ตอนที่10 หลิวหนวนหนวน

สองชั่วยามต่อมา ณ ห้องหนังสือ จวนมหาเสนาบดี

         ท่านมหาเสนาบดี พร้อมฮูหยิน นั่งจับจ้องไปยังสองพี่น้อง ซึ่งเดินทางไกลมาจากแดนเหนือ เจียงสือขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นั่นคือเขากำลังข่มกลั้นความรู้สึก อย่างสุดความสามารถ ไม่ต่างจากหญิงสาวที่สบตากับพ่อแม่ ทว่าลำคอของนางราวกับมีก้อนแข็ง ๆ อุดอยู่จนไม่อาจเปล่งเสียงใดให้หลุดรอดออกมาได้

         “พี่สาวเจ้าไปที่ใด”

         ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยออกมาได้ในที่สุด หลังลูกและหลานต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่มีคนไหนพูดสิ่งใดออกมาให้กระจ่างแก่เขาและภรรยาเลย

         “พี่หญิงเดินทางไกลเหลือเกินเจ้าค่ะ”

         หลิวหนวนหนวน ตอบกลับคำถามของบิดา ก่อนจะล้วงเอากล่องไม้ขนาดเล็ก ที่นางใส่ไว้ในอกเสื้อออกมา แล้วยื่นส่งให้แก่บิดา ท่านมหาเสนาบดี ยื่นมือออกไปรับ ด้วยอาการคล้ายคนกำลังตกสู่ห้วงเหวลึก

         ทางด้านหลิวฮูหยิน เวลานี้ใบหน้าของนางไร้ซึ่งสีเลือด นางคือบุตรสาวแม่ทัพ ความนัยเช่นนี้ มีหรือที่นางจะฟังไม่เข้าใจ นี่มิใช่ครั้งแรกที่อินอินเดินทางไปชายแดนเหนือ ในทุกครั้งก้กลับมาอย่างปลอดภัย ไยครานี้จึงไม่กลับมาแม่เล่า

         “ใคร!”

         ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยถามออกไป ทว่าดวงตาของเขา จับจ้องอยู่ที่ผ้าสีหวานเปื้อนเลือด ดวงตาที่เคยเย็นชาพลันแดงก่ำ ทว่าน้ำตาที่คลอหน่วย หาได้หลุดร่วงลงแม้เพียงหยด เขาที่ยืนอยู่ในตำแหน่งนี้ มีหรือจะไม่เข้าใจ ว่าสักวันต้องเกิดเรื่องกับคนในบ้าน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นบุตรสาวที่อ่อนโยนของเขา

         “นี่คือเหตุผลที่ลูกกลับมา ในฐานะของพี่หญิงเจ้าค่ะ”

         หลิวหนวนหนวน ตอบตามความเป็นจริง นางยังไม่รู้ตัวคนร้ายที่แน่ชัด เพราะจากคำบอกเล่าของพ่อบ้านเกา นางไม่อาจระบุได้ว่าเป็นใคร และนางก็มิได้ตัดชายชราผู้นั้น ออกจากผู้ต้องสงสัยเช่นกัน

         “นางเจ็บปวดมากหรือไม่”

         หลิวฮูหยินที่ตั้งสติได้แล้ว เอ่ยถามบุตรสาวคนรอง นางไม่ได้ฟูมฟาย เพราะรู้ดีถึงสายตามากมาย ที่คอยจับจ้องอยู่ ต่อให้เจ็บเจียนตาย ก็ยังไม่อาจหลั่งน้ำตาออกมาได้ ศัตรูมีทั้งนอกและในบ้าน ยากนักที่จะบอกได้ว่าเป็นใคร

         “นางยังคงงดงามมิเปลี่ยนเจ้าค่ะ”

         หลิวหนวนหนวนลุกขึ้น เดินไปนั่งแทบเท้ามารดา แล้วซบใบหน้าแนบตักคนเป็นแม่ นางไม่ได้ริษยาที่พ่อแม่คล้ายจะใส่ใจพี่สาวมากกว่านาง แต่เพราะนางรู้ดีว่าพี่สาวกับตัวนางนั้น ถูกเลี้ยงดูมาคนละแบบ พ่อแม่จะห่วงคนที่อ่อนแอกว่าย่อมมิใช่เรื่องแปลกอันใด

         “สัญญากับแม่ ว่าเจ้าจะไม่หายไปที่ใดอีก”

         หลิวฮูหยิน วางมือบนศีรษะของบุตรสาว แล้วบรรจงลูบอย่างเบามือ นางไม่พร้อมที่จะเสียดวงใจไปอีกดวง

         “ลูกสัญญาเจ้าค่ะ แต่ช่วงเวลานี้ลำบากท่านพ่อท่านแม่แล้ว ที่ต้องรั้งอยู่เมืองหลวงกับข้าก่อน”

         หญิงสาวบอกถึงสิ่งที่ต้องทำให้พ่อแม่ ลำบากใจอยู่ไม่น้อย แต่นางก็ไร้ซึ่งทางเลือก หากพ่อแม่เดินทางออกจากเมืองหลวงไป ทั้งที่นางเพิ่งกลับถึงเมืองหลวง ย่อมมีสายตาจับจ้องอย่างแน่นอน

         “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง พ่อแม่รู้ดีว่าต้องทำเช่นไร ขอเพียงเจ้าอย่าพาตนเองไปเสี่ยง ให้พ่อแม่กลัวเท่านั้น”

         “ขอเวลาเพียงสิบห้าวันเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ ค่อยออกจากเมืองหลวง เพื่อเยี่ยมหลิวหนวนหนวนยังเมืองอันห่างไกล เพราะนางจะเจ็บป่วยจนพ่อแม่ต้องไปดูใจเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวเอ่ยแผนการให้พ่อแม่ได้รู้ แน่นอนว่าไม่เคยมีใครพบหน้าหลิวหนวนหนวน และทุกคนต่างรู้ดีว่าบุตรสาวคนรองของท่านมหาเสนาบดี เจ็บป่วยจนไม่อาจเดินทางไกลได้ เมื่ออาการไม่สู้ดี พ่อแม่ย่อมต้องไปเฝ้าอย่างใกล้ชิด ปล่อยให้ศัตรูย่ามใจ พุ่งเข้าหานางโดยไม่ต้องเปลืองแรงออกไล่ล่า

         “เจ้าอยู่ได้หรือ”

         ท่านมหาเสนาบดี กลัวว่าบุตรสาว จะรับมือพวกจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ในเมืองหลวงไม่ไหว จึงถามด้วยความเป็นห่วง แม้ว่าเขาอยากที่จะไปดูร่างบุตรสาวคนโต แต่ก็ยังห่วงบุตรสาวคนรอง ที่ยังไม่คุ้นชินต่อคนเมืองหลวง

         “ท่านพ่อไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ในช่วงสิบห้าวันนี้ เพียงท่านพ่อ พาข้าออกร่วมงานเลี้ยง และมอบข้อมูลของผู้ที่ยืนคนละฝั่ง และฝั่งเดียวกับเราให้แก่ข้า ที่เหลือข้าจัดการเองเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากตักของมารดา แล้วบอกกับบิดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นางคือขุนพลที่เจนสงคราม จับดาบตั้งแต่ยังเล็ก จนกระทั้งควบม้าออกศึก ย่อมรู้จักวิธีทำลวงศัตรูให้ตกหลุมพราง และนางไม่เคยที่จะประมาท กับความสามารถของคู่ต่อสู้เช่นกัน

         “ตกลง! แต่เจ้าจงจำเอาไว้ให้ดี ว่าสตรีในเมืองหลวง ต่างมากเล่ห์กว่าบุรุษหลายร้อยเท่า พี่หญิงของเจ้า แม้จะไร้วรยุทธ์ แต่นางรู้วิธีรับมือสตรีเหล่านั้นเป็นอย่างดี แต่เจ้า...เก่งการในเชิงรบ พ่อจึงห่วงอยู่ไม่น้อย”

         ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่หนักใจ บุตรสาวสองคน เติบโตแตกต่างกัน การรับมือกับคู่ต่อสู้ย่อมต่างรูปแบบ อินอิน มักใช่อ่อนสยบแข็ง แต่หนวนหนวน พร้อมหักไม่ยอมงอ นี่คือความต่างที่เขาหนักใจยิ่งนัก

         “ข้าทราบดีเจ้าค่ะ ครั้งนี้ข้าจึงได้พาสหาย ที่คุ้นเคยกับจริตของสตรี ติดตามมาเพื่อช่วยเหลือเจ้าค่ะ”

         “ใครกัน!”

         “ไม่ช้าท่านพ่อจะได้พบเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้นางยังมาไม่ถึงเมืองหลวง”

         หญิงสาวจะบอกได้อย่างไร ว่าสหายที่นางหมายถึง จะเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ และเป็นคนที่ต้องต่อสู้อย่างหนัก กับการช่วงชิงอำนาจ เพื่อให้มีชีวิตรอดในวังวนแห่งการแก่งแย่ง