บทที่5 ถุงหอมใบนั้น

พูดจบ องค์ชายห้าก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินนำออกจากห้องผ้าไปอย่างสง่างาม โดยมีมู่เฉินเดินตามออกไปเงียบๆ ราวกับไร้ตัวตน ทั้งยังทิ้งความกดดันและบรรยากาศอันหนักอึ้งไว้เบื้องหลังอีกด้วย

เมื่อร่างของบุรุษสูงศักดิ์ลับสายตาไป ลี่อินก็ทรุดตัวลงกับโต๊ะอย่างหมดเรี่ยวแรง ความเหนื่อยล้าทางกายไม่สู้ความบอบช้ำทางใจ นางมองเสื้อคลุมสีดำตรงหน้าที่บัดนี้กลายเป็นตราบาปในชีวิต รอยชุนที่ถูกรื้อออกทิ้งร่องรอยยับย่นไว้บนเนื้อผ้า ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของนางในเวลานี้

“ลี่อิน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” ซูเจียวรีบวิ่งเข้ามาจับแขนพลางเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนห่วงใย “เจ้ากล้าดีอย่างไรไปต่อปากต่อคำกับองค์ชายห้า หากพระองค์สั่งประหารเจ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร”

ลี่อินส่ายหน้าช้าๆ ขอบตาร้อนผ่าวขณะเอ่ยตอบ “ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เขานั่นแหละที่จงใจหาเรื่องข้า ไม่ว่าข้าจะปักดีเพียงใด เขาก็สั่งให้ข้ารื้อทิ้งอยู่ดี”

“ชู่ว... เบาเสียงลงหน่อยเถิด หากมีใครได้ยินเข้าเจ้าจะเดือดร้อน” ซูเจียวลูบหลังลี่อินเบาๆ ทว่าในดวงตากลับลอบมองผลงานที่ถูกรื้อทำลายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เจ้าทำใจดีๆ ไว้ ค่อยๆ เลาะด้ายออกแล้วเริ่มใหม่เถิด ข้าจะช่วยเตรียมเส้นไหมสีใหม่ให้เอง”

หญิงสาวพยักหน้ารับคำเพื่อนสนิทอย่างจำยอม นางหยิบกรรไกรขึ้นมาอีกครั้ง ในใจหวนนึกไปถึงใบหน้าคมคายและรอยยิ้มอบอุ่นของหานตงเมื่อคืนนี้ ช่างแตกต่างกับองค์ชายห้าผู้เย่อหยิ่งและร้ายกาจราวฟ้ากับเหว

หยางหลง... ชื่อนี้ถูกสลักลงในใจของลี่อินพร้อมกับความรู้สึกเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง นางสาบานกับตัวเองว่าชาตินี้จะไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือข้องแวะกับบุรุษผู้นี้อีกเป็นอันขาด โดยไม่รู้เลยว่า โชคชะตาที่ถูกร้อยรัดด้วยเส้นด้ายแห่งความแค้นและความรัก ได้เริ่มถักทอเรื่องราวของพวกเขาให้ผูกติดกันจนไม่อาจแยกออกได้อีกต่อไป และนี่ก็เป็นโชคชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้

แสงเทียนในห้องพักนางกำนัลริบหรี่จวนจะดับมอด ลมหนาวที่พัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้เปลวไฟสั่นไหว ลี่อินนั่งพับเพียบอยู่บนเตียงไม้แคบๆ แผ่นหลังของนางปวดร้าวราวกับถูกหินถ่วงเอาไว้ นิ้วเรียวที่เคยขาวผ่องบัดนี้เต็มไปด้วยรอยเข็มทิ่มตำจนห้อเลือด นางเพิ่งกลับมาจากห้องผ้าหลังจากนั่งเลาะด้ายและปักลวดลายพยัคฆ์เหินเมฆาบนเสื้อคลุมขององค์ชายห้าใหม่ทั้งหมด

ดวงตากลมโตบอบช้ำและแดงก่ำจากการอดนอน นางฝืนลืมตาเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของงานเป็นครั้งสุดท้าย ฝีเข็มคราวนี้นางจงใจใช้ด้ายสีเงินหม่นสลับกับสีเทาเข้ม เน้นน้ำหนักมือให้หนักขึ้นเพื่อสร้างมิติให้ดวงตาของพยัคฆ์ดูดุดันและทรงอำนาจตามความต้องการของบุรุษผู้นั้น ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนนางเองยังประหลาดใจ

“ลี่อิน เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ”

เสียงหวานใสของซูเจียวดังขึ้นพร้อมกับร่างอรชรที่เดินถือชามกระเบื้องใบเล็กเข้ามาในห้อง นางกำนัลสาวนั่งลงข้างเตียง มองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ซูเจียววางชามลงบนโต๊ะเตี้ย ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของลี่อินเอาไว้อย่างเบามือ

“ดูสิ นิ้วของเจ้าแดงไปหมดแล้ว องค์ชายห้าช่างใจร้ายนัก สั่งงานกระชั้นชิดแถมยังตำหนิเจ้าอย่างรุนแรงต่อหน้าผู้คน ข้าเห็นแล้วยังนึกโกรธแทนเจ้าเลย” ซูเจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คล้ายจะร้องไห้แทนเพื่อน

ลี่อินส่ายหน้าเบาๆ ฝืนยิ้มเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวล “ข้าไม่เป็นไรหรอกเจียวเจียว แค่ทำงานให้เสร็จตามรับสั่งก็พอแล้ว ข้าไม่อยากมีปัญหา หากข้าทำไม่ถูกใจเขา โทษทัณฑ์ที่ได้รับอาจหนักหนากว่าการอดนอนเย็บผ้าเช่นนี้”

ซูเจียวได้ยินเช่นกันก็ถอนหายใจออกมาเป็นทางยาว ก่อนที่นางจะเปิดฝาชามกระเบื้องออก กลิ่นหอมของยาสมานแผลก็ลอยขึ้นมาเตะจมูก “ข้าไปขอตลับยานี้มาจากหมอหลวงชราตอนที่เจ้ายังอยู่ที่ห้องผ้า ทาเสียหน่อยเถิด หากทิ้งไว้จนเป็นแผลเป็น นิ้วสวยๆ ของเจ้าคงหมดความงามกันพอดี”

ไม่พูดเปล่า ซูเจียวยังใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อยาสีเขียวอ่อนแล้วบรรจงทาลงบนรอยแผลของลี่อินอย่างเบามืออีกด้วย สัมผัสเย็นซ่านของตัวยาทำให้ความปวดแสบปวดร้อนบรรเทาลง ลี่อินมองเพื่อนสนิทด้วยความซาบซึ้งใจ ในวังหลวงที่กว้างใหญ่และอ้างว้างแห่งนี้ การมีเพื่อนที่คอยดูแลและห่วงใยกันด้วยความจริงใจถือเป็นวาสนาอย่างยิ่ง

“ขอบใจเจ้ามากนะ หากไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร” ลี่อินกล่าวจากใจจริง

“เราเป็นเพื่อนรักกันมิใช่หรือ เจ้ามีเรื่องทุกข์ร้อนใด ข้าก็ต้องช่วยแบ่งเบาอยู่แล้ว” ซูเจียวเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวาน ทว่าในจังหวะที่ลี่อินเผลอหลับตาพริ้มเพื่อรับสัมผัสจากตัวยา นัยน์ตาที่เคยดูใสซื่อของซูเจียวกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและริษยาชั่ววูบหนึ่ง

สายตาของซูเจียวตกลงบนถุงหอมสีขาวหม่นลายกิ่งเหมยที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง นางจำได้ดีว่ามันคือถุงหอมที่ลี่อินตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้มันไม่ได้อยู่กับเจ้าของแล้ว

“ลี่อิน ถุงหอมใบนั้น... เจ้ามอบให้ท่านองครักษ์หานตงไปแล้วหรือ” ซูเจียวแสร้งถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเหมือนเช่นเคย

ลี่อินลืมตาขึ้น แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อเมื่อได้ยินชื่อของชายในดวงใจ นางจึงพยักหน้าช้าๆ และตอบกลับ “อืม เมื่อคืนเขาแวะมาหาข้าที่หน้าต่างห้องผ้า ข้าเลยมอบให้เขาไป เขาบอกว่าจะพกติดตัวไว้ตลอดเวลา”

“ช่างน่าอิจฉาเสียนี่กระไร” ซูเจียวหัวเราะคิกคัก แต่ปลายนิ้วที่กำลังทายาให้เพื่อนกลับเผลอกดน้ำหนักลงบนรอยแผลจนลี่อินสะดุ้งเล็กน้อย “อุ๊ย ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ เจ็บมากหรือไม่”