ตอนที่11 ขุนหลุมพราง

ห้าวันต่อมา ณ งานเลี้ยงชมบุปผา จวนราชครูถัง

         รถม้าจากจวนขุนนางน้อยใหญ่ ต่างค่อย ๆ หยุดนิ่ง ให้บรรดาคุณหนูสูงศักดิ์ เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงตามเทียบเชิญ แน่นอนว่าในงานเลี้ยงเช่นนี้ คือการเปิดโอกาสให้บรรดาฮูหยินสกุลใหญ่ ได้จับจ้องหาว่าที่สะใภ้เข้าจวน ทว่าในงานเลี้ยงย่อมมีข้อกำหนด ว่าหญิงสาวที่จะได้ร่วม จะต้องเป็นบุตรสาวสายตรงเท่านั้น และต้องเกิดจากภรรยาเอก จึงจะได้รับการเชื้อเชิญ

เว้นเสียแต่ว่าคุณหนูจวนนั้น ๆ จะนำญาติหรือพี่น้องต่างมารดาติดตามมาด้วย ซึ่งก็ได้เพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้น การตั้งข้อจำกัดเช่นนี้ ก็เพื่อให้ง่ายต่อการจับตามองของเหล่าฮูหยินสูงศักดิ์ การแต่งหญิงจากสกุลที่ดี ย่อมหนุนนำสามีในภายหน้า ถึงจะดูเป็นเรื่องที่ครำครึไปหน่อย แต่การช่วงชิงในราชสำนัก ก็เสมือนสนามรบที่ต้องมีกำหลังหนุนที่ดี จึงจะกำชัยได้

“อินอิน เจ้าไม่ติดขัดแน่หรือ ที่ให้หรงหลิ่วติดตามมาด้วย”

หลิวฮูหยิน แม้จะรู้ดีว่าบุตรสาวคนรอง มิได้รู้สึกอันใดกับคู่หมายอย่างเหยาโจว แต่ก็ยังคงต้องวางตัวให้เป็นอินอิน การที่เหยาโจวให้ความสำคัญกับหรงหลิ่ว ย่อมทำให้เกิดการเสียหน้าได้

“หากพวกเขาอยากที่จะทำให้เราเสียหน้า ข้าก็จะฝังกลบไปเสียพร้อมกันเลยเจ้าค่ะ คนไม่คู่ควรจะนำมาทำให้ตัวเราแปดเปื้อนทำไมกัน ท่านแม่ว่าจริงไหมเจ้าคะ”

หญิงสาวเอ่ยกับมารดา โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนที่เดินตามอยู่เบื้องหลัง แน่นอนว่าสองแม่ลูกสกุลหรง มิได้เดินอยู่ใกล้นางกับมารดาเท่าใดนัก คล้ายกำลังรั้งรอใครบางคนอยู่ ทางด้านเจียงสือที่เดินหน้านิ่งตามผู้เป็นป้ากับพี่สาว ให้รู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึก ๆ เขาก็เสมือนคนบ้านป่า ที่ต้องเข้าสู่สังคมในเมือง ต่อให้ข่มกลั้นความตื่นเต้นนี้เอาไว้ แต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่รู้สึกเสียเมื่อไหร่

“เจ้าคือบุตรชายแม่ทัพ และเป็นขุนพลผู้หนึ่ง เกียรตินี้สูงมากพอให้เจ้าไม่ต้องแยแสต่อสายตาผู้ใด”

หลิวหนวนหนวน เอ่ยกับน้องชาย ที่เงียบอยู่ตลอดเส้นทางเข้าสู่ลานจัดเลี้ยง แน่นอนว่าอีกสักครู่ จะต้องแยกกันไปอยู่คนละส่วน ซึ่งตอนร่วมมื้ออาหาร จึงจะได้พบหน้ากันระหว่างชายหญิง

“พี่หญิง อย่างไรเสียข้าก็ต่างถิ่นนะขอรับ อีกอย่างข้าไม่คิดว่าจะได้รับเทียบเชิญนี่”

เจียงสือ บอกออกมาตามความเป้นจริง เขาไม่คิดมาก่อนว่าตนเอง จะได้รับเทียบเชิญ ทั้งที่เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้เพียงห้าวัน ดูเหมือนหูตาของคนเหล่านี้จะว่องไวยิ่งนัก

“หึ ๆ เจ้าคือทายาทสกุลแม่ทัพอันเกรียงไกร ไม่มีตรงไหนแปลกเลยที่จะได้รับเทียบเชิญ”

การพูดคุยอย่างสนิทสนมของสองพี่น้อง ถูกสายตาเดือดดาลของคนที่เพิ่งเดินมาถึง แสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“อินอิน เจ้ามีข้าเป็นคู่หมายแล้ว ไยจึงใกล้ชิดบุรุษอื่นต่อหน้าผู้คนเยี่ยงนี้”

น้ำเสียงที่ไม่เบาของเหยาโจว เรียกสายตาของแขกที่มาร่วมงาน หันมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“คุณชายเหยา โปรดระวังคำพูดด้วย คำว่าคู่หมาย ก็เป็นท่านที่เออออไปเพียงฝ่ายเดียว ข้าเพียงมีไมตรีที่ดี ยังไม่ได้รับปากว่าจะแต่งเข้าจวนของท่าน อีกทั้งบุรุษอื่นที่ท่านกำลังหมายถึง คือญาติผู้น้องร่วมสายเลือดฝั่งมารดาของข้า ไม่ว่าจะสายเลือดหรือความผูกพัน แน่นอนว่าเขากับข้าย่อมมีมาแต่กำเนิด ส่วนท่านเล่าเป็นใครกัน จึงกล้าใช้ว่าจาแข็งกระด้างต่อข้า แล้วยังเรียกชื่อข้าอย่างสนิทชิดเชื้อ”

คำพูดที่ห่างเหิน ทำให้เหยาโจวถึงกับใบหน้าเขียวตล้ำ นางไปชายแดนกลับมา ไยจึงหมางเมินเขาได้ถึงเพียงนี้ แม้ว่าปกตินางจะไม่ได้ตอบรับอย่างชัดเจน แต่นางก็ยังรู้จักไว้หน้าเขาด้วยมารยาทอยู่เสมอ

“พี่หญิง ไยไปชายแดนกลับมาแล้วเปลี่ยนไปเล่าเจ้าคะ”

หรงหลิ่วรีบเติมเชื้อไฟ เพื่อให้หลิวอินอินในสายตาชนชั้นสูง เป็นที่น่ารังเกียจ โดยที่นางไม่รู้เลยว่านางกำลังขุดหลุมฝังกลบตนเอง

“สำหรับข้าไม่มีคำว่าเปลี่ยนไป เพราะข้ามิได้ทำเรื่องเสื่อมเสียต่อใคร”

“การที่พี่หญิงหมางเมินท่านพี่เหยาโจว เท่านี้ก็เรียกว่าเปลี่ยนแล้วนะเจ้าคะ”

         “หึ ๆ ที่ผ่านมาข้ามีไมตรีด้วยมารยาท ไม่เคยมีสิ่งใดนอกในกับเขา แต่เจ้าเล่า...ดูสนิทสนมกับเขาเกินกว่าคำว่าคนรู้จัก”

         “พี่หญิงกำลังหึงหวงข้าหรอกหรือเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงบุตรสาวภรรยารองสกุลหรง ย่อมไม่อาจเอื้อมคิดที่จะตีเสมอ จนพี่หญิงต้องมาแสดงความหึงหวงเลยนะเจ้าคะ”

         คำพูดที่ดูถ่อมตน หวังเรียกความเห็นใจจากรอบด้าน ไม่ได้ทำให้หลิวหนวนหนวน ตกลงไปในหลุมพรางอันตื้นเขินนี้เลย

         “ไม่มีความจำเป็น สำหรับคำว่าหึงหวง เพราะข้าคือบุตรสาวสายตรง ของจวนมหาเสนาบดี ข้าไม่จำเป็นต้องดิ้นรน ที่จะวิ่งตามคนที่ด้อยกว่าตนเอง หรือแม้แต่คนที่สูงกว่าให้เสื่อมเกียรติ คนที่มีคุณค่า ย่อมรู้จุดยืนตนเอง”

         คำพูดที่ไม่อ่อนไม่แข็งของหลิวอินอิน ทำให้ฮูหยินจากหลายบ้าน ลอบยิ้ม เล่ห์เหลี่ยมของพวกลูกเมียน้อย ต่อให้ใช้มากเท่าใด เหล่าภรรยาเอกที่ควบคุมหลังจวน ย่อมรู้เท่าทันเป็นอย่างดี คุณหนูใหญ่สกุลหลิว นับเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวง เก่งกาจในทุกด้านของสตรีชั้นสูง การที่เลือกตอบรับไมตรีของคุณชายสกุลเหยา นั่นเพราะนางรู้ว่าการอยู่แบบใดจะดีต่อตนเอง ทว่าชายหนุ่มกลับมิรู้จักพอ ยังมาพัวพันกับญาติผู้น้องของนาง แน่นอนว่าสตรีที่เพียบพร้อมเช่นหลิวอินอิน จะไม่ลงสนามช่วงชิงหัวใจอันโลเลนั้นมาครอบครอง

         ส่วนคนที่ต้องหวาดหวั่น ในเรื่องนี้สมควรเป็นคนสกุลเหยา ที่กำลังจะเสียร่มไม้ใหญ่ ที่เขาเพียรพยายามที่จะคว้ามาบังลมฝน ถ้าเสียคนเยี่ยงหลิวอินอินไป อนาคตที่กำลังรุ่งเรือง จะต้องมอดดับลงอย่างไม่ต้องสงสัย