บทที่ 7

กิมเฮียงนั่งมองบนเวทีการแสดงที่คนของหลานชายจัดหามาให้ มืออันเหี่ยวย่นวางลงบนหลังมือของหลานชายแผ่วเบา หญิงชราหันมายิ้มตายีพลางเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว

“ขอบใจนาอาตงที่ตามใจอาม่า วันเกิดของคนหนุ่มควรไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงแท้ ๆ แต่ลื้อก็ยังเลือกจัดงานเพื่อให้อาม่ามีความสุข”

“เพื่อนผมเต็มงาน อาม่าไม่เห็นเหรอ”

“ก็เหง...แต่ลื้อก็สละเวลามาดูแลอั๊ว”

“อาม่าสละเวลาทั้งชีวิตดูแลผมได้  เรื่องแค่นี้ทำไมผมจะทำให้ไม่ได้” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากให้ผู้มีพระคุณ

ที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากจัดงานอะไรเอิกเกริกขนาดนี้ ทว่าอาม่าแก่ขึ้นทุกวัน เธอมักพูดว่าอยากมีช่วงเวลาดี ๆ กับครอบครัวให้มากจนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ดังนั้นงานวันเกิดจึงเปรียบเสมือนฉากหน้าที่พาพ่อและญาติ ๆ มารวมตัวถึงไม่สนิทสนม แต่ทุกคนก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี

“พี่วิน แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะ” วางมือบนแขนของเขาอย่างตั้งใจแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ จงใจให้หญิงสาวทั่วทั้งงานเข้าใจว่าเธอคือคู่หมั้นของเขา ทั้งที่สองบ้านยังไม่ได้ส่งมอบสินสอดทองหมั้นแต่อย่างใด ต่างฝ่ายต่างสงวนท่าทีเพื่อกอบโกยผลประโยชน์สูงสุด

“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”

คุณฮั่นโค้งศีรษะให้เป็นมารยาทเขาไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกับเฮียตง ถ้าน้องสาวไม่เสนอตัวมานั่งตรงนี้ มีหรือเขาจะตามมา เท่าที่เขาดูจากรูปลักษณ์ภายนอกของอีกฝ่ายประกอบกับท่าทางหยิ่งยโส ก็รู้สึกว่าไม่อยากรู้จักมักคุ้นกับคนแบบนี้

“ขอบคุณ” เขาพูดเสียงเรียบไม่ได้ยินดียินร้ายสายตามองเลยไปทางอื่นจงใจแสดงออกว่าไม่ใส่ใจเพื่อให้เหมยฮัวยอมถอยกลับ แต่หญิงสาวกลับไม่ทำเช่นนั้น

“พี่วินขา อีกไม่นานก็ตรุษจีนแล้ว วันเที่ยวพี่วินจะไปไหนเหรอคะ พาเหมยไปด้วยสิ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ยังไม่รู้” ตันหยางตงถอนหายใจเฮือกหนึ่งพยายามไม่แสดงออกว่ารำคาญ เขารู้ว่าเหมยฮัวคิดยังไงกับตนเอง ส่วนตัวเขามองเธอเป็นเพียงน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ต่างอะไรกับรินทร์ลดาที่ห่างเหินเกินกว่าจะเรียกว่าสนิทสนม

“เฮีย...” เสียงเรียกมาจากทางด้านหนึ่งเป็นสองพี่น้องเดินเข้ามาหาพี่ชายต่างมารดา

“รินกับพี่ริทของนั่งด้วยได้ไหม”

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ พลางหยิบเหล้ากระดกเข้าปากรวดเดียวหมด

รินทร์ลดากับวาริทเดินอ้อมไปนั่งข้างอาม่า ดูก็รู้ว่าอยากมาเอาใจคนแก่ เขามองการแสดงบนเวทีอย่างเบื่อหน่ายไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักอย่าง

“เปลี่ยนการแสดงใหม่ อั๊วเบื่อ” หยางตงพูดเสียงดังทำเอาเงียบไปทั้งงาน เหล่าชายชุดดำต่างกรูกันขึ้นมาพาตัวนักแสดงลงไปให้พ้นสายตาผู้เป็นนาย

“อั๊วอยากดูอาบุดซาบา” อาม่ากิมเฮียงยกมือขึ้นพูดเหมือนขออนุญาตครูประจำชั้นยามอยู่ในห้องเรียน

“…ตามใจอาม่า”

“ครับ...เฮีย” เสียงขานรับพร้อมเพรียงเรียกเสียงฮือฮาให้แขกในงานได้เป็นอย่างดี

“อันธพาลก็แบบนี้ ชอบทำตัวหยาบคายไร้มารยาท” ชัยทัตกล่าวเสียงดังจงใจให้ลูกชายคนโตได้ยิน

“มารยาทควรมีให้กับคนที่สมควรได้รับ ไม่ใช่ให้ใครก็ได้สุ่มสี่สุ่มห้า” หยางตงกล่าวเสียงเรียบก่อนจะเปลี่ยนเป็นอีกเสียงยามคุยกับอาม่า ดวงตาคมพราวประกายระยิบอย่างสะใจ

“ใช่ไหมครับอาม่า?”

“ช่ายเลี้ยว ลื้ออย่ามาปากมากสอดไม่เข้าเรื่อง” กิมเฮียงพูดขึ้นบ้าง เธอหันมาหาหลายชายพลางพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“อาตง...ม่าอยากดูอาบุดซาบา แต่ว่าอีแสดงดึกเกินไปม่ารอไม่ไหว วันนี้ให้ม่าได้เปิดหูเปิดตาหน่อยนาอาตงนา”

“ครับอาม่า” ชายหนุ่มรับปาก เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องทำตามที่อาม่าต้องการ ทว่าผู้เป็นพ่อกลับทนไม่ไหวลุกพรวดขึ้น

ครืดดดดดดด

“คุณ...นั่นจะไปไหนคะ”

ลัดดาวัลย์เรียกถามสามีที่กำลังเดิมดุ่มออกไปอย่างไม่ไว้หน้าใคร เธอพยายามรั้งเขาไว้แต่ส้นสูงที่สวมไม่เอื้ออำนวยจึงก้าวตามไปไม่ทัน

หญิงวัยกลางคนเห็นว่าสบโอกาสที่ไม่มีคนห้าม ในหัวคิดแผนการอย่างรวดเร็ว มือเรียวสวยที่ทาเล็บสีแดงเพลิงหยิบกระเป๋าถือคู่กายขึ้นมา นำสิ่งของบางอย่างออกมาด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ 

“มานี่” เธอเรียกบริกรคนหนึ่งให้เข้ามาใกล้ หยิบห่อกระดาษสีขาวขนาดเล็กกับขวดแก้วสีใสใส่ยาน้ำสีอำพันส่งให้เขา

“เอาไปให้คุณวาริทหรือคุณรินทร์ลดาก็ได้ บอกว่าคุณนายให้เอามาให้”

“ครับ”

บริกรค้อมตัวให้เธอหนึ่งครั้งแล้วก็เดินเข้าไปหารินทร์ลดา ริมฝีปากสีแดงชาดยิ้มประหนึ่งนางร้ายในละคร

“ฉันจะรอดูว่าอาม่าของแกจะเสียใจแค่ไหนที่หลานชายคว้าสะใภ้ไทยมาอีกคน!”