บทที่ 6

เหมยฮัวลากถูลู่ถูกังพาพี่ชายเข้าไปในวงล้อมของกลุ่มนักการเมืองของคุณพ่อ คุณฮั่นพยายามแกะมือปลาหมึกของน้องสาวออกแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของเธอได้ เหมยฮัวไม่ชอบให้พี่ชายเข้าไปวุ่นวายกับคนค้าขายเหล่านั้น แม้จะไม่พูดออกมาตามตรงทว่าการกระทำของเธอก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากเสวนาด้วย

“เหมยฮัว สวยจังเลยลูกสาวเตี่ย” ชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานสวมแว่นตาทรงกลมมองมายังลูกสาวคนโปรดด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม

“แหม คุณประกิตไม่เก็บอาการเลยนะครับ ลูกสาวสวยขนาดนี้คนคงรุมจีบหัวกระไดไม่แห้งเลยใช่ไหม” หนึ่งในเพื่อนร่วมอุดมการณ์ทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเชิงล้อเลียน

“ใครว่าล่ะ ผมกลัวลูกสาวของผมจะไปขืนใจลูกชายใครเข้าเสียมากกว่า” คุณประกิตพูดพลางเหลือบตามองไปยังชัยทัตทีหนึ่ง เหมือนรู้กันว่าอีกไม่นานคงได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน

“เตี่ยก็… พูดแบบนี้เหมยเสียหายนะคะ” หญิงสาวทำหน้างอ มองผู้เป็นพ่อด้วยท่าทางไม่จริงจังนัก

“คุณประกิตก็พูดเกินไป อาจมีใครสักคนที่ยินยอมพร้อมใจยกลูกชายให้หนูเหมยฮัวก็ได้นะคะ” ลัดดาวัลย์แม่เลี้ยงของเฮียตงกล่าว พลางหันไปหาลูกชายกับลูกสาวของเธอที่นั่งอยู่ข้างกาย

เธออยากส่งเสริมให้เหมยฮัวได้แต่งกับลูกชายแท้ ๆ ของเธอเอง ไม่ใช่ลูกเลี้ยงอย่างตันหยางตง!

“จริงไหม ตาริท ยายริน”

“คงใช่มั้งคะแม่” รินทร์ลดาลูกสาวคนเล็กกล่าว เธอลอบมองหน้ากับพี่ชายแวบหนึ่งก่อนจะเพยิดไปทางอาม่า ที่เดินเข้ามาพร้อมกับพี่ชายต่างมารดา

“สวัสดีครับ อาม่ากิมเฮียง”

“ฮ่อ ๆ จ๋อ ๆ อั๊วแค่เดินมาหาที่นั่ง” หญิงชรากล่าวด้วยภาษาไทยสำเนียงจีนแต้จิ๋ว

“อาม๊าไม่นั่งด้วยกันเหรอคะ หลาน ๆ อุตส่าห์อยากกินข้าวกับอาม่า”

ลัดดาวัลย์เดินเข้ามาหมายจะประคองแม่สามีไปนั่งด้วยกัน แต่หญิงชรากลับปัดมือออก แล้วหันมาหาหลายชายคนโปรดที่ยืนอยู่ข้างกาย

“พาอั๊วไปนั่งล่ายเลี้ยวอาตง อั๊วอยากนั่งตรงกลางจาดูอาบุดซาบาชัด ๆ ให้เต็มตา”

กิมเฮียงได้ยินคนทั้งเยาวราชเล่าขานความงามของหญิงสาวร้านน้ำชา จึงรบเร้าหลานชายว่าวันเกิดของเขาปีนี้ต้องพาบุษบามาร่ายรำให้ดูเป็นบุญตาสักครั้ง ยิ่งรู้ว่าวันนี้หญิงสาวจะแสดงระบำเจ็ดจานที่หาดูยากก็ยิ่งตั้งตารอชม

“ครับ อาม่า” ชายหนุ่มรับคำแต่สายตาของเขากลับมองไปยังร่างของบิดา ที่กำลังแสร้งจิบน้ำชาเหมือนมองไม่เห็นว่าเขายืนอยู่ตรงนี้

“พี่วิน เหมยขอไปนั่งด้วยนะคะ” เหมยฮัวเดินเข้ามาเกาะแขนชายหนุ่ม เธอเรียกชื่อเล่นภาษาไทยของเขาที่มาจากชื่อจริง ชื่อนายวิรุฬห์ รัตนศิริ แต่เจ้าตัวกลับชอบใช้ชื่อจีนที่อากงตั้งให้ว่า หยางตงมากกว่า

…เพราะไม่อยากนึกถึงบาดแผลในอดีต

“อืม” เขามองมือของเธอที่เกาะแขนเหมือนรำคาญแต่ก็ไม่ได้หักหน้าแต่อย่างใด ฮั่นจึงเดินไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับน้องสาวและเฮียตงอย่างเสียไม่ได้

ส่วนชัยทัตไม่ยอมปริปากพูดกับลูกชายสักคำ ทั้งยังไม่ทักทายมารดาสักประโยค เขาไม่ลงรอยกับลูกชายคนโตนัก ทั้งยังถูกแม่แท้ ๆ ตัดหางปล่อยวัดเพราะลงเล่นการเมือง แม่ของเขามาจากจีนแผ่นดินใหญ่ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งที่เขาเลือกเดินบนเส้นทางนี้

‘ถ้าลื้อจาเดินทางนี้งั้นต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาเป็นลูกอั๊ว อาชีพมีตั้งมากมายไม่ยอมทำดันชอบเอาข้าวสารไปแลกกับไฟ นักการเมืองก็ดีแต่สร้างความวุ่นวายก่อความฉิบหาย จนอั๊วต้องหนีหัวซุกหัวซุนไร้แผ่นดินให้อยู่แบบนี้ไง!’

กิมเฮียงเหมารวมว่านักการเมืองทั้งหมดไม่ดี เพราะลัทธิของผู้นำบางกลุ่มทำให้ประชาชนอดอยากและล้มตายเป็นจำนวนมาก ความเจ็บแค้นจากภาพจำในวัยเยาว์ทำให้หญิงชราตราหน้าว่าลูกเนรคุณ เธอจึงยกสมบัติทั้งหมดให้หลานชายคนโปรดดูแล

ส่วนวาริทกับรินทร์ลดาที่เกิดจากลัดดาวัลย์ เธอก็ไม่เคยนับญาติ ด้วยมีความเชื่อดั้งเดิมว่าผู้หญิงไทยขี้เกียจไม่เอางานเอาการเป็นเหตุให้ครอบครัวของพวกเขาที่ภายนอกดูสมบูรณ์พูนสุข

แต่ความเป็นจริงก็ไม่ต่างอะไรกับชาวบ้านร้านตลาด ที่หาเช้ากินค่ำและทะเลาะกันไปวัน ๆ เลย

“คุณ! จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ ลูกภรรยาเก่าคุณฮุบสมบัติของคุณแม่ไว้คนเดียว แล้วแบบนี้ตาริทกับยายรินของเราจะทำยังไงละคะ!” ลัดดาวัลย์เขย่าแขนสามี พยายามออดอ้อนให้เขาช่วยพูดสักคำเพื่อลูก ๆ ของเธอ

“คุณก็เห็นว่าแม้แต่หน้าผมท่านยังไม่มอง แล้วจะให้เสนอหน้าไปพูดอะไร”

สองสามีภรรยากระซิบกระซาบกันสองคน บรรดาแขกที่รายล้อมก็เห็นชัดเต็มสองตาว่าเกิดอะไรขึ้น หนึ่งในนั้นจึงเบี่ยงประเด็นมาสนใจครอบครัวของประกิตแทน

“ทำไมวันนี้คุณนายรรินธรถึงไม่มาด้วยละครับคุณประกิต”

“อ๋อ ภรรยาผมเธอพาคุณแม่ไปต่างจังหวัดน่ะครับ”

“มิน่าล่ะ ระยะนี้ไม่ออกงานสังคมเลย”

“ได้ข่าวว่าคุณประกิตกับคุณรรินธรเป็นประธานจัดงานตรุษจีนในเยาวราชปีนี้ด้วยนี่คะ แบบนี้ดิฉันตั้งตารอเลยค่ะ”

ลัดดาวัลย์หันมาร่วมวงสนทนาด้วยท่าทางฉอเลาะ ยามปกติเธอก็ประเลาะทำตัวสนิทสนมกับคุณนายสส.ท่านอื่น โดยหวังว่าจะหาลู่ทางยกระดับวงสังคมของเธอเพื่อปูทางให้ลูก ๆ 

“ครับ” ประกิตยิ้มรับทั้งที่ในใจรู้ดีว่าคนอย่างลัดดาวัลย์นั้นไม่ธรรมดา เธอหวังสมบัติตระกูลตันจนตัวสั่นถึงได้ยอมแต่งกับพ่อม่ายลูกติดอย่างชัยทัต แต่เพราะมีคนแบบเธอการเจรจาเพื่อผลประโยชน์ต่าง ๆ จึงง่ายดายสำหรับเขาด้วยเช่นกัน