยไม่ได้หันมาสนใจสาวใช้ของตนอีก ดังนั้นซวงเอ๋อร์จึงได้แต่เดินห่างออกมา

เมื่อได้อยู่คนเดียวตามลำพังหญิงสาวล้วงเอาเชือกถักสีแดงออกมาจากถุงหอม

เชือกถักเส้นนี้นางผูกเงื่อนเองกับมือ มารดาของนางคือผู้ที่สอนให้นางทำ ทั้งยังบอกว่าเชือกถักนอกจากจะเป็นของมงคลแล้ว ยังสามารถใช้เป็นของแทนใจได้อีกด้วย

จำได้ว่าหากใช้เส้นผมของหญิงสาว ถักทอผูกประสานกับเชือกมงคลเป็นเงื่อนตาย แล้วมอบมันเป็นของแทนใจให้คนรัก นั่นจะทำให้คนสองคนรักกันไม่มีวันเสื่อมคลาย

ภรรยาที่มอบเชือกถักที่มีเส้นผมของนางให้สามี จะทำให้คนสองคนเป็นดัง ‘เงื่อน’ ซึ่งแฝงนัยถึงความรักที่มั่นคงยืนยาว ไม่มีวันเสื่อมคลาย

ซูฉิงเยี่ยนตั้งใจจะมอบเชือกถักเส้นนี้ ให้บุรุษที่นางหวังว่าสักวันนางจะหาเขาเจอ ทว่าตอนนี้นางมั่นใจแล้วว่าจะไม่มีวันนั้น

นางมาวัดหยุ่นเหอในวันนี้ ก็เพื่อที่จะอำลาความฝันที่นางเคยเอ่ยกับมารดาเอาไว้ สถานที่แห่งนี้ก็คือที่ซึ่งนางเคยบอกมารดาว่านางจะแต่งให้กับคนที่นางรัก และหมายใจว่าเขาเองก็รักนางเช่นกัน

“ท่านแม่” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยออกมาเสียงเศร้า “ลูกเคยบอกกับท่านว่าชั่วชีวิตนี้ลูกจะตามหาบุรุษที่ลูกสามารถรักเขา และเขาเองก็รักลูกเช่นกัน ทว่าในวันนี้ลูกคงมิอาจทำเช่นนั้น เชือกถักของลูกเส้นนี้คงไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว ท่านว่าลูกควรจะทำอย่างไรกับมันดีเจ้าคะ”

ซูฉิงเยี่ยนก้มหน้าลงมองเชือกถักในมือแล้วกำมันเอาไว้แน่น ความสิ้นหวังในใจนางค่อยๆ เอ่อท้น ทว่าจนแล้วจนรอดนางก็ได้แต่กล้ำกลืนมันลงไป

จะมีประโยชน์อันใดที่จะมานั่งคร่ำครวญ เพราะถึงอย่างไรสิ่งที่กำลังจะเกิดก็มิอาจแก้ไขได้แล้ว...

“ท่านแม่ ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ แม้ว่าในที่สุดแล้วลูกไม่อาจเลือกเส้นทางชีวิตของลูกเอง แต่ลูกก็จะพยายามมีความสุข แม้ว่ามันจะยากแต่ลูกจะทำให้ได้ บางทีการแต่งเข้าตระกูลถานอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ลูกหวังจะให้เป็นอย่างนั้น เขาอาจไม่ได้เป็นเหมือนท่านพ่อ ...พอมีคนอื่นก็เลิกสนใจท่าน”

นางหยุดพูดแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง มือเล็กเรียวยื่นออกไปโน้มกิ่งของต้นหูกวางลงมา บรรจงผูกเชือกถักลงไป

“เงื่อนรักถักทอประสานใจ แฝงนัยความรักไม่เสื่อมคลายไม่พานพบเพียงหนึ่งเดียวดังใจหมาย มิขอผูกพันผู้ใดไปจนตาย”

ซูฉิงเยี่ยนท่องบทกลอนออกมาด้วยความโศกเศร้า ก่อนจะเงยหน้ามองเชือกถักของนางที่ถูกแขวนอยู่บนกิ่งหูกวาง

แม้ว่ากิ่งไม้ที่นางโน้มลงมาอยู่สูงกว่าระดับสายตาไปเล็กน้อย ทว่าเมื่อนางปล่อยมือกิ่งหูกวางที่ดีดกลับเข้าที่กลับสามารถซ่อนเชือกถักเส้นนั้น ให้กลืนหายเข้าไปคล้ายกำลังช่วยนางซ่อนมันเอาไว้จากผู้คน

ดวงตาทั้งสองข้างของนางคลอคลองไปด้วยน้ำตา เมื่อมองเห็นเชือกถักนั้นกลืนหายเข้าไปในกิ่งหูกวาง ทว่านางกลับไม่ปล่อยให้มันไหลลงมาเพราะเกรงว่าหากนางร้องไห้ น้ำตาจะพัดพาความเข้มแข็งของนางไปจนหมด

หลังจากที่นั่งมองจุดที่ตัวเองผูกเชือกถักเอาไว้อยู่นาน ร่างอรชรก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะสูดลมหายใจเข้า “ท่านแม่ลูกจะเข้มแข็งต่อไปเจ้าค่ะ แม้วันนี้ลูกไม่อาจปฏิเสธในสิ่งที่ท่านพ่อร้องขอ ทว่าวันหน้าลูกจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาบงการชีวิตลูกได้อีก ไม่ว่าลูกจะพบกับเรื่องที่ต้องกล้ำกลืนสักเพียงใด นับจากนี้ลูกจะยืนหยัดให้ได้ ลูกจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนเจ้าค่ะ ดังนั้นท่านอย่ากังวลไปเลยนะเจ้าคะ แล้วลูกจะหมั่นมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ” ซูฉิงเยี่ยนกล่าวจบก็หันหลังจากไป

ผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากที่หญิงสาวจากไป ร่างสูงของคนผู้หนึ่งก็กระโดดลงมาจากต้นหูกวาง