LOGINพูดจบ องค์ชายห้าก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินนำออกจากห้องผ้าไปอย่างสง่างาม โดยมีมู่เฉินเดินตามออกไปเงียบๆ ราวกับไร้ตัวตน ทั้งยังทิ้งความกดดันและบรรยากาศอันหนักอึ้งไว้เบื้องหลังอีกด้วย
เมื่อร่างของบุรุษสูงศักดิ์ลับสายตาไป ลี่อินก็ทรุดตัวลงกับโต๊ะอย่างหมดเรี่ยวแรง ความเหนื่อยล้าทางกายไม่สู้ความบอบช้ำทางใจ นางมองเสื้อคลุมสีดำตรงหน้าที่บัดนี้กลายเป็นตราบาปในชีวิต รอยชุนที่ถูกรื้อออกทิ้งร่องรอยยับย่นไว้บนเนื้อผ้า ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของนางในเวลานี้
“ลี่อิน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” ซูเจียวรีบวิ่งเข้ามาจับแขนพลางเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนห่วงใย “เจ้ากล้าดีอย่างไรไปต่อปากต่อคำกับองค์ชายห้า หากพระองค์สั่งประหารเจ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร”
ลี่อินส่ายหน้าช้าๆ ขอบตาร้อนผ่าวขณะเอ่ยตอบ “ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เขานั่นแหละที่จงใจหาเรื่องข้า ไม่ว่าข้าจะปักดีเพียงใด เขาก็สั่งให้ข้ารื้อทิ้งอยู่ดี”
“ชู่ว... เบาเสียงลงหน่อยเถิด หากมีใครได้ยินเข้าเจ้าจะเดือดร้อน” ซูเจียวลูบหลังลี่อินเบาๆ ทว่าในดวงตากลับลอบมองผลงานที่ถูกรื้อทำลายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เจ้าทำใจดีๆ ไว้ ค่อยๆ เลาะด้ายออกแล้วเริ่มใหม่เถิด ข้าจะช่วยเตรียมเส้นไหมสีใหม่ให้เอง”
หญิงสาวพยักหน้ารับคำเพื่อนสนิทอย่างจำยอม นางหยิบกรรไกรขึ้นมาอีกครั้ง ในใจหวนนึกไปถึงใบหน้าคมคายและรอยยิ้มอบอุ่นของหานตงเมื่อคืนนี้ ช่างแตกต่างกับองค์ชายห้าผู้เย่อหยิ่งและร้ายกาจราวฟ้ากับเหว
หยางหลง... ชื่อนี้ถูกสลักลงในใจของลี่อินพร้อมกับความรู้สึกเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง นางสาบานกับตัวเองว่าชาตินี้จะไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือข้องแวะกับบุรุษผู้นี้อีกเป็นอันขาด โดยไม่รู้เลยว่า โชคชะตาที่ถูกร้อยรัดด้วยเส้นด้ายแห่งความแค้นและความรัก ได้เริ่มถักทอเรื่องราวของพวกเขาให้ผูกติดกันจนไม่อาจแยกออกได้อีกต่อไป และนี่ก็เป็นโชคชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้
แสงเทียนในห้องพักนางกำนัลริบหรี่จวนจะดับมอด ลมหนาวที่พัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้เปลวไฟสั่นไหว ลี่อินนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงไม้แคบๆ แผ่นหลังของนางปวดร้าวราวกับถูกหินถ่วงเอาไว้ นิ้วเรียวที่เคยขาวผ่องบัดนี้เต็มไปด้วยรอยเข็มทิ่มตำจนห้อเลือด นางเพิ่งกลับมาจากห้องผ้าหลังจากนั่งเลาะด้ายและปักลวดลายพยัคฆ์เหินเมฆาบนเสื้อคลุมขององค์ชายห้าใหม่ทั้งหมด
ดวงตากลมโตบอบช้ำและแดงก่ำจากการอดนอน นางฝืนลืมตาเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของงานเป็นครั้งสุดท้าย ฝีเข็มคราวนี้นางจงใจใช้ด้ายสีเงินหม่นสลับกับสีเทาเข้ม เน้นน้ำหนักมือให้หนักขึ้นเพื่อสร้างมิติให้ดวงตาของพยัคฆ์ดูดุดันและทรงอำนาจตามความต้องการของบุรุษผู้นั้น ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนนางเองยังประหลาดใจ
“ลี่อิน เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ”
เสียงหวานใสของซูเจียวดังขึ้นพร้อมกับร่างอรชรที่เดินถือชามกระเบื้องใบเล็กเข้ามาในห้อง นางกำนัลสาวนั่งลงข้างเตียง มองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ซูเจียววางชามลงบนโต๊ะเตี้ย ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของลี่อินเอาไว้อย่างเบามือ
“ดูสิ นิ้วของเจ้าแดงไปหมดแล้ว องค์ชายห้าช่างใจร้ายนัก สั่งงานกระชั้นชิดแถมยังตำหนิเจ้าอย่างรุนแรงต่อหน้าผู้คน ข้าเห็นแล้วยังนึกโกรธแทนเจ้าเลย” ซูเจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คล้ายจะร้องไห้แทนเพื่อน
ลี่อินส่ายหน้าเบาๆ ฝืนยิ้มเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวล “ข้าไม่เป็นไรหรอกเจียวเจียว แค่ทำงานให้เสร็จตามรับสั่งก็พอแล้ว ข้าไม่อยากมีปัญหา หากข้าทำไม่ถูกใจเขา โทษทัณฑ์ที่ได้รับอาจหนักหนากว่าการอดนอนเย็บผ้าเช่นนี้”
ซูเจียวได้ยินเช่นกันก็ถอนหายใจออกมาเป็นทางยาว ก่อนที่นางจะเปิดฝาชามกระเบื้องออก กลิ่นหอมของยาสมานแผลก็ลอยขึ้นมาเตะจมูก “ข้าไปขอตลับยานี้มาจากหมอหลวงชราตอนที่เจ้ายังอยู่ที่ห้องผ้า ทาเสียหน่อยเถิด หากทิ้งไว้จนเป็นแผลเป็น นิ้วสวยๆ ของเจ้าคงหมดความงามกันพอดี”
ไม่พูดเปล่า ซูเจียวยังใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อยาสีเขียวอ่อนแล้วบรรจงทาลงบนรอยแผลของลี่อินอย่างเบามืออีกด้วย สัมผัสเย็นซ่านของตัวยาทำให้ความปวดแสบปวดร้อนบรรเทาลง ลี่อินมองเพื่อนสนิทด้วยความซาบซึ้งใจ ในวังหลวงที่กว้างใหญ่และอ้างว้างแห่งนี้ การมีเพื่อนที่คอยดูแลและห่วงใยกันด้วยความจริงใจถือเป็นวาสนาอย่างยิ่ง
“ขอบใจเจ้ามากนะ หากไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร” ลี่อินกล่าวจากใจจริง
“เราเป็นเพื่อนรักกันมิใช่หรือ เจ้ามีเรื่องทุกข์ร้อนใด ข้าก็ต้องช่วยแบ่งเบาอยู่แล้ว” ซูเจียวเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวาน ทว่าในจังหวะที่ลี่อินเผลอหลับตาพริ้มเพื่อรับสัมผัสจากตัวยา นัยน์ตาที่เคยดูใสซื่อของซูเจียวกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและริษยาชั่ววูบหนึ่ง
สายตาของซูเจียวตกลงบนถุงหอมสีขาวหม่นลายกิ่งเหมยที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง นางจำได้ดีว่ามันคือถุงหอมที่ลี่อินตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้มันไม่ได้อยู่กับเจ้าของแล้ว
“ลี่อิน ถุงหอมใบนั้น... เจ้ามอบให้ท่านองครักษ์หานตงไปแล้วหรือ” ซูเจียวแสร้งถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเหมือนเช่นเคย
ลี่อินลืมตาขึ้น แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อเมื่อได้ยินชื่อของชายในดวงใจ นางจึงพยักหน้าช้าๆ และตอบกลับ “อืม เมื่อคืนเขาแวะมาหาข้าที่หน้าต่างห้องผ้า ข้าเลยมอบให้เขาไป เขาบอกว่าจะพกติดตัวไว้ตลอดเวลา”
“ช่างน่าอิจฉาเสียนี่กระไร” ซูเจียวหัวเราะคิกคัก แต่ปลายนิ้วที่กำลังทายาให้เพื่อนกลับเผลอกดน้ำหนักลงบนรอยแผลจนลี่อินสะดุ้งเล็กน้อย “อุ๊ย ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ เจ็บมากหรือไม่”
ฮ่องเต้ค่อยๆ หันพระพักตร์มามองโอรสองค์ที่ห้า สายพระเนตรกวาดมองชุดเกราะที่อาบชโลมไปด้วยเลือดและบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายของหยางหลง สลับกับใบหน้าของลี่อินที่คอยประคองสวามีอยู่ไม่ห่าง พระองค์ทรงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะทอดถอนพระทัยออกมาอย่างรวดร้าว"ปลอดภัยแล้วอย่างนั้นหรือ" ฮ่องเต้ทรงแค่นพระสุรเสียงหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "วังหลวงแห่งนี้เคยปลอดภัยอย่างแท้จริงตั้งแต่เมื่อใดกัน เราสร้างกรงทองที่อาบไปด้วยเลือด เราสั่งสอนให้โอรสแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อความเป็นใหญ่ เราหวาดระแวงแม้กระทั่งสายเลือดของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เราได้รับคือการเห็นลูกหลานต้องเข่นฆ่ากันเอง พี่ฆ่าน้อง น้องคิดกบฏต่อบิดา แผ่นดินนี้ช่างแลกมาด้วยราคาที่แพงเหลือเกิน"ประมุขแห่งแผ่นดินทอดพระเนตรมองบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มันช่างงดงามและทรงอำนาจ แต่ในสายพระเนตรของพระองค์ยามนี้ มันคือปีศาจร้ายที่สูบกินความสุขและสายสัมพันธ์ของครอบครัวไปจนหมดสิ้นฮ่องเต้ทรงหันกลับมาทอดพระเนตรมองหยางหลงอีกครั้ง พระองค์ทรฃเห็นความภักดีและความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาของโอรสผู้นี้ หยางหลงกุมอำนาจทางทหารไว้ล้นมือ เขาสามารถยึดบัลล
อ้อมกอดที่รัดแน่นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและควันไฟเปรียบเสมือนที่พักพิงเดียวในโลกที่กำลังพังทลาย ลี่อินซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของหยางหลง ซึมซับความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา แต่ในขณะที่ความโล่งใจกำลังแผ่ซ่าน หางตาของนางกลับเหลือบไปเห็นร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ลี่อินเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อ นางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของสามี สองเท้าก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังร่างของอดีตองครักษ์หนุ่มที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบลูกธนูอาบยาพิษสามดอกปักลึกทะลุแผ่นหลังของหานตง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาย้อมชุดเกราะชั้นเลวและพื้นกำแพงวังจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน ลี่อินทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ ประคองศีรษะของเขาขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวังบาดแผลและพิษร้ายลุกลามอย่างรวดเร็ว หานตงปรือตากระตุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มที่เขาฝันถึงทุกลมหายใจปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียวและเปื้อนเลือดของเขา"อินเอ๋อร์" น้ำเสียงของหานตงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น "ข้า... ข้าป
‘ข้ามันไม่ใช่คน’ หานตงบริภาษตนเองในใจ ความละอายและมโนสำนึกที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานพลันตื่นรู้ขึ้นในห้วงสุดท้ายของชีวิตเสียงสายธนูนับร้อยถูกปล่อยออกจากเกาทัณฑ์ดังขวับ แหวกอากาศพุ่งตรงมายังร่างของลี่อินประดุจห่าฝนสีดำ“อินเอ๋อร์ ระวัง”เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของหานตงที่พุ่งพรวดเข้ามา เขาโยนดาบในมือทิ้ง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงร่างบอบบางของลี่อินให้หมุนหลบวิถีธนู และใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบังให้แก่นางอย่างไม่ลังเลฉึก ฉึก ฉึกลูกธนูอาบยาพิษสามดอกพุ่งเจาะทะลวงเข้าที่แผ่นหลังและหัวไหล่ของอดีตองครักษ์หนุ่มอย่างจัง หานตงกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่สองแขนกลับโอบกอดร่างของลี่อินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บลี่อินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางมองใบหน้าเปื้อนเลือดของบุรุษที่กอดนางไว้ เลือดอุ่นๆ ของเขากระเด็นมาเปื้อนแก้มของนาง “หานตง ท่านทำอะไร”หยางเจี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์พลิกผันก็เบิกตากว้างด้วยความเกรี้ยวกราด “ไอ้คนทรยศ เจ้ากล้าหักหลังข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่ามันทั้งคู่ทิ้งซะ
หากไม่มีนาง บัลลังก์มังกรจะมีค่าอันใด หากไม่มีนาง แผ่นดินที่กว้างใหญ่ก็เป็นเพียงสุสานที่ว่างเปล่ารอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหยางหลง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความกระจ่างแจ้ง เขาไม่ได้มองหยางเจี้ยน ไม่ได้มองทหารนับพัน เขามองเพียงแค่ลี่อิน สตรีที่เป็นเจ้าของชีวิตเขา“สำหรับข้า แผ่นดินนี้มันกว้างใหญ่เกินไป แต่หัวใจของข้ามันเล็กนักลี่อิน” น้ำเสียงของหยางหลงกังวานก้อง เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ “มันมีพื้นที่พอให้เจ้าเข้าไปอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น หากต้องสูญเสียเจ้าไป ต่อให้ข้าได้ครอบครองโลกทั้งใบ ข้าก็ไม่มีวันมีความสุข”ทายาทมังกรหนุ่มยกกระบี่คู่กายที่ชุ่มไปด้วยเลือดศัตรูขึ้นมาเบื้องหน้า ก่อนจะปล่อยมือเคร้งเสียงกระบี่โลหะตกกระทบพื้นหินดังกังวานก้องไปทั่วลานกว้าง ทหารอุดรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยางหลงยกมือขึ้นปลดสายรัดเกราะที่หน้าอก โยนหมวกเกราะและเสื้อคลุมทิ้งไปบนพื้น เขาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบตราพยัคฆ์ทองเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์ในการสั่งการกองทัพอุดรออกมา แล้วโยนมันทิ้งไปเบื้องหน้าอย่างไร้เยื่อใย“หยางหลง ท่านทำอะไร” ลี่อินกรีดร้อง
เสียงคำรามของหยางหลงดังก้องกังวาน ทหารม้าอุดรไม่รอช้า พวกเขาใช้ท่อนซุงขนาดใหญ่พุ่งชนประตูเมืองจนแตกกระจาย กองทัพม้าทะลวงฝ่าด่านเข้ามาอย่างง่ายดาย ทหารกบฏที่พยายามขัดขวางล้วนถูกคมกระบี่ของแม่ทัพหนุ่มฟันขาดสะบั้นไปตามๆ กัน ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งบุรุษที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกพรากสตรีอันเป็นที่รักไปได้ขบวนม้าศึกมุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างหน้าประตูอู่เหมินอันเป็นประตูหลักของพระราชวังหลวง สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูงตระหง่าน บานประตูไม้แกะสลักหุ้มเหล็กกล้าปิดสนิท ด้านบนเชิงเทินเต็มไปด้วยพลธนูของทหารกบฏนับพันนายที่ง้างสายรอกระสุนรอคำสั่งหยางหลงกระชากสายบังเหียนให้ม้าศึกหยุดลงกลางลานกว้าง มู่เฉินและทหารม้าสามพันนายจัดกระบวนทัพคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองขึ้นไปบนกำแพงวัง นัยน์ตาของเขาหดแคบลงเมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นองค์ชายแปดหยางเจี้ยนในชุดเกราะทองคำอร่ามก้าวเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ขอบกำแพง ใบหน้าเสี้ยมแหลมของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและพึงพอใจอย่างถึงที่สุด“เสด็จพี่ห้า ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก สมแล้วที่เป็นพยัคฆ์แห่งอุดรทิศ แต่บาดแผลที่
"เสด็จพ่อ ลูกมารับใช้ท่านแล้ว" หยางเจี้ยนแค่นเสียงหัวเราะ "เสด็จพ่อคงไม่คิดกระมังว่าลูกชายที่เสด็จพ่อทรงสั่งขังลืมและริบทุกสิ่งทุกอย่าง จะกลับมายืนอยู่เบื้องพระพักตร์ของเสด็จพ่อในฐานะผู้ชนะเช่นนี้"ฮ่องเต้ชี้พระหัตถ์ที่สั่นเทิ้มไปยังโอรสอกตัญญู "ไอ้ลูกทรพี เจ้ากล้าก่อกบฏ นำกำลังทหารมาเข่นฆ่าคนในวัง เจ้าคิดว่าแผ่นดินนี้จะยอมรับฮ่องเต้ที่มือเปื้อนเลือดบิดาตนเองงั้นหรือ""ประวัติศาสตร์เขียนโดยผู้ชนะเสด็จพ่อ" หยางเจี้ยนตวาดกลับ "เสด็จพ่อลำเอียง เสด็จพ่อมอบทุกอย่างให้หยางหลง ทั้งอำนาจทหารและเกียรติยศ ส่วนข้า ข้าทำเพื่อราชสำนักมาเท่าไร เสด็จพ่อกลับมองเห็นแต่ความผิดพลาด เสด็จพ่อบีบให้ข้าต้องเดินเส้นทางนี้เอง ตำแหน่งรัชทายาทควรจะเป็นของข้า บัลลังก์มังกรนี้ก็ควรจะเป็นของข้า"เมื่อกล่าวจบ หยางเจี้ยนก็พยักหน้าให้ทหารเดนตาย ราชองครักษ์เงาพยายามต่อสู้ขัดขวาง แต่ด้วยกำลังคนที่น้อยกว่ามาก เพียงไม่นานพวกเขาก็ถูกฟันล้มตายลงจนหมดสิ้น ทหารกบฏสองคนบุกเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ กดกระบี่พาดลำคอของประมุขแห่งแผ่นดิน บังคับให้พระองค์ทรงทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าโอรสของตนเองฮ่องเต้หลับพระเนตรลงด้วยความรวดร้าว พระอง







