บทที่7 สังเกตท่าที

เฉินรุ่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบสังเกตท่าทีของซูเจียว แม้ใบหน้าของนางจะดูเป็นห่วงเพื่อน แต่แววตาที่มองสบกับหานตงกลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบมาพากล แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบไว้

“นางไม่ยอมให้ข้าตามหมอหลวง บอกว่าไม่อยากเป็นเรื่องใหญ่ ข้าจึงได้แต่เช็ดตัวและป้อนยาแก้ไข้ให้นางกิน” ซูเจียวแสร้งบีบน้ำตา “ข้าสงสารนางเหลือเกิน ท่านก็รู้ว่านางหัวรั้นเพียงใด หากท่านพอมีเวลา... แวะไปดูนางเสียหน่อยเถิด เผื่อนางจะยอมฟังท่านบ้าง”

“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามากที่คอยดูแลนาง” หานตงกล่าวด้วยความร้อนใจ “รบกวนเจ้าช่วยนำยาบำรุงเทียบนี้ไปต้มนางดื่มด้วย ข้าเพิ่งเบิกมาจากคลังยาตั้งใจจะนำไปให้นางพอดี”

หานตงหยิบห่อยาที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลยื่นให้ซูเจียว ในจังหวะที่ซูเจียวยื่นมือไปรับ นางจงใจปล่อยให้ปลายนิ้วของตนสัมผัสกับหลังมือของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่สำหรับซูเจียวมันคือความจงใจ ทว่าหานตงกลับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว เขามัวแต่พะวงถึงอาการป่วยของหญิงที่รักจนไม่ได้มองเห็นรอยยิ้มพึงพอใจที่ผุดขึ้นบนมุมปากของนางกำนัลตรงหน้า

“ข้าจะรีบนำไปต้มนางดื่ม ท่านไม่ต้องกังวลไป ข้าจะดูแลลี่อินให้ดีที่สุด” ซูเจียวรับคำเสียงหวาน

“ฝากเจ้าด้วย รุ่ย... ข้าขอตัวไปทำเรื่องขอสับเปลี่ยนเวรยามก่อน คืนนี้ข้าต้องแวะไปดูอาการอินเอ๋อร์ให้ได้” หานตงหันไปบอกเพื่อนสนิท ก่อนจะรีบเดินผละออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉินรุ่ยมองตามแผ่นหลังของเพื่อนรัก สลับกับมองซูเจียวที่กำลังยืนกอดห่อยาไว้แนบอกด้วยสายตาหลงใหล จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“แม่นางซูเจียว หานตงเป็นคนรักเดียวใจเดียว ความห่วงใยของเขามีไว้ให้ลี่อินเพียงผู้เดียวเท่านั้น ข้าหวังว่าเจ้าคงจะเข้าใจในข้อนี้” เฉินรุ่ยเอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง

ซูเจียวหันขวับไปมองเฉินรุ่ยในทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของนางจางหายไปเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงรักษาท่าทีไว้ได้อย่างดีเยี่ยม “ท่านองครักษ์เฉินกล่าวเรื่องอันใดกัน ข้ากับลี่อินเป็นเพื่อนรักกัน ข้าย่อมดีใจที่เห็นบุรุษที่รักนางคอยห่วงใยนาง ท่านอย่าได้คิดมากไปเลย”

เมื่อพูดจบ ซูเจียวก็ย่อตัวทำความเคารพอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป เฉินรุ่ยส่ายหน้าช้าๆ สัญชาตญาณของคนเป็นองครักษ์บอกเขาว่า ภายใต้หน้ากากเพื่อนแสนดีของสตรีผู้นี้ มีงูพิษตัวร้ายซ่อนตัวอยู่ และมันพร้อมที่จะฉกกัดทุกคนที่ขวางทาง

คล้อยหลังชายหนุ่ม ซูเจียวเดินหลบมุมมายังศาลาพักร้อนที่ลับตาคน นางก้มลงมองห่อยาในมือ กลิ่นสมุนไพรที่หานตงตั้งใจมอบให้ลี่อินทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียน

ปึก!

นางจัดการเหวี่ยงห่อยานั้นทิ้งลงพื้นอย่างแรงจนตัวยากระจายเกลื่อนพื้น ก่อนจะใช้เท้าเหยียบย่ำสมุนไพรเหล่านั้นจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

“รักเดียวใจเดียวงั้นหรือ” ซูเจียวแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “ข้าจะคอยดู ว่าความรักอันบริสุทธิ์ของพวกเจ้า จะทนทานต่อพายุระลอกใหญ่ที่กำลังจะมาถึงได้หรือไม่ ลี่อิน... เจ้าเตรียมตัวรับผลกรรมที่บังอาจเกิดมาแย่งชิงทุกสิ่งไปจากข้าได้เลย”

เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดทับร่างของนางกำนัลสาว บดบังใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความริษยา ในวังหลวงที่เปรียบเสมือนสมรภูมิรบที่ไร้ควันปืน ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดหาใช่ข้าศึกที่ถือดาบพุ่งเข้ามาทำร้าย แต่เป็นคนที่ยืนส่งยิ้มอยู่เคียงข้าง และพร้อมจะแทงข้างหลังได้ทุกเมื่อต่างหาก

แสงแดดอ่อนทะลุผ่านม่านหมอกยามเช้า ส่องกระทบกระเบื้องเคลือบสีทองบนหลังคาตำหนักใหญ่ ลี่อินลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดศีรษะที่ทุเลาลงบ้างแล้ว ร่างกายของนางยังคงอ่อนเพลีย แต่ไข้ที่รุมเร้าเมื่อคืนได้ลดลงไปมาก ซูเจียวเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับอ่างน้ำทองเหลือง ใบหน้าจิ้มลิ้มส่งยิ้มหวานให้อย่างเคย

“ลี่อิน เจ้าฟื้นแล้ว สีหน้าดูดีขึ้นมากทีเดียว” ซูเจียวพูดพร้อมกับบิดผ้าชุบน้ำหมาดๆ ยื่นให้เพื่อนสนิท “เมื่อคืนเจ้านอนละเมอเพ้อไข้ ข้าต้องคอยเปลี่ยนผ้าต้มน้ำร้อนให้ทั้งคืน โชคดีที่ตื่นมาไข้ลดลงแล้ว”

ลี่อินรับผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบใจเจ้ามากเจียวเจียว หากไม่ได้เจ้า ข้าคงแย่แน่ แล้วเรื่องเสื้อคลุมขององค์ชายห้าเล่า ทางตำหนักว่าอย่างไรบ้าง”

“ขันทีหน้าตำหนักรับไปตรวจสอบแล้ว ไม่ได้มีรับสั่งตำหนิอันใดกลับมา แสดงว่าฝีเข็มของเจ้าผ่านการประเมินแล้ว เจ้าวางใจเถิด” ซูเจียวตอบพลางเก็บอ่างน้ำ ทว่าในใจกลับนึกชิงชังที่สหายรอดพ้นเงื้อมมือขององค์ชายผู้เอาแต่ใจไปได้อย่างง่ายดาย

ลี่อินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เปรียบเสมือนกับภูเขาหินที่ทับอยู่บนอกถูกยกออกไปในที่สุด นางพยุงร่างกายลุกขึ้นนั่ง พิงหลังกับหัวเตียงไม้ พลันความคิดก็ล่องลอยไปถึงเจ้าของถุงหอมลายดอกเหมย ป่านนี้เขาคงกำลังฝึกซ้อมอย่างหนักอยู่ที่ลานทหาร นางได้แต่ภาวนาให้เขาปลอดภัยและได้เลื่อนยศตามที่หวังไว้โดยเร็ว