LOGINShare
บทที่33 รอยยิ้มแรกในความมืด
publish date:
2026-10-31 00:06:23
Latest chapter
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่35 จากนายบ่าวสู่คนรู้ใจ
ลี่อินนั่งอยู่บนระเบียงไม้ที่ทรุดโทรม สองมือประคองชามกระเบื้องใส่น้ำอุ่นที่ต้มจากหิมะละลาย สายตาของนางทอดมองบุรุษกลางลานกว้างอย่างไม่อาจละไปไหนได้หลายสิบวันแล้วที่พวกเขาสองคนใช้ชีวิตร่วมกันในกรงขังแห่งนี้ จากองค์ชายผู้เย่อหยิ่งและนางกำนัลผู้ต่ำต้อย บัดนี้กำแพงแห่งชนชั้นถูกทุบทำลายลงจนไม่เหลือซากเมื่อกิ่งไม้ในมือตวัดวาดเป็นวงโค้งสุดท้าย หยางหลงก็ชักเท้ากลับ ยืนหยัดอย่างมั่นคง พลังลมปราณที่แผ่ซ่านถูกรั้งกลับคืนสู่จุดตันเถียน ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองสตรีที่นั่งรออยู่ตรงระเบียง จากนั้นรอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนมุมปากเขาไม่รอช้าที่จะเดินตรงเข้าไปหานาง เพื่อรับชามน้ำอุ่นไปดื่มรวดเดียวจนหมด และลี่อินก็ได้หยิบเศษผ้าสะอาดที่เตรียมไว้ส่งให้เขาซับเหงื่ออีกด้วย“เพลงกระบี่ของท่านรวดเร็วและรุนแรงขึ้นกว่าวันแรกมากนัก” ลี่อินเอ่ยชมจากใจจริง “หากผู้ใดมาเห็นเข้า คงไม่เชื่อว่าท่านเพิ่งฟื้นจากอาการธาตุไฟแตกซ่าน”“วิชายุทธ์หากทิ้งร้างก็เหมือนดาบที่ขึ้นสนิม ข้าไม่อาจปล่อยให้กรงขังนี้มากัดกินเขี้ยวเล็บของข้าได้” หยางหลงโยนเศษผ้าพาดบ่า ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างนางบนระเบียงไม้ ไม่ถือสาความสกปรกหรือ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่34 หนาวมากหรือไม่
ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและดุดัน บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและลึกซึ้งจนคนมองแทบจะจมดิ่งลงไป และในวินาทีนั้นเอง ริมฝีปากหยักลึกของบุรุษหนุ่มก็ค่อยๆ โค้งขึ้น กลายเป็นรอยยิ้มที่แท้จริงซึ่งปราศจากความเย้ยหยันหรือการเสแสร้งรอยยิ้มขององค์ชายห้าผู้นี้ดุจดั่งแสงตะวันเบิกฟ้าที่สาดส่องทะลุเมฆหมอกแห่งเหมันต์ฤดู ขับเน้นใบหน้าหล่อเหลาให้ดูสว่างไสวและอบอุ่นจนลี่อินเผลอกลั้นหายใจ นางไม่เคยเห็นเขาแย้มยิ้มเช่นนี้มาก่อน มันงดงามและทรงพลังจนทำให้ก้อนเนื้อในอกของนางเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง“รอยยิ้มของเจ้าเหมาะกับเจ้ามาก” หยางหลงตรัสเสียงนุ่ม “จงยิ้มให้บ่อยขึ้นเถิด ในสถานที่ที่มืดมิดเช่นนี้ รอยยิ้มของเจ้าคือสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ารู้สึกว่า ตนเองยังมีชีวิตอยู่”คำพูดนั้นไม่ได้เจือปนด้วยถ้อยคำเกี้ยวพาราสีที่ประดิษฐ์ประดอย ทว่าความซื่อตรงและจริงใจของมันกลับสั่นสะเทือนหัวใจของลี่อินอย่างรุนแรง หญิงสาวหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู นางหลบสายตาคมกริบคู่นั้นด้วยความขัดเขิน แต่ในใจกลับอบอวลไปด้วยความสุขที่หาได้ยากยิ่งกาลเวลาในตำหนักเหมันต์ล่วงเลยผ่านไปอย่างเงียบเชียบ วันแล้ววันเล่าที่พายุหิมะโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ทว่าภายใ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่33 รอยยิ้มแรกในความมืด
แสงอรุณรุ่งจับขอบฟ้า ทอประกายสีทองอ่อนจางทาบทับลงบนผืนหิมะขาวโพลนนอกตำหนักเหมันต์ แม้พายุหิมะจะสงบลงแล้ว แต่ความหนาวเหน็บยังคงเกาะกุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ภายในห้องโถงกว้างที่เคยอ้างว้าง บัดนี้กลับมีไออุ่นจากเตาถ่านไร้ควันแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ขับไล่ความเยือกเย็นที่เคยกรีดลึกถึงกระดูกให้เจือจางลงลี่อินขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มร่างกายทำให้นางไม่อยากลุกจากที่นอน นางก้มมองเสื้อคลุมของตนเองที่ถูกซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมตัวนอกขององค์ชายห้า หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ เมื่อหันมองไปรอบห้องก็พบว่าบุรุษร่างสูงไม่ได้ประทับอยู่บนตั่งไม้ แต่เขากำลังยืนหันหลังอยู่หน้าช่องกำแพงที่เปิดอ้าออก รับห่อเสบียงใบใหม่ที่ถูกสอดลอดเข้ามาอย่างเงียบเชียบหยางหลงจัดการปิดช่องกำแพงให้สนิทแนบเนียนดังเดิม เมื่อหันกลับมาเห็นนางกำนัลสาวนั่งตาแป๋วอยู่ข้างกองไฟ เขาก็เดินถือห่อเสบียงตรงเข้ามาหา“ตื่นสายนักนะ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักทาย แม้จะฟังดูห้วนกระด้าง ทว่ากลับไร้ซึ่งรังสีอำมหิตดังเช่นวันวานลี่อินรีบพับเสื้อคลุมขององค์ชายห้าอย่างเบามือพร้อมกับเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ “หม่อมฉันขออภัยเพคะ คงเป็นเ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ ตอนที่32 ระบายยิ้มบางเบา
ลี่อินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มบางเบา “เพคะ... คุณชายหยางหลง”สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองผ่อนคลายลงไปกว่าเดิมอีก หยางหลงทายาให้ที่มือข้างซ้ายเสร็จ ก็เปลี่ยนมาดึงมือข้างขวาของลี่อินไปทาต่อ ระหว่างนั้น พระองค์ก็เอ่ยถามขึ้นอย่างลอยๆ“ข่าวสารจากด้านนอกรายงานมาว่า องครักษ์แซ่หานผู้นั้น ได้รับการปูนบำเหน็จเลื่อนยศเป็นองครักษ์ขั้นสาม และได้รับความดีความชอบจากการปกป้ององค์ชายแปด ฮูหยินของเขาก็ได้รับการยกย่องเชิดหน้าชูตาในหมู่ขุนนาง เจ้าได้ยินเช่นนี้แล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง”คำถามนั้นเปรียบเสมือนการโยนหินลงไปในบ่อน้ำนิ่ง ทว่าบ่อน้ำในใจของลี่อินกลับไม่มีระลอกคลื่นใดๆ กระเพื่อมไหว นางมองเปลวไฟในเตา นัยน์ตาของนางสงบนิ่งและเยือกเย็น“ความสุขที่สร้างขึ้นบนความหลอกลวงและกองเลือดของผู้อื่น มันอยู่ได้ไม่นานหรอกเพคะ” ลี่อินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอาวรณ์หรือความโกรธแค้น “พวกเขาเลือกที่จะปีนป่ายขึ้นไปบนยอดหน้าผาด้วยเส้นเชือกที่ผุพัง วันใดที่เชือกเส้นนั้นขาด พวกเขาก็จะตกลงมาแหลกสลายเอง โดยที่หม่อมฉันไม่ต้องลงมือทำสิ่งใด ปล่อยให้พวกเขาเสวยสุขกับภาพลวงตาไปเถิดเพคะ หม่
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ ตอนที่31 กำแพงที่ทลายลง
“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตอบกลับมาจากอีกฝั่งของกำแพง น้ำเสียงขององครักษ์คนสนิทเจือไปด้วยความโล่งใจอย่างปิดไม่มิด “กระหม่อมและท่านกุนซือหาโอกาสลอบเข้ามาได้ยากยิ่ง ทหารยามขององค์ชายแปดเดินตรวจตราเข้มงวดตลอดทั้งคืน องค์ชายทรงปลอดภัยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ข้ายังไม่ตายง่ายๆ หรอก พวกเจ้าทางนั้นเล่า สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”“ท่านอัครเสนาบดีเสิ่นกำลังรวบรวมขุนนางที่จงรักภักดีเพื่อถวายฎีกาขอความเป็นธรรมให้องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ แต่ฝ่าบาทยังคงกริ้วหนัก ทรงสั่งกักบริเวณผู้ที่ออกหน้าแทนองค์ชายไปแล้วสองคน ส่วนเรื่องคดีลอบสังหารสมุห์บัญชี ท่านกุนซือกำลังส่งคนแกะรอยกลุ่มมือสังหารนิรนามอยู่ กระหม่อมเชื่อว่าอีกไม่นานจะต้องพบเบาะแสที่สาวถึงตัวองค์ชายแปดได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”“กำชับท่านตาว่าอย่าเพิ่งวู่วาม ยามนี้ข้าถูกตัดสิทธิ์จากการเป็นองค์รัชทายาทชั่วคราว หากตระกูลเสิ่นเคลื่อนไหวรุนแรง จะยิ่งเข้าทางองค์เจี้ยนที่รอสวมรอยหาข้อหากบฏเพิ่มให้เรา” หยางหลงสั่งการอย่างเยือกเย็น “ให้พวกเจ้าทำงานในเงามืดต่อไป รอจนกว่าข้าจะส่งสัญญาณ”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย... กระหม่อมนำสิ่งของจำเป็นมาให้ ทรงรั
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ ตอนที่30 พิษร้ายแรงที่สุด
“เมื่อก่อนหม่อมฉันเคยโกรธแค้นเพคะ เคยถามสวรรค์ซ้ำๆ ว่าเหตุใดจึงต้องลงโทษหม่อมฉันอย่างโหดร้ายเช่นนี้ ทว่ายิ่งร้องไห้ฟูมฟาย คนที่สมเพชหม่อมฉันก็ยิ่งได้ใจ” ลี่อินหันมาสบสายตากับเขา “หม่อมฉันจึงเรียนรู้ว่า สวรรค์ไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งกลั่นแกล้งหม่อมฉันหรอกเพคะ เป็นใจมนุษย์ต่างหากที่โลภมากและโหดร้าย ในเมื่อพวกเขาบีบให้หม่อมฉันต้องตกลงมาอยู่ในโคลนตม หม่อมฉันก็แค่ต้องเรียนรู้ที่จะปลูกดอกบัวในโคลนตมนั้นให้จงได้”คำตอบของลี่อินทำให้บุรุษหนุ่มนิ่งงัน ความหยิ่งทะนงและความแค้นที่สุมอยู่ในอกของพระองค์ก็คล้ายคลึงกับนาง พระองค์ถูกเสด็จพ่อบีบคั้น ถูกองค์ชายแปดแทงข้างหลัง แต่พระองค์เลือกที่จะใช้ความแข็งกร้าวและอำนาจในการตอบโต้ ทว่าสตรีตรงหน้ากลับใช้ความอดทนและการยืนหยัดเพื่อเอาชนะแทน“แล้วบุรุษที่ทอดทิ้งเจ้าเล่า เจ้ายังอาวรณ์เขาอยู่อีกหรือไม่” องค์ชายห้าตรัสถามในสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจแต่ดวงตาของลี่อินไม่มีระลอกคลื่นแห่งความเสียใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “ความรักที่สร้างบนพื้นฐานของการหลอกลวงและความขี้ขลาด มันพังทลายไปตั้งแต่เขาเลือกสวมชุดเจ้าสาวให้สตรีอื่นที่ไม่ใช่หม่อมฉันแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นคนเด็ดขาด ส
You May Also Like
สามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.4K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.0K viewsลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม205.3K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์36.7K viewsชายาเคียงบัลลังก์
Selena151 viewsทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma33 viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี216 viewsโดนไล่ออกจากบ้านแล้วไงข้าจะใช้เป้ข้ามมิติสร้างสวนปรุงรสให้ดู
พิรุณา49 views
