บทที่6 ภายในใจ

“ไม่เป็นไร ข้าทนได้” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ลี่อินก็เจ็บจนต้องดึงมือกลับไปเบาๆ และไม่ทันสังเกตเห็นแววตาขุ่นมัวของอีกฝ่าย

ภายในใจของซูเจียวกำลังเดือดพล่านราวกับน้ำร้อนจัด นางเกลียดรอยยิ้มเอียงอายของลี่อิน เกลียดความสามารถในการเย็บปักที่ใครต่อใครต่างชื่นชม และที่สำคัญที่สุด... นางเกลียดที่หานตง องครักษ์หนุ่มรูปงามที่มีอนาคตไกลผู้นั้นมอบหัวใจให้กับลี่อินเพียงผู้เดียว

ซูเจียวแอบหลงรักหานตงมาตั้งแต่ปีแรกที่นางเข้ามาเป็นนางกำนัล ทุกครั้งที่เขามารอพบลี่อินที่หน้ากองภูษา ซูเจียวจะพยายามพาตัวเองเข้าไปทักทายและพูดคุยด้วยเสมอ นางพยายามแต่งกายให้งดงาม ฝึกฝนกิริยามารยาทให้ดูอ่อนหวาน ทว่าสายตาของหานตงกลับมองข้ามนางไปราวกับอากาศธาตุ เขาเห็นเพียงลี่อิน สตรีที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าและแต่งกายเรียบง่ายจนจืดชืด

‘เจ้ามีดีอันใดนักหนาลี่อิน’ ซูเจียวก่นด่าในใจ แต่รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้ายังคงประดับไว้อย่างแนบเนียน ‘เจ้าก็แค่นางกำนัลกำพร้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้า ทรงผมก็ไม่รู้จักประดับปิ่นให้งดงาม ร่างกายก็ผอมบางไร้เสน่ห์ เหตุใดบุรุษที่ข้าหมายปองจึงต้องไปคอยปกป้องคนอย่างเจ้าด้วย’

“เจียวเจียว เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมเงียบไปล่ะ” ลี่อินเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนสนิทนิ่งงันไป

ซูเจียวสะดุ้งหลุดจากภวังค์ นางรีบปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ข้าแค่กำลังคิดว่า ท่านองครักษ์ช่างรักมั่นต่อเจ้าเสียจริง วันหน้าหากเขาได้เลื่อนยศ เจ้าคงได้ออกไปเป็นฮูหยินอยู่นอกวัง ไม่ต้องมาทนลำบากในห้องผ้าแห่งนี้อีก ถึงตอนนั้นอย่าลืมเพื่อนตกยากคนนี้เล่า”

“ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไร หากวันนั้นมาถึงจริง ข้าจะขอให้พี่ตงช่วยหาทางพาเจ้าออกไปพ้นจากความวุ่นวายในวังหลวงด้วย เราจะได้อยู่ใกล้ๆ กันเหมือนเดิม” ลี่อินตอบด้วยความจริงใจ

แต่คำตอบนั้นยิ่งเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจคนฟัง ซูเจียวกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ นางไม่ต้องการความเวทนาหรือคำสัญญาว่าจะพานางไปเป็นเพียงผู้ติดตาม สิ่งที่นางต้องการคือการได้ยืนเคียงข้างหานตงในฐานะภรรยา ไม่ใช่ลี่อิน

“ดึกมากแล้ว เจ้าพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเอาเสื้อคลุมไปถวายองค์ชายห้าอีก หากตื่นสายจะแย่เอาได้” ซูเจียวพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน จัดแจงห่มผ้าให้เพื่อนอย่างเบามือ

“ขอบใจเจ้ามาก ราตรีสวัสดิ์นะเจียวเจียว” ลี่อินหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย เพียงไม่นานลมหายใจของนางก็เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

ซูเจียวยืนมองร่างที่หลับสนิทอยู่เงียบๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยดูเป็นมิตรแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าว มุมปากของนางเหยียดยิ้มหยันในขณะคิดในใจ

‘รอให้ถึงวันนั้นหรือ ไม่มีทางหรอกลี่อิน ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้เสวยสุขกับตานตงเพียงสองคนแน่ สิ่งใดที่ข้าอยากได้ ข้าก็ต้องได้ และหากข้าไม่ได้... เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ครอบครอง’

เช้าวันรุ่งขึ้น ลี่อินมีอาการไข้ขึ้นอ่อนๆ จากการตรากตรำทำงานหนักและตากลมหนาว ซูเจียวจึงอาสาเป็นผู้นำส่งเสื้อคลุมไปที่ตำหนักขององค์ชายห้าแทน ลี่อินซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาโดยไม่รู้เลยว่านี่คือโอกาสที่ซูเจียวรอคอยมานาน

ระหว่างทางเดินกลับจากตำหนักองค์ชายห้า ซูเจียวจงใจเลือกใช้เส้นทางที่ต้องผ่านลานฝึกซ้อมของกองทหารองครักษ์ นางคำนวณเวลาไว้เป็นอย่างดี ช่วงเวลานี้หานตงมักจะเพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกและกำลังจะเดินกลับเรือนพัก

เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งในชุดองครักษ์สีเข้มกำลังเดินคุยกับเฉินรุ่ย สหายสนิทของเขาอยู่เบื้องหน้า ซูเจียวก็รีบจัดแจงเสื้อผ้าและลูบผมของตนให้เรียบร้อย นางสูดลมหายใจลึก ปั้นหน้าให้ดูเหน็ดเหนื่อยและรีบเร่งเดินเข้าไปหาชายหนุ่มทั้งสอง

“ท่านองครักษ์หานตง ท่านเฉินรุ่ย บังเอิญจริงที่พบพวกท่านที่นี่” ซูเจียวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมกับย่อตัวทำความเคารพอย่างงดงาม

หานตงชะงักฝีเท้า เขาพยักหน้ารับการทักทายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของสตรีที่เขารัก “แม่นางซูเจียว เจ้ามาทำอะไรแถวนี้หรือ นี่ไม่ใช่เส้นทางกลับกองภูษามิใช่หรือ”

“ข้าเพิ่งนำเสื้อคลุมไปถวายองค์ชายห้าแทนลี่อินมาน่ะสิ” ซูเจียวตอบก่อนจะทอดถอนใจ สีหน้าดูอมทุกข์อย่างเห็นได้ชัด “ลี่อินนางล้มป่วยเสียแล้ว เมื่อคืนนางนั่งเลาะด้ายและปักเสื้อคลุมให้องค์ชายห้าใหม่ทั้งคืนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ร่างกายของนางบอบบางอยู่แล้ว พอเจอลมหนาวเข้าหน่อย ไข้ก็เลยขึ้นสูง”

“อะไรนะ อินเอ๋อร์ป่วยหรือ” เมื่อได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของหานตงก็เปลี่ยนเป็นความกังวลทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้ซูเจียวโดยไม่รู้ตัว “แล้วตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง ได้ตามหมอหลวงมาดูอาการหรือไม่”