บทที่ 10

“อ๊า เฮีย”

“หึ!” เฮียตงตาลุกวาวมองเรือนร่างขาวโพลนตาเป็นมัน เนินเนื้อบริเวณหน้าอกนูนขึ้นเล็ก ๆ น่าจะมาจากฮอร์โมนบางอย่างที่ทำให้บุปผาตัวน้อยตรงหน้าเขาดูคล้ายผู้หญิง ชายหนุ่มก้มลงดูยอดอกนุ่มนิ่ม ละเลงลิ้นชิมความหวานจากร่างของอาไจ๋อย่างมูมมาม

“อ๊า เฮียอย่าเล่นตรงนั้นจ้ะ อื้อ!”

ร่างของจิ่นไจ๋สั่นสะท้าน หัวใจเต้นระรัว ลมหายใจขาดห้วงริมฝีปากร้อนระอุของเฮียตงกำลังครอบครองจุดสั่นไหวของเขา มือใหญ่ล้วงลงไปเบื้องล่างเจอกลุ่มก้อนป่องนูน ก็ยิ้มกริ่มสะโพกนุ่มกำลังแอ่นอ้ารับการปรนเปรอแตกต่างจากปากเล็ก ๆ ที่เอาแต่เอ่ยคำทัดทาน

“อาไจ๋พร้อมเป็นของเฮียหรือยัง”

“อึก”

จิ่นไจ๋ขบเม้มริมฝีปากดวงตาหวานหยาดเยิ้มมองศีรษะทุยที่กำลังพรมจูบไปตามลำตัวของเขาอย่างนึกกระดากอาย

แต่ร่างกายกลับตอบสนองตามสัญชาตญาณ เรียวขาทั้งสองเกี่ยวสะโพกสอบเข้าหาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีไป

‘ร่างกายทรยศ!’

บุปผาคนสวยได้แต่ก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ สมองของเขาเบลอไปหมด เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนื้อเย็นริมฝีปากของมาเฟียหนุ่มขบเม้มผิวเนื้อนุ่มด้วยปลายฟันเบา ๆ ทิ้งรอยจาง ๆ ที่ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก

“อ๊า… อย่าจ้ะ…” เสียงสั่นเครือหลุดลอดริมฝีปากจิ๋ว จิ่นไจ๋เบี่ยงหน้าหลบแต่มือกลับแกว่งไกว โหยหาสัมผัสของคนตรงหน้าอย่างปฏิเสธไม่ได้เลย

“สั่นขนาดนี้ ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ…”

น้ำเสียงเฮียตงแหบต่ำชวนคนฟังสั่นสะท้าน มือหนาค่อย ๆ ไล้ไปตามแนวเอวคอด ก่อนจะสอดแทรกเข้าสู่แนวสะโพกมนที่โอบรัดเอวของเขาไว้ เขาดึงกระโปรงออกอย่างเชื่องช้าเผยเรือนร่างเปลือยเปล่าของบุปผาคนงามเต็มสองตา

“ลื้อสวย…สวยไปทั้งตัว”

เฮียตงชันเข่าลงบนเตียง เขาถอดซิปกางเกงออกก่อนจะโยนออกไปให้พ้นทาง ความใหญ่โตดีดผึง จิ่นไจ๋ดวงตาพร่าเลือนเหมือนมองไม่เห็น ร่างน้อยนอนแน่นิ่งปล่อยให้ชายหนุ่มลากนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านผิวกายบนหน้าท้องแบนราบ

“อ๊ะ เฮียจ๋า” เขาดิ้นเร่าราวกับถูกไฟลน ร่างของบุปผาหนุ่มกระตุกเกร็งทุกครั้งที่นิ้วสัมผัสบริเวณส่วนปลายไวสัมผัส เสียงครางหวานก็หลุดออกมาไม่สามารถอดกลั้นไว้อย่างทีแรก ร่างกายที่เข้าสู่ช่วงฮีทกำลังตอบสนองต่อความต้องการอย่างหยุดไม่ได้

“ตรงนี้… สั่นใหญ่แล้วนะ…” เฮียตงกระซิบเบา ๆ เสียงแผ่วข้างใบหู พร้อมกับกดปลายนิ้วแนบลงไปบนแก่นกายที่แข็งตัว

“อ๊า อย่าจ้ะ ตรงนั้นอย่าเล่นกับตรงนั้น”

ความร้อนพลุ่งพล่านเหมือนแกนกายกำลังจะระเบิด ร่างเพรียวบางสั่นสะท้านไปตามแรงสัมผัสที่ล่วงล้ำมากขึ้นทุกที ตันหยางตงก้มลงสูดกลิ่นตรงซอกคอที่ปล่อยฟีโรโมนออกมาไม่หยุด เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าหาแตะเลียเบา ๆ ก่อนจะฝังเขี้ยวลงไปอย่างรวดเร็ว

ชึ่ก!!

“อึก…อ๊าา!!” จิ่นไจ๋หวีดร้องเสียงหลงเมื่อความรู้สึกแปลบปลาบวาบไปทั่วร่าง บุปผาในขณะที่เข้าสู่ช่วงฮีทถูกกัดลงบนจุดเชื่อมต่อพันธะจนเกิดอาการคล้ายกับมีบางอย่างปลดล็อก

“เฮียจะไม่ปล่อยหนูไปไหนอีกแล้ว…อาไจ๋”

ภายในห้องอันอบอวลด้วยกลิ่นฟีโรโมน เฮียตงกำรูดความใหญ่โตสอดเข้าไปในร่างของบุปผาหนุ่ม

“อ๊ะ อ๋อย” เสียงร้องหวานหูดังแผ่วยอมจำนนต่อความกระสัน ในหัวราวกับเห็นภาพซ้อนในห้วงฝันวันวาน เขาตอนอายุสิบแปดเกิดอาการฮีทครั้งแรกในตรอกแคบแห่งหนึ่งในเยาวราช พี่ชายใจดีคนนั้นที่ช่วยเหลือเขา

…กลับกลายเป็นคู่พันธะตลอดกาล

“อืม ซี้ด...เป็นหนูจริง ๆ ด้วย”

ชายหนุ่มโน้มลำตัวแกร่งกอดรัดร่างของจิ่นไจ๋อย่างหวงแหน นานแสนนานที่เขาต้องทรมานจากอาการรัทเพียงลำพัง บัดนี้คนที่เขาตามหากำลังอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มจึงไม่รีรอที่จะเติมเต็มไฟปรารถนาให้ตนเอง

“อ๊า อะ อึก เฮีย...ตง”

เสียงครวญครางผสมผสานกับเสียงหอบหายใจดังก้อง สะโพกของเฮียตงบดเบียดเข้าหาจังหวะเนิบช้าแต่ลึกซึ้ง ในขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ไปตามร่างกายขาวผ่อง

“หนูหนีเฮียไปไหนมาคะอาไจ๋” เขาถามเสียงกระเส่า เอวสอบขยับบั้นเด้าสอดความใหญ่โตเข้าหาร่องแคบที่บีบรัด

“มะ ไม่ได้หนีนะจ๊ะ อา” จิ่นไจ๋ยึดไหล่ของเขาเอาไว้แน่นทุกครั้งที่ร่างกายของชายหนุ่มโหมตัวเข้าใส่ ศีรษะของเขาก็เคลื่อนคล้อยตามจังหวะจนเกือบชนกับหัวเตียง

ภายในร่างของเขามีลำเอ็นร้อนขยับครูดจนร้อนไปทั้งตัวส่วนปลายทิ่มทะลุเข้ามาข้างใน รู้สึกถึงความวูบวาบและเสียวแปลบ ๆ ผนังด้านในกำลังบีบรัดอย่างรุนแรงแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ

“อึก อา ไจ๋ ไม่ อา”

“อืม อีกนิดค่ะ อย่าดื้อ”

จิ่นไจ๋ร้องครางเสียงหลง ยามเขาถอดถอนตัวตนออกแล้วแทรกกลับเข้าไปในร่างอย่างรุนแรง ความแข็งแกร่งตอกย้ำกล้ำกรายเข้ามาทำให้บุปผาหนุ่มต้องฝืนกลืนความวาบหวามตลอดคืน

“อา ไม่นะ อย่าปล่อยเข้ามานะจ๊ะเฮีย อ๊า”

ความห่างหายของคู่พันธะที่พบเจอกันโดยบังเอิญ ต่อมาจึงห่างหายจากกันด้วยโชคชะตา วันนี้กงล้อแห่งกาลเวลานั้นได้นำพาพวกเขาหวนกลับมาเติมเต็มกันและกันอีกครั้ง ทั้งที่ต่างฝ่ายต่างก็มีชนักติดหลัง อุปสรรคมากมายกำลังรอให้พวกเขาฝ่าฟันไปพร้อมกัน ในเมื่อร่วมผูกแล้วก็ต้องร่วมแก้ไปด้วยกัน

“อา คราวนี้อย่าหวังว่าจะหนีเฮียพ้น อาไจ๋”